Mei 2006
	Get Rich Quick Schemes:     Get Rich Quick Scheme #1: Een eigen dorp     Get Rich Quick Scheme #2: Een eigen Hostel/Lodge De eerste dag:

Op Koninginnenacht en -dag alle zooi verkocht, de Mercedes door de keuring gesleept, De wagen volgeladen en eindelijk konden we op pad. Een leuk verjaardagscadeau voor Marlou. De foto’s van de volgeladen Mercedes zijn onderweg naar het Guiness Book of Records.

We hebben zelfs de krentenbollen moeten achterlaten omdat deze niet meer pasten. Eerst nog een verjaarsontbijt bij de moeder van Marlou, nog een snelle stop bij de vader van Marlou, en om een uur of 16:00 draaiden we eindelijk de Waterlinieweg op, richting het zuiden. Het voornemen was om in ieder geval op de verjaardag van Marlou te vertrekken, al was het maar om daarna in Nieuwegein in een hotelletje te duiken. We kwamen gelukkig iets verder, te weten in Orleans. Om een uur of 23:00 draaiden we van de snelweg af op zoek naar een Formule1. De eerste 3 hotels waren vol , maar bij de vierde lukte het, en konden we onze vermoeide botten te ruste leggen. De Volgende ochtend om een uur of 09:30 gingen we weer op pad, en na 700 relaxte snelwegkilometers (mas o menos) waren we om een uur of 17:00 aan de voet van de Pyreneeën, (fietsvrienden: vlak bij Lannemezan). Vanaf daar was het nog een kilometer of 80 naar onze eindbestemming. Over de laatste 80 kilometer deden we zeker nog eens 2 uur, waarvan één uur over de 16 kilometer over de toppen van de Pyreneeën. (Bosatlas: Baqueira Beret/ Port de la Bonaigua). Regelmatig moest ik terug naar de eerste versnelling. Op ongeveer 30 kilometer voor Sort wordt de weg wat vlakker en de bochten minder scherp. De weg loopt daar langs de rivier Noguera Pallaresa, de rivier die ook door het centrum van Sort loopt, en waar op geraft, gekanood en anderszins buitengespeeld wordt. Na een paar kleine dorpjes gepasseerd te hebben doemde dan eindelijk ons einddoel op: Sort.

Het appartement waar we konden logeren troffen we verlaten aan, maar we hoefden maar 3 terrassen langs voor we onze vrienden hadden gevonden. Iedereen hielp mee om de 3 kuub onmisbare spullen (mas o menos) die we hadden meegesleept uit te laden, en al snel zaten we enigszins vermoeid in onze nieuwe residentie met onze nieuwe huisgenoten. In plaats van de verwachte 3 huisgenoten waren er 5. Samen met nog een onofficiële huisgenoot, en zijn Amerikaanse gast, en nog 4 vrienden die bij het meubilair horen, was het al met al een gezellige boel. Wat hapjes en drankjes, en om een uur of 01:00 konden we eindelijk instorten.

    Get Rich Quick Schemes:

 
De schoorsteen moet roken, Van de lucht kun je niet leven, Er moet brood op de plank (en liefst met beleg), en meer van dit soort wijsheden. De staatsloterij weigert ook al keer op keer om mee te werken aan onze pensionering, kortom, onze spaarcentjes zullen een keer opraken, en dan zullen we toch iets anders moeten verzinnen. Niet voor een gat te vangen en niet al te zeer gehinderd door zin voor realiteit, hadden wij dan ook al een paar plannetjes verzonnen om ons hoofd boven water te houden. Een aantal plannen zijn wij al aan het testen op haalbaarheid en levensvatbaarheid, en wij willen onze ervaringen graag met jullie delen (op- en aanmerkingen welkom):

    Get Rich Quick Scheme #1: Een eigen dorp

Men kope een dorp, men knappe alle vastgoed op, men stelle een burgemeester aan, men laat allemaal betalende gasten komen, men bekijke het vastgoed in waarde verdriedubbelen, men verkope het dorp, en men gaat rentenieren.

Klinkt een beetje vergezocht, en een beetje naïef, maar feit is dat er hier in de buurt een aantal dorpen zijn die leegstaan. Als je met een aantal partijen complementaire bedrijfjes zou beginnen in dat dorp, met een toeristische inslag, en je weet het geheel aardig in de markt te zetten…. Denk hierbij aan een hotel, een hostel, een plek waar gestreste managers kunnen team-builden en nader tot de manager in zich zelf kunnen komen, een plek waar gehandicapten een actieve vakantie kunnen vieren, een aantal huisjes voor gezinnen met kinderen etc. etc. Vanuit de dorpjes in de buurt komen dan ook de bakkers, slagers en supermarktjes, en voor je het weet gaat je vastgoed drie keer over de kop. Enfin. Op loopafstand van Sort zou een dorpje zijn dat leegstond. Vanaf de brug kon je de elektriciteitspalen zien lopen die naar het dorp leidden, en er zou ook een redelijke weg naar toe zijn. Dus op een enigszins bewolkte dag gingen wij op pad met Juane en zijn
Amerikaanse gast Janine.

Juane was er al eens geweest, en wist de weg. Hij wist ons ook te vertellen dat er aan de andere kant van de berg een redelijke weg liep naar het dorp. Het weggetje waarop we liepen ging redelijk omhoog, en langs een aantal boerderijtjes met koeien en paarden en …. Ezels. Daarover later meer. Het weggetje werd steeds smaller en steiler tot het niet meer was dan een paadje. Door de verse begroeiing werd het ook steeds moeilijker om het weggetje te volgen. Na een kleine stop namen Juane en Janine een “afkorting”, terwijl wij het paadje bleven volgen. Om weer bij de anderen te komen weken wij ook van het pad af, omdat Juane riep dat hij een betere weg had gevonden. Al snel wou ik dat ik mijn machete had meegenomen. Toen we echt het spoor bijster waren nam Marlou het voortouw, en na wat sluip door, kruip door, liepen we weer op iets wat de naam pad mocht dragen. Toen wij Juane aanspraken op zijn kwaliteit als gids zei hij alleen maar “Mas aventura” (mijn weg was leuker) een Zuid-Amerikaans trekje. We liepen nog een half uur steil omhoog over een smal paadje, afwisselend door bos en struiken en kale vlaktes vol met stenen, en een bij tijd en wijle prachtig uitzicht op Sort en de rivier beneden ons. Aan het eind van een stuk bos boog het pad af naar rechts, en daar zag ik de eerste gebouwen van “ons” dorp. Een kerkje stak boven alle gebouwtjes uit. 

Wit geverfd zag het er nog in redelijke staat uit, iets wat niet gezegd kon worden van de rest van de gebouwen. Het dorp was een behoorlijke bouwval, en ik ben redelijk goed in understatements. Er was op het kerkje na geen huis meer met een dak, het merendeel van de muren was ingestort, en alles was overwoekerd.

Al met al was het een beetje bewerkelijk om hier iets moois van te maken. De beloofde weg, handig om bijvoorbeeld bouwmaterialen aan te voeren  (om maar niet te spreken van gasten) ontbrak, ook nog eens.. Nou ben ik best handig, maar dit is meer dan een kwestie van gas en water..... Het eindoordeel was dus al snel geveld:

    Get Rich Quick Scheme #2: Een eigen Hostel/Lodge

Een van de plannen om snel (?) rijk te worden is een hostel/lodge beginnen. Je kunt ook rijk worden op niet materiele manier zullen we maar zeggen. Maar goed, een bestaan ermee opbouwen is niet compleet ondenkbaar. Per inwoner van Sort zijn er ongeveer 2 makelaars, en er zijn hier meer Finques (makelaardijen) dan kroegen, en dat wil wat zeggen. De prijzen van een appartement in Sort liggen rond de € 180.000,-. Daar koop je wel een mooi uitzicht voor, maar verder niet heel veel. Toch konden we het niet nalaten om bij elke makelaar in de etalage te kijken. Je weet maar nooit. Alleen konden we na de eerste etalage eigenlijk wel stoppen want daar hing ons huis/hostel. Een opknapper, landelijk gelegen, met een hectare grond erbij. Dat zal wel wat kosten. Even binnen gevraagd, en ja hoor, ze wilden er nog 50 miljoen voor hebben. Dat zijn een hoop nullen, wel een paar teveel dacht ik, en mijn nog niet zo aan Spaans gewende hersens kraakten al om te bedenken of ik het niet verkeerd had verstaan. De prijs in euro’s (in plaats van pesetas) was al wat reëler, sterker nog, daar schrok ik niet zo heel erg van: € 300.000,-. Daar koop je in Utrecht niet eens zo heel veel huis voor, laat staan met grond erbij. Er zou nog wel wat bijkomen om het allemaal op te knappen en in te richten, maar 300.000 was ook maar de eerste vraagprijs. Eenmaal thuis kregen we het huis niet meer uit ons hoofd. Die avond zouden we naar een feest in Tremp gaan, een stadje verderop. Op de weg daarheen kwamen langs het dorpje Bresca, waar het huis lag. We hadden geen adres, maar het zou op twee kilometer vanaf de grote weg liggen. Via een steile weg kronkelden we omhoog, met bij tijd en wijle een gapende afgrond naast de niet zo brede weg. Niet een weg waar ik in de winter graag zou rijden zonder 4-wiel aandrijving. Na een kilometer of 3 eindigde de weg, en kwamen we aan in Bresca. We Parkeerden op een gecombineerde parkeerplaats/stort. Het dorpje bestond uit een huisje of 15. Vanaf de parkeerplaats liep een onverharde weg. Deze hebben we even te voet verkend, maar een enorme stortbui noopte ons om naar de auto terug te keren. Waarschijnlijk zaten we toch verkeerd, want we waren al veel meer dan twee kilometer van de grote weg. We besloten terug te gaan, en later een keer aan de makelaar een betere routebeschrijving te vragen. Toen Marlou met Richard de dag erna weer langs de makelaar liep, ging ze even naar binnen. Van Nico, de Makelaar, moesten ze meteen gaan zitten. Hij moest even wennen aan het idee dat hij met Marlou zaken moest doen, maar hij beantwoorde een paar vragen en zei vooral dat we eerst maar eens moesten gaan kijken voordat we verder zouden praten. Zo gezegd zo gedaan, op een zonnige dag zijn we op de fiets gestapt om de 15 kilometer naar het huis te fietsen. Een glooiende weg, stroomafwaarts langs de rivier. Na 12 kilometer fietsten we door Gerri de la Sal, een pittoresk dorpje, met een middeleeuws klooster. Ook kon je mooi zien waar de naam de la Sal vandaan kwam. Langs de rivier kon je nog de oude goeten en verdampingsbakken van de oude zoutwin installatie zien. Een kilometer na Gerri moesten we over de brug, en dan meteen naar rechts een onverharde weg op. Vorige keer zijn we rechtdoor gereden naar het dorp Bresca zelf. De weg glooide een beetje, maar niets om van te schrikken, en in de winter is de weg waarschijnlijk goed te begaan. Voor een klein stroompje dat uitmond in de rivier gingen we naar rechts. We hebben we de fietsen daar even aan een boom gebonden. Na 500 meter zagen we op een veldje naast de weg een paar koeien, en in de verte sloeg een hond aan. Het bleken twee honden te zijn die in de berm waren vastgebonden vlak voor een beekje waar we doorheen moesten waden. Daar moesten we de hoek om en zagen we meer koeien en………..

De eerste dag:

Onze eerste dag in Sort, in Spanje, in de bergen! We zijn geen toeristen, want we gaan hier wonen, maar het voelt toch wel een beetje zo. We hebben een kamer van pak ‘m beet tien vierkante meter, compleet met een inbouwkast en een tweepersoonsbed. Het bed loopt schuin af naar beneden (dit komt waarschijnlijk omdat het hele appartement schuin afloopt, we zijn tenslotte in de Pyreneeën!) en het hangt behoorlijk door naar het midden. Enigszins geradbraakt werden wij dus wakker na onze eerste nacht. De verhalen over smerig en vies vielen behoorlijk mee, de jongens hadden erg hun best gedaan, en de badkamer gewit, alles met chloor ontsmet, en er was zelfs een poetsschema gemaakt. Iedere dag heeft er iemand de “toq” (beurt) en moet diegene de hele dag alles achter iedereen aan opruimen en afwassen en vegen en zo. De rest van de week hoef je dan verder niets. Wij hadden waarschijnlijk iets anders verzonnen, maar het is véééél beter dan niets, en véél beter dan de verhalen deden vermoeden. Nog een beetje vermoeid zat ik achter mijn kopje koffie te luisteren naar mijn tweede les Spaans. De lesmethode die ik volg heet: “meteen in het diepe met een blok beton aan je been”. De methode gaat als volgt: je gaat in Spanje wonen in een huis vol Chilenen, en Spaans/Catalaanse gasten, en iedere avond luister je, met een paar biertjes op, op de bank naar een aantal Spaanse / Catalaanse / Chileense gesprekken door elkaar heen, en doorspekt met “slang”. Uiteraard met harde muziek en de TV op de achtergrond. De gespreksonderwerpen zijn dusdanig gekozen dat je het geleerde meteen in conversaties in de praktijk kan brengen. Als het tenminste over jongens, meisjes, jongens en meisjes, drank, drugs, of raften gaat. Ook schelden en vloeken kan ik al als de beste. Gelukkig heb ik mijn persoonlijke tolk bij om een en ander te vertalen.

Zoals ik al schreef hebben we de beschikking over een kamer van ongeveer 10 vierkante meter, wat niet veel groter is dan het laadoppervlak van de Mercedes. De foto’s van de volle Mercedes staan hier ook ergens op de site, dus jullie weten hoeveel spullen we bij ons hebben. Aangezien er in de inbouwkast maar anderhalve plank zit, zou het fijn zijn als we de beschikking zouden hebben over wat meer bergruimte. Ook een tafeltje en wat stoelen zouden welkom zijn. Onze grote vriend Richard wist raad. We gaan naar de Stort van Sort!

De Stort van Sort ligt strikt genomen niet in Sort, maar een paar dorpjes verderop. Na een kwartiertje verharde weg, en 5 minuten zandpad kwamen we aan bij een terreintje waar inderdaad een hoop troep lag. Ook stond er een port-a-cabin met daarin een mannetje met een officieel uitziend hesje aan. Aangezien wij zijn entertainment waren van die dag, en ook wel omdat dat hier meer gebruikelijk is dan in het jachtige, zakelijke Nederland, werd er eerst een stijf kwartiertje over koetjes, kalfjes, en groene Duitse limousines gekwebbeld. Daarna volgde een rondleiding. De stort is een terreintje van een meter of honderd in het vierkant. In een hoek naast het loodsje, onder een afdak lagen allerlei kleding en speelgoed. In het midden van het terrein was een grote hoop met allerlei troep, zoals (delen van) bedden, tafels stoelen en banken en daartussen allerlei andere troep. Daarvoor stond een verzameling witgoed. Aan de zijkant stonden een aantal stapelbedden. Tot zijn grote spijt moest het mannetje ons meedelen dat de gele allemaal op waren. Die waren een tijdje geleden allemaal opgehaald. Er waren dus geen gele meer. Toch jammer. Geel is best een mooie kleur. Maar die waren er dus niet meer. Gele bedoel ik. Die waren laatst opgehaald. Hij had dus alleen nog deze. Maar die waren niet geel. We besloten ondanks dat het geen gele was, er toch een mee te nemen. Drie van de Chilenen delen een kamer, en met een stapelbed zouden ze veel meer ruimte hebben. Aan de andere kant van het terrein lagen een aantal stoelen en tafels die ooit als design te bestempelen waren. Dit bleek de totale inboedel van de bioscoop van Esterri d’Aneu (een plaatsje verderop) te zijn. Ons oog viel op twee ronde tafeltjes, evenzoveel stoelen, en drie blauwe bakjes. De laatste konden we in de kast ophangen om meer aflegruimte te creëren. Gevraagd naar de schade zei het mannetje dat we alles zo mee mochten nemen. Alleen voor het werkende witgoed was een vastgestelde prijs (iets van € 2,50 tot 10 kilo en € 5,- voor alles daarboven). Het bed schoven we over de achterbank schuin naar boven, de tafeltjes via de zijdeur ernaast, met de pootjes aan weerszijden van het bed, de stoelen en de kratjes achterin, Richard naast het bed op de achterbank, en terug naar huis om alles in te richten. Thuis werden we opgewacht door onze vrienden, de Mossos d’Esquadra, die alsnog de rekening van de meubeltjes presenteerden. De Mossos zijn allemaal jonge, kortgeknipte mannen (dit in tegenstelling tot de rest van de Spaanse jeugd) die in hun auto van de zaak (compleet met zwaailicht) en gekleed in een kek uniform de Spaanse wegen en dorpen veiliger maken. Ze nemen hun taak behoorlijk serieus, en zijn derhalve alom geliefd. (not) Ze begroetten mij met een vrolijk “Papelles y Tarjeta de credito!” (papieren en creditcard!). Ik besloot dat het geen goed idee was om mijn pasgeleerde Spaans in de praktijk te brengen. (zie boven). Onze vrienden waren ook een beetje verhit, omdat ze volgens mij dachten dat we ze probeerden te ontvluchten. Ze reden al een tijdje achter ons, maar zonder te knipperen of zwaailicht of zo, en wat moest een buitenlander in een klein achteraf steegje in Sort. Toen eenmaal duidelijk was dat we aan de achterkant van onze residentie waren om onze nieuwe meubeltjes via het raam naar binnen te tillen koelden ze iets af, en kregen we zowaar te horen waar we precies een waarschuwing van € 60,- voor kregen. (en dan mochten we nog blij zijn). Ze vonden dat de auto niet veilig was beladen, omdat bij een botsing van achteren het bed naar voren zou schieten, en de voorpassagier kon verwonden. Mijn Spaans en hun gemoedstoestand waren niet dusdanig dat ik hun verhaal zou kunnen weerleggen, dus accepteerde ik gelaten de rekening voor de meubeltjes. En dan was het nog niet eens een geel stapelbed. You can’t have it all.