| Daar is ie dan! |
| Iker, 26 februari 2009 | |
  |
|
Er lopen in Sort een flink aantal illegalen rond, sommigen van hen rekenen we zelfs tot onze vriendenkring, maar nu hadden we er een in huis wonen en dus werd het hoog tijd om voor Iker papieren te gaan regelen. De eerste horde die genomen moest worden was het verkrijgen van een papiertje van het ziekenhuis. Omdat we op zaterdag vrijgelaten waren, hadden we dat niet kunnen regelen omdat er toen geen portier was, dus toog ik op een goede dag naar Tremp. Door middel van het betreffende papiertje geeft de gemeente Tremp toestemming om het kind in Sort in te schrijven. Officieel is Iker namelijk in het ziekenhuis in Tremp geboren, maar dat geld zo'n beetje voor honderd procent van de nieuwe inwoners van onze regio, omdat iedereen in het ziekenhuis bevalt. Dat zou de statistieken een beetje vertekenen, en dus is er iets op verzonnen zodat onze Iker in alle wettelijke opzichten in Sort geboren is. Ze konden het uiteraard niet ter plekke regelen, dus moest ik nog maar een keer terugkomen. De maandag daarna hadden we een controle afspraak, en konden we het papiertje ophalen. Toen we ons daarvoor vervoegden bij de balie werd ons medegedeeld dat we het papiertje al opgehaald hadden. Ze had immers hier de kopie, en dus hadden we het origineel al opgehaald. Logisch. We hebben inmiddels wel geleerd om in dit soort gevallen rustig te blijven, en voorzichtig probeerden we haar te overtuigen van het feit dat we ons dat waarschijnlijk wel zouden herinneren, en dat het papiertje misschien op een andere plaats zou kunnen liggen. Na wat vijven en zessen werd er inderdaad ergens een enveloppe gevonden met het betreffende papiertje, die een collega daar misplaatst had.
Daarna konden we langs bij de gemeente. We hoefden niet uit te leggen wat we kwamen doen, iedereen kwam meteen even kijken naar de nieuwste inwoner van Sort. Fina begon meteen met het papierwerk. In Spanje is het gebruikelijk dat een kind de beide achternamen van zijn ouders krijgt. Wij moeten vaak uitleggen dat we maar één achternaam hebben, en om het helemaal gecompliceerd te maken, dat we meer dan een voornaam hebben. Om voor Iker deze “problemen” te voorkomen, en omdat we het wel een mooi idee vinden, wilden we graag het Spaanse gebruik volgen en onze zoon voluit Iker Dirk Lunter Koemans noemen. Navraag bij het consulaat leerde echter dat de Nederlandse regering aan twee Nederlanders niet toestaat om hun kind beide achternamen te geven, en dus staat op het geboortekaartje alleen mijn achternaam. Fina wilde echter zonder een officieel papiertje van de Nederlandse regering niet afwijken van de Spaanse regels, en dus klom ik in de telefoon. Ik kreeg een typisch staaltje gedoogbeleid te horen. Officieel is het dus niet toegestaan, maar er waren wel ouders die op de geboorteakte toch twee namen lieten noteren. Vroeger moesten die mensen dan terug naar de gemeente om een nieuwe geboorteakte te laten maken, maar tegenwoordig hoefde dat niet meer. Ik wist genoeg, en Fina kon op de geboorteakte Iker Dirk Lunter Koemans optekenen!
Vervolgens moesten we naar Tremp om
Iker in te schrijven bij het ziekenfonds, en tot slot togen we samen
met Opa naar Barcelona voor een paspoort. Iker vond de reis naar
Barcelona in de auto een beetje aan de lange kant, maar vond het
heerlijk in de babycarrier die we van Clemens gekregen hebben. We
doorkruisten heel Barcelona lopend en met de bus, en we hadden veel
bekijks. Van het hotel tot het Japanse restaurant, van het consulaat
tot de Corte Ingles en de Ikea, Iker sliep of keek zijn ogen uit. Na
een weer iets te lange terugreis kon de kleine man in het bezit van
een paspoort, een ziekenfondspasje, een familieboekje en nog meer
spannend papierwerk met heel veel stempels lekker in zijn eigen bedje
in slaap vallen. Nou ja, heel even dan, want daarna kreeg hij weer
honger en moest zijn luier verschoond worden!
In het Spaans is er veel meer verschil tussen mannelijke en vrouwelijke woorden, waarbij de vrouwelijke vorm vaak op een A eindigt. Toen we op een barbecue waren, (hier is het al een tijdje lekker weer!), wilde men weten hoe Iker geheten zou hebben als het een meisje geweest zou zijn. Omdat we die naam wellicht nog een keer willen gebruiken gaven we geen antwoord, waarop een vriendin van ons droog met de oplossing kwam. “Ikea natuurlijk!”
Ik heb volop genoten van de twee vrije weken na de geboorte van Iker. Lekker zorgen voor Marlou, knuffelen met Iker en genieten van het vele bezoek. Toch had ik er weer veel zin in om aan het werk te gaan. Om gewoon met zijn drietjes weer een ritme op te bouwen en door te gaan met ons leven hier. En natuurlijk om weer verder te gaan met het project dat door de komst van Iker even op de achtergrond was gedrongen. Het was wel weer even wennen, ook voor Marlou die nu overdag alleen was met de kleine, en het was erg druk. Ik heb immers ook de Engelse les van Marlou overgenomen, en geef een aantal weken op zaterdagochtend een cursus Informatica. Bij thuiskomst is er altijd wel een wasje te doen, een luier te verschonen, of moet er gekookt worden. Kortom, de dagen vliegen om. Maar langzaam sluipt de routine er weer in, en hebben we weer tijd voor andere dingen, zoals dit verhaal schrijven!
Oftewel “Hoe gedraagt hij zich?” is de meest gestelde vraag aan ons als wij met Iker in het dorp zijn. Nou, hij gedraagt zich uitstekend. Na een volle maand kan ik wel zeggen dat Iker een brave baby is. Het drinken aan de borst gaat echt geweldig. Het is een fijn moment samen, zeker als hij na het drinken een gelukzalige glimlach laat zien. Inmiddels drinkt hij bij mij om de 2 à 3 uur. Zeker als hij lekker bij één van ons slaapt haalt hij makkelijk de 3 uur, en dat is fijn. ’s Nachts slaapt hij in zijn bedje naast ons bedje, of beland na lekker te hebben gedronken tussen ons in.
En hij groeit dus ook als kool! Gister hebben we hem even gewogen op een grote-mensen-weegschaal en hij is al 2 kilo aangekomen, de dikzak! Je ziet het spek echt op hem groeien.
Tegelijkertijd wordt hij sterker. Regelmatig ligt hij heerlijk met zijn grote blauwe ogen om zich heen te kijken waarbij hij zijn hoofdje mooi omhoog houdt. Steeds beter fixeert hij zijn ogen op ons gezicht, het mooie licht of de jip-en-janneke-slinger die aan het plafond hangt.
Het is echt genieten zo’n klein mannetje. Voordat hij er was had ik me al duizend voorstellingen gemaakt over hoe het zou zijn. Maar nooit had ik dit verwacht. Een bijna onbeschrijfelijk gevoel van liefde. Zo mooi, zo zacht, zo lief. We voelen ons compleet gelukkig.
In het ziekenhuis kregen we meteen een hoop bezoek, daarvan nog wat foto’s. Met daarbij ook een foto van al die leuke kadootjes die we hebben gekregen, ook veel per ouderwetse post uit Nederland! Dank, dank, dank!
Nadat we een weekje met z’n drietjes waren geweest, was het tijd voor de tweede bezoekronde. Eerst kwam ome Mark uit Zwitserland gevlogen. Intensief werd er van Iker genoten en tevens lieten we hem in vogelvlucht ons woonplekje zien waar hij nog nooit geweest was. De Coyote, de markt, wat vrienden, Estac en de ezels….druk druk druk.
Eén avond besteedden we nuttig met het visueel maken van de te volgen stappen naar het realiseren van ons project. Dat hangt nu dus op de slaapkamerdeur zodat we daar regelmatig mee geconfronteerd worden en hopelijk lekker vaak een kruis kunnen zetten door een geel briefje. Een erg leuk bezoek, volgende keer met de whole family, en dan een terugreis zonder tegenslagen……
Mark vertrok woensdagochtend, en ’s avonds konden we Clemens van de bus halen! Die heeft de reis al vaker gemaakt en kent Sort inmiddels op z’n duimpje. Hierdoor was het bezoek heel anders, we hoefden geen toeristische dingen met hem te doen en konden gewoon lekker genieten van Iker met z’n opa!
Ook opa bracht natuurlijk kadootjes mee, waarvan één wel heel mooi, een Manduca, babydrager! Zie hier een foto van mijn opa Karel met mij in de rugdrager, nu kon opa Clemens hetzelfde met zijn kleinzoon Iker doen. Helemaal trots is hij!
Na veel dagen knuffelen, hebben wij Clemens naar Barcelona gebracht zodat we de volgende dag Iker z’n paspoort konden aanvragen. De gezellige dagen sloten we af met een heerlijk etentje bij een Japanner!
Evelien en Ruurt belden opeens dat ze in Andorra zaten, op doorreis naar Marroko en of ze even Iker mochten komen bewonderen. Uiteraard! En dus zaten we wederom heerlijke tapas te eten bij de Coyote.
We zijn niet schuw in het ondernemen van dingen met Iker. Zo gaan we regelmatig naar de ezels, waren we aanwezig bij de eerste BBQ (en verjaardag van Florins) van dit seizoen waarbij ook Iker zijn toekomstige vriendjes waren, reisden we af naar Jaco en Franka in Berros en gingen we de 4-weken-oude puppies bekijken (met gelegenheids-tshirt). Ook moesten we nog een keer op controle bij de gynaecoloog en namen als dank voor de goede zorgen een ballonnenooievaar mee. We maakten een foto van “onze” verloskundige en doctor Lal, de gynaecoloog. Tot slot nog wat lieve en leuke foto’s.
We waren even met zijn drieën naar de ezelwei achter ons huis gelopen, want daar was de dag ervoor de dekhengst Garbí gebracht die we al lang niet gezien hadden. We konden de weg in de gaten houden, en daar zagen we na een tijdje dan ook een onbekend kek rood autootje de hoek om zeilen. Dat waren vast de tantes! Toen we aan kwamen lopen stonden ze al ongeduldig op de bel te drukken en waren al om zich heen aan het kijken waar we nu toch konden zijn. Mijn zus uit China, die ik al anderhalf jaar niet gezien had, was de dag ervoor geland in Barcelona, had daar in een hotelletje overnacht, en mijn zus uit Eindhoven was die ochtend geland, en had haar opgepikt. Na de nodige zoenen en knuffels gingen we naar binnen. Tante Aukje en tante Luke waren precies op tijd voor Iker zij eerste feestje, hij was die dag precies één week oud. Om dat te vieren had ik een taart gekocht. Ik heb nog staan twijfelen tussen 1 kaarsje omdat hij een week was geworden, of nul kaarsjes omdat hij 0 jaar is, maar dat is ook een beetje saai. Uiteindelijk vond ik een grote 0 en die sierde uiteindelijk de taart. Met Ine en Rudolf aten we zuurkool met rookworst, waar wij lekker van genoten en Aukje ook, want Unox rookworsten hebben ze in China net zo min als in Sort. Ook Luke kon lekker los, want bij het ontbijt kreeg ze een gebakken eitje, en 's avonds was er nasi met satésaus, iets wat ze vanwege de heftige allergieën van de meisjes al lang niet op had. Ook mijn zussen hadden veel cadeautjes bij zich, en de tafel waar we de buit op tentoonstelden is nu wel aardig vol aan het raken. De eerste ochtend moesten we de dames al snel alleen laten, want Iker had zijn eerste afspraak bij de verloskundige. We wikkelden de kleine in de draagdoek, en liepen naar het kliniekje. Daar aangekomen moesten we geheel tegen de gewoonte in een flinke tijd wachten, omdat er met het plannen van de afspraken iets mis was gegaan. Op zich niet zo erg, want, het blijft een dorp, de wachtkamer zat vol met kennissen die we trots voorstelden aan Iker. Er was zelfs nog een Iker, 3 dagen ouder, en zoon van een stel die we hebben leren kennen bij de pufclub. Toen we een tijdje zaten bedacht ik me opeens dat ze Iker waarschijnlijk moesten uitkleden om hem te wegen, en dat het wel handig was geweest om een schone luier mee te nemen. We hadden nota bene van mijn zus uit China een “echte” Kipling luiertas gekregen,maar kennelijk moet het nog een beetje in ons systeem inslijten dat je behalve het kind ook nog een hele uitdragerij mee moet nemen. Gelukkig waren mijn zussen bereid om een luier te komen brengen. Die moesten lachen om dit kleine opstart probleempje van de kersverse ouders, en toen Iker in zijn geboortekostuum op de weegschaal lag waren ze inmiddels gearriveerd met voornoemde luiertas gevuld met handige attributen en een aantal pesterijtjes. Dit bleek geen overbodige luxe, want de luier was behoorlijk vol. De verloskundige is een type apart. Zonder haar hulp zou geen baby overleven, en ze doet haar best om de kersverse ouders ervan te overtuigen dat de frêle wezentjes niet zomaar breken, en dat doet ze door de nieuwe wereldburgers op zijn zachts gezegd stevig te behandelen. Daarom mocht Marlou van haar niet de schreeuwende blote Iker eerst een truitje aandoen, zodat hij het niet zo koud zou hebben, maar moest en zou er eerst een luier om, want dat zou een gevoel van veiligheid geven. Iker dacht er het zijne van en nam meteen wraak met een wel heel natte scheet, en een stevige plas. De extra kleren die mijn zussen in de tas hadden gestopt kwamen meteen van pas. Daarna gingen we naar de Coyote, waar we ondanks de harde wind lekker op het terras een broodje en papas bravas gegeten hebben. Daarna gingen moeder en zoon een dutje doen en was het de beurt aan mijn zussen om de plek van ons project te mogen aanschouwen. De dag erna hebben we uitgebreid ontbeten, is Iker voor de tweede keer in bad gegaan, hebben we uitgebreid geluncht en toen was het al weer tijd voor een bezoekje aan de ezels. Daarna reden we door naar Vilamur om de puppies te bekijken. Daar waren ook Mariëla en Barbara met hun dochters, die Luke wilden bedanken voor de drie vuilniszakken met kleren die ze hadden gekregen. 's Avonds aten we eend met gratin en geroosterde artisjokken, en na een ontbijtje was het alweer tijd om af te reizen naar Nederland. We waren weer alleen met zijn drietjes. Het was erg leuk om iedereen te zien, maar we gaan ook wel genieten van de rust, en genieten van het met zijn drietjes een gezinnetje zijn.
Vandaag kwamen Oma Ine en Rudolf aan. Ze waren helemaal komen rijden uit Nederland, met een tussenstop bij vrienden in de Bergerac. Bij het binnenkomen zochten de ogen van Oma al naar haar kleinkind, er kon net een zoen voor mij vanaf, maar daarna stormde ze in een rechte lijn op de kleine Iker af. Hij heeft urenlang bij Oma op schoot gelegen, en werd door haar lekker in bad gedaan. Rudolf hielp ook mee.
De jonge ouders werden echt verwend, want behalve dat ze cadeautjes kregen en lekkere dingen uit Nederland, hielpen de gasten mee met koken, poetsen, en met het wassen en ophangen van de vele luiers die het mannetje wist te vullen. Hierdoor konden wij lekker uitrusten. Terwijl Marlou en Iker een dutje deden zijn we nog even gaan kijken bij ons project in Estac, maar verder is er vooral veel geknuffeld. Ook heeft Ine een Engelse conversatieles van Marlou overgenomen, iets dat zeer goed viel bij de leerlingen (die tevens vriendinnen zijn). Ze vonden het erg leuk hoe Ine ze door zoiets simpels als een sleutelbos anderhalf uur aan de praat heeft gehouden. Na een klein weekje was het alweer tijd om de terugreis te aanvaarden en een beetje mistig werd er afscheid genomen van het tweede kleinkind dat ook al zo ver weg woont.
De naam
Marlou spreken ze hier uit als Marlo-oe, Lunter als Loenter, Koemans als Koweemans. Het zoontje van Jaco heet Joep, en dat wordt gowep, of ze denken dat er een s vergeten is en dan wordt het Josep. Het was dus al snel duidelijk dat we een naam wilden die in het Spaans en in het Nederlands een beetje lekker uit te spreken is. Een naam die we bijvoorbeeld wel leuk vonden is Sven, maar dat zou hier uitgesproken worden als: Esvén, en es ven betekend te koop in het Catalaans, dus om misverstanden te voorkomen is het dat niet geworden. Verder hebben ze hier de gewoonte om namen te verspaansen of te vercatalaansen. Zo is Príncipe Guillaume gewoon Willem Alexander, en noemen ze de Engelse kroonprins Carlos in plaats van Charles. De H wordt een G, de J ook, of Djee in het Catalaans, en zo hadden we als snel een hele lijst van namen die het niet zouden worden. Vrienden van ons hebben een zoontje die Iker heet, en de Edwin van der Sar van Spanje heet ook Iker (Casillas) en deze naam bleef al snel plakken, kort, vrolijk, krachtig en internationaal lekker bekkend. Hij kwam op de shortlist die heel short bleef. Er kwam geen tweede naam bovendrijven, en hoe groter de buik werd, hoe meer we gewend raakten aan de naam, tot we ons geen andere naam meer konden voorstellen.
Over de betekenis vonden we dit: IKER (root of the verb examine in the Basque language), kortom het komt uit het baskisch en betekend zoiets als “de Onderzoeker”.
Toen Marlou net zwanger was, hadden mijn neefjes in China het er met hun ouders over dat ze ons echt niet met een meisje zagen, dat moest natuurlijk een stoere jongen worden. Om zijn woorden kracht bij te zetten stuurde Alex ons een brief in hiërogliefen-geheimtaal met de volgende boodschap: It better be a boy, and his name shall be Dirk. Dit laatste natuurlijk omdat mijn broer Dirk zijn zoontje Bernard genoemd heeft. Het eerste deel van Alex zijn eis hebben wij graag ingewilligd, maar aan het tweede deel wilden we niet onvoorwaardelijk voldoen. Niet omdat we Dirk geen mooie naam vinden, maar meer omdat ik de Babylonische spraakverwarringen wel een beetje zat ben. Toen bijvoorbeeld mijn Tante Joke, een zus van mijn vader, het laatst over Bernard had, moest ik even denken of het nu over haar vader, haar broer, haar zoon, haar neef of haar achterneef ging. Omdat een tweede voornaam wel handig is om verwarring met andere I. Lunters te voorkomen, besloten we om mijn broertje te bedanken voor het vernoemen van zijn eerstgeborene, iets waar mijn vader volgens eigen zeggen stiekem op gehoopt had, maar niet durfde te vragen, door onze kleine voluit Iker Dirk te noemen. En natuurlijk omdat mijn broertje 'nen toffen peer is.
01-03-2009
Daar zit ik dan, we zijn weer thuis. Marlou en mijn zoon (klinkt nog een beetje raar) liggen lekker te slapen na de eerste nacht in ons eigen bedje. De eerste luiers zitten in de wasmachine, het huis is weer aan kant, nadat we het donderdag in een kennelijke staat hadden achtergelaten. Morgen komt de moeder van Marlou met Rudolf, de eerste in een lange rij van bezoek. Ook in het ziekenhuis hebben we al veel bezoek ontvangen, de voorraad beschuit met muisjes die in de vluchttas zat, die al twee weken klaar stond in verband met een mogelijk overhaast vertrek naar het ziekenhuis, bleek te klein voor alle bezoek. Maar nu nog even lekker alleen om alles nog een beetje de revue te laten passeren en om even te wennen aan het gegeven dat we niet meer met zijn tweetjes zijn. Zo hoorde ik Marlou iets zeggen, en ging er automatisch van uit dat ze het tegen mij had. Toen ik vroeg om het te herhalen omdat ik het niet had verstaan, regeerde ze niet, en toen ik naar haar toe liep, ze lag in de slaapkamer, bleek dat ze het tegen Iker had. Ik moet nog even ontdekken waar alle rompertjes, billendoekjes, luiers en andere babyhulpmiddelen liggen, en af en toe sta ik naar de kleine te kijken en kan ik moeilijk geloven dat hij bij ons hoort, en dat hij voorlopig niet meer weg gaat.
