Juli 2006
	Wat doen ze nou eigenlijk de hele dag? Even Voorstellen: deel 2 Valeria Tito Tello  Don Ramon Sole LLuis De Rivier De Kolonisten van Sant Eloi Weer aan de slag

Wat doen ze nou eigenlijk de hele dag?            «

 Wij hebben het idee dat een aantal van jullie het idee hebben dat wij hier een beetje vakantie aan het vieren zijn. Zon, water, bergen, leuke mensen, spannende verhalen, alle ingrediënten voor een leuke vakantie zitten erin. Toch moet er hier op de een of andere manier een bestaan worden opgebouwd, en dat gaat niet vanzelf. Daarom hebben we vanaf onze aankomstdag eigenlijk nauwelijks stil gezeten. Jullie hebben deels al kunnen lezen wat we allemaal al uitgevoerd hebben, maar daar hebben we toch zeker geen dagtaak aan? Dat klopt! Om jullie een beetje een idee te geven wat wij hier de hele dag uitspoken, volgt hier een beschrijving van een typische dag in het leven van twee ondernemende typetjes in Spanje
We staan hier meestal rond een uurtje of negen op, omdat we dan toch wel wakker zijn nadat er vanaf kwart over acht tot kwart voor negen ongeveer 6 verschillende mobieltjes met de meest exotische beltonen zijn afgegaan om hun eigenaar uit zijn/haar coma te doen ontwaken. Onze huisgenoten moeten zich om negen uur melden, om te kijken of er werk is.
Na lekker te hebben gedoucht, gaan we een ontbijtje halen, omdat alles wat eetbaar en drinkbaar is (vooral als er alcohol in zit) hier in huis een gemiddelde avond niet overleeft. Hoewel het met de cornflakes en andere gezonde spullen het de laatste tijd wel goed gaat.
Sommige dagen hebben we een afspraak zoals morgen bij de vreemdelingenpolitie, of zoals laatst bij een soort maatschappelijk werkster in het ziekenhuis om ons het ziektekostensysteem uit te leggen. Ook zijn we druk op zoek naar werk, om de broek op te houden totdat we stinkend rijk worden met al onze plannetjes.
Als we geen afspraak hebben zijn we vaak druk met het uitzoeken van allerlei zaken op internet: Hoe maak ik een bedrijfsplan? Zijn er al andere aangepaste hotels/huizen in deze regio? Wat zijn nou de verwachte kosten en inkomen? Hoe groot is een aangepast toilet? Etc. etc.. We komen zo een hoop informatie tegen die we kunnen gebruiken of die we even in de wacht zetten voor als we wat verder zijn. Na zo’n computerdag hebben we sterk de behoefte om naar buiten te gaan, meestal halen we dan een ijsje en gaan we aan de kant van de rivier bootjes kijken om het een en ander te laten bezinken.

Zoals jullie hebben kunnen lezen zijn we ook op huizenjacht. Dat betekent dat we één of twee dagen per week een aantal dorpjes bezoeken. Het liefste lopen we of fietsen we. Als het te ver is (of te steil) dan tuffen we er met de Mercedes heen. 

Aangekomen lopen we eerst een rondje door het dorp, op zoek naar iets wat er verlaten uitziet, en mogelijk te koop is. We hebben al tientallen lege schuren, oude huizen en grote leegstaande panden onder de loep genomen en daarna virtueel verbouwd (het is best vermoeiend om veel voorstellingsvermogen te hebben, in een droom heeft Bernard zelfs een keer een sceptic-tank in rotsachtige grond ingegraven). In het dorp vinden we meestal wel iemand die bereid is om wat te vertellen. Is dit of dat pand te koop, of weten ze eventueel iets anders. We vertellen er dan gelijk bij dat we iets voor gehandicapten willen gaan doen. Dat levert sympathie op en is niet zo bedreigend als alle grote constructiebedrijven die alles opkopen om er appartementen voor Barcelonezen van te maken. De uitkomsten van deze gesprekken zijn zeer wisselend. Vaak is iets wat ons erg beviel, en er verlaten uitziet niet te koop, als het wel te koop is blijkt het erg duur te zijn. Dit laatste komt onder andere doordat de grote constructiebedrijven veel vastgoed opkopen. Hierdoor stijgen de prijzen. Maar ook sentimentele waarde speelt een rol. Als Juan zijn huis voor €100.000 heeft verkocht en Xavier vindt zijn huis veel mooier, ook al is het even groot, dan vraagt Xavier gewoon €150.000. Tja, je kan het toch proberen. Buiten het feit dat Xavier helemaal niet hoeft te verkopen want hij woont allang ergens anders en hij kan dus gewoon lekker wachten totdat iemand dat geld er wel voor over heeft.
De huizenjacht vergt wel wat energie, ik praat de hele tijd met alle mensen die we tegen komen, ondertussen verbouwt Bernard alles en probeert ook nog eens de gesprekken te volgen. Na 3 à 4 huizen zijn we er dan ook wel klaar mee.

Maar het blijft zoeken naar dat ene huis, dat ene terrein waar we onze plannetjes kunnen verwezenlijken. Misschien is het wel het terrein dat we het afgelopen week hebben gevonden. Een onwijs gave plek, waar kinderkampen werden/worden gehouden. Op het terrein staat een groot gebouw met een grote eetzaal, een keuken en slaapvertrekken. Ook is er een zwembad. Nu moeten we weer op onderzoek om uit te zoeken wat er met terrein aan de hand is, het lijkt al even leeg te staan. Staat het echt leeg?? De website is in ieder geval uit de lucht. Wie is de eigenaar?, waarschijnlijk een kerkgenootschap, willen ze het verkopen/verhuren? Eerst maar eens informeel informeren om geen slapende honden wakker te maken. En zo zijn we per projectje wel weer een paar dagen bezig. En waar we ook veel tijd kwijt mee zijn, iets dat echt lastig is, is hoe ons financiële plaatje rond te krijgen. (investeerders mogen zich melden)
Naast dit alles koken we vaak voor de “kinderen”, hebben we allebei 1 dag per week schoonmaakbeurt, ga ik op zaterdagochtend bij de bejaarden kletsen, zorgt Bernard ervoor dat deze tekst weer voor jullie te lezen is, drinken we een biertje op het terras met onze vrienden, lezen we veel boeken, (Bernard leest veel Kuifjes en andere strips in het Spaans, ik ben nu in een  Catalaanse Kuifje begonnen), huren we bij de bieb een filmpje of hangen we lekker in de hangmat.
En één dag per week proberen we vrij te houden. Dan gaan we lekker iets actiefs doen, lekker het water op of de bergen in. Maar ja als we dan op onze vrije dag weer door zo’n schattig dorpje lopen………..
Ondernemershersenen kun je niet zomaar uitschakelen……..

Even Voorstellen: deel 2            «

Valeria            «

Valeria is de polola (Chileens voor vriendinnetje) van Camilo. Zij werkt sinds kort in het hotel van Rubber River in de weekenden. Ze hangt erg aan Camilo, en heeft verder niet heel veel contact met de anderen in huis. In Chili studeerde ze psychologie. Haar hobby’s zijn slapen, TV kijken en zich omkleden. Een typisch chileens meisje, net 24 jaar geworden en de wijde wereld ingetrokken.

Tito Tello            «

Tito heet eigenlijk Hector, en is sinds een paar dagen in Sort. Eerst ging hij langs bij z’n duitse vriendinnetje, maar daar verveelde hij zich snel. Dus kwam hij gezellig hierheen, en woont nu ook in de Embajada. Daar is plek voor omdat Juane, die tot nu toe in huiskamer sliep, met Zorro een eigen appartement heeft gevonden. Tito heeft Marlou en Richard raftlessen gegeven in Pucon en het was met Richard gelijk ouwe-jongens krentenbrood. Hij is hier nu op zoek naar raftwerk of iets anders. Hij zegt 17 jaar te zijn, maar is eigenlijk 29 jaar. Hij is niet op zoek naar een vaste vriendin, maar wil best iemand ontmoeten.

 Don Ramon Sole LLuis            «

Don Ramon is de huisbaas van de Embajada Chilena. Op zijn zachts gezegd is onze onderbuurman een beetje merkwaardig. Hij is een jaar of 55 en meet een volle een meter en zestig centimeter. Don Ramon is ‘s ochtends postbode in Tremp, een stadje verderop, en leeft verder van de opbrengsten van het huis, dat hij geërfd heeft van zijn ouders. De benedenverdieping, die uitkomt op de grote straat van Sort, is verhuurd aan een Bar, Bar Frankfurt (naar de worstjes) en de bovenverdieping aan ons. Het bedrag dat hij hiermee verdient, aangevuld met zijn postbodesalaris, is meer dan afdoende voor een flesje wijn of wat per dag, en een bonte verzameling onderbroeken (waaronder een met aardbeienprint) waarin hij regelmatig de deur opendoet. Verder maakt hij om de zoveel tijd een keer ruzie met die “sudacas de mierda” (kut zuidamerikanen) maar na een tijdje maakt hij het dan weer goed met een flesje champagne. En eerlijk is eerlijk, het zal niet altijd een pretje zijn om onze buurman te zijn.

De Rivier            «

 

Een van de hoofdpersonen in Sort is de rivier, de Noguera Pallaresa. Deze rivier is dé plek in Spanje om allerlei watersporten te beoefenen, zoals Raften, Wildwaterkanoën en Hydrospeed (met een drijvertje en zwemvliezen zwemmend de rivier afzakken, erg spannend). De loop van de rivier is lang geleden (ik probeer nog steeds uit te vinden wanneer) veranderd. De oude rivierbedding is omgetoverd in een park, Riuet, waar kinderen spelen, stelletjes in het gras kunnen liggen en allerlei festiviteiten plaatsvinden. In de nieuwe loop van de rivier is een “Campo de Slalom” gemaakt. Met behulp van piertjes en grote keien zijn een aantal stroomversnellingen gemaakt, en aan lijnen die over het water zijn gespannen hangen legio rood-wit en groen-wit gestreepte poortjes, die bij kanowedstrijden respectievelijk stroomopwaarts en stroomafwaarts (of andersom) genomen moeten worden. Langs het water staan allerlei bankjes en er zijn een paar steigertjes waar regelmatig groepen jongeren zitten te kijken of gewoon zitten te kletsen bij de koelte van de rivier. In een grote golf, in het midden van de Campo de Slalom wordt regelmatig gespeeld met kleine kanootjes. Ze proberen dan te surfen op de golf en doen allerlei kunstjes.

Een belangrijk gespreksonderwerp is de stand van het water. Stroomopwaarts is namelijk een groot stuwmeer gemaakt, om stroom op te wekken. In het voorjaar is er veel smeltwater, en kan er prima gewatersport worden, maar vanaf ongeveer begin juni wordt het allemaal wat minder. Al het water dat uit de bergen komt wordt dan opgevangen in het stuwmeer. ’s Nachts als er weinig vraag naar elektriciteit is, stroomt er dus weinig water in de rivier. Om een uur of 8, als Spanje ontwaakt, wordt de vraag naar elektriciteit langzaam groter, en stroomt er steeds meer water in de rivier. Het duurt dan ongeveer een uur voordat het water de plek bereikt waar de boten te water gaan. Regelmatig moeten de rafts dan ook wachten tot het water hoog genoeg is om te gaan. Soms halen ze zelfs het water in, waardoor ze halverwege moeten wachten tot het weer diep genoeg is om te gaan.

De Kolonisten van Sant Eloi            «

Het kon wel eens zo zijn dat we ons droomplekje gevonden hebben. Ik hoor jullie al zeggen, dat heb ik al eens eerder gelezen, maar…..

Laten we beginnen bij het begin. Op een dag gingen we weer eens dorpjes kijken. Er zouden twee leuke dorpjes liggen op twintig en op dertig minuten rijden vanaf de grote weg. De weg er naar toe was onverhard, en de rit was erg mooi. De dorpjes waren leuk, maar we zagen niet meteen een mogelijkheid om er iets moois op te bouwen.

Op de terugweg zagen we in de vallei beneden ons een zwembad liggen. Nieuwsgierig als we zijn gingen we natuurlijk even kijken. Vanaf de weg ging er een weggetje naar beneden. Op een pijlvormig bordje stond “Colonia Sant Eloi”, de pijl wees naar beneden. We parkeerden de auto, en liepen het weggetje af. Na ongeveer twintig meter kwamen we bij een gebouw van een meter of dertig lang met twee verdiepingen. Het weggetje liep langs de bovenste verdieping van het gebouw en liep verder naar beneden met een grote bocht om een tweede gebouw heen. In de bovenverdieping zaten grote stalen deuren. Aan de gevel hing een bord, met daarop "Colonia Sant Eloi a Gerri de la Sal" en "Parròquia Tàrrega". We liepen verder door. Het tweede gebouw had maar een verdieping, en was ongeveer dertig bij acht meter. Achter de gebouwen strekte zich een groot terrein uit, tot aan een beekje. Op een veldje stonden twee halfvergane voetbaldoelen, en op een ander veldje twee al even slechte baskets. En natuurlijk het zwembad, compleet met een hek eromheen. Nog verderop zagen we een plek waar waarschijnlijk tenten hadden gestaan.Het dak van het eerste gebouw overkapte een grote binnenplaats waar een groot aantal tafels en banken in een hoek stonden. De banken zagen er slecht onderhouden uit. Bovendien was het hoogseizoen en er zou dus volop beweging moeten zijn. Het geheel maakte een verlaten indruk. Maar er waren wel wat sporen van onderhoud. Het gras was niet heel lang geleden gemaaid, en het zwembad was wel vies, maar er dreven geen bladeren in. Een beetje dubbel allemaal. Na een uurtje dromen gingen we weer huiswaarts.

Thuis hebben we flink gegoogled. We vonden een link naar de officiële website, maar die pagina bestond niet meer. Marlou vond een fotoverslag van een kinderkamp dat in de Colonia was gehouden in 2004, maar verder vonden we niet veel. We kwamen alleen te weten dat de colonia hoort bij de parochie van het stadje Tarrega. Ook onze plaatselijke informanten, die normaal gesproken overal alles van weten konden ons niet veel verder helpen.

Een paar dagen later kwamen we op de terugweg van Lleida, waar we naar de vreemdelingenpolitie waren geweest, weer vlak langs de Colonia. Ondanks dat we eigenlijk behoorlijk gaar waren van een hele dag rondsjouwen gingen we even kijken of er misschien beweging was. Al snel zagen we een campingtafel en stoelen die er de vorige keer niet stonden. Een kleine vloek kon ik niet binnenhouden. We liepen rond het gebouw, maar we zagen niemand. Ook alle deuren en ramen waren gesloten. Toen we net aan het overleggen waren wat we gingen doen kwamen er twee witte autootjes het terrein oprijden met een aantal krasse oudjes erin. We voelden ons een beetje betrapt, maar we werden vriendelijk begroet.

We legden aan een van de oude dames uit waarom we daar waren, en zij haalde er Josep bij, een oude heer, niet meer zo snel van lijf en leden, maar met nog een heldere geest. Josep was voorheen pastoor van de parochie van Tarrega, en een van de oprichters van de colonia, in 1984. Hij gaf ons een rondleiding door de twee gebouwen. We begonnen in het hoofdgebouw, in een grote, volledig uitgeruste professionele keuken. Verder waren er op de begane grond een aantal natte cellen, en een aantal verschillende kamertjes van 12 a 16 vierkant meter, met in ieder kamertje 3 a 4 stapelbedden. Op de bovenverdieping waren nog meer van dit soort kamertjes, zo’n 12 in totaal. Daar was ook een grotere ruimte met een mooie open haard met schouw, waar de leiding vergaderde. Verder was er een grote ruimte voor opslag van spullen, waaronder heel veel bedlinnen. Als laatste was er een volledig ingericht appartement, met een eigen keukentje, twee slaapkamertjes, en een douche toilet. Het tweede gebouw bevatte 6 natte ruimtes, waarvan twee douche/toiletten, aangepast voor gehandicapten. Verder was het een grote ruimte van 8 bij 24. Door middel van tussenschotten waren er 12 ruimtes gecreëerd, met ieder twee bedden.

Josep vertelde ons dat er in eerste instantie kinderkampen werden gehouden, voor kinderen van alle geloofsovertuigingen. Toen de belangstelling voor de kinderkampen terugliep, omdat de verwende jeugd van tegenwoordig liever op nintendo-, parachutespring, of diepzeeduikkamp gaat, is er een tweede gebouw bijgebouwd, aangepast voor groepen gehandicapten. De colonia wordt nog maar ongeveer twee weken per jaar gebruikt voor groepen. Af en toe haalt iemand de sleutel op om er een paar dagen vakantie te vieren, zoals dit groepje. Een aantal jongeren van de parochie komt af en toe een paar dagen langs om wat onderhoud te plegen, en de rest van het jaar staat het leeg.

Josep was erg te spreken over onze plannen. We konden de colonia wel huren, als er geen groepen waren. Op zich een goed plan, ware het niet dat de tijd in de colonia had stilgestaan, en er in 32 jaar geen onderhoud had plaatsgevonden. De kamertjes zijn te klein voor wat we willen, en de inrichting te ouderwets. Om te kopen is geen optie, het zou veel te duur zijn, en bovendien wil de parochie niet verkopen. Wel was het duidelijk dat het Josep een beetje pijn deed om de colonie die hij met zijn eigen handen heeft helpen opbouwen er zo verlaten bij te zien liggen. Hij vertelde dat er wel werd nagedacht over manieren om de colonia nieuw leven in te blazen, maar tot op heden had dat niet vel opgeleverd. Toen wij voorstelden dat we er misschien samen wat moois van konden maken, was hij niet meteen razend enthousiast, maar zeker niet afwijzend. Een eventuele samenwerking zou heel helder zwart op wit geregeld moeten worden, zodat er voor beide partijen geen onaangename verassingen zouden zijn. Bovendien kon hij daar geen uitspraken over doen, omdat de colonia bestuurd word door een groep mensen van de parochie. Marlou stelde voor om een brief te schrijven, gericht aan de parochie, waarin wij ons voorstellen, en waarin we ons plan uileggen. In die brief zouden we dan voorstellen om de koppen een keer bij elkaar te steken, om te kijken wat de mogelijkheden zijn voor een eventuele samenwerking. Josep zou de brief aanbieden aan de parochie, en zou meteen het goede gevoel dat hij bij ons gesprek had overbrengen.

De brief is onlangs de deur uitgegaan, en is ongetwijfeld inmiddels ontvangen door Josep. Het wachten is nu op een antwoord.

Voor ons zou de colonia echt een prachtige plek zijn om ons plannetje uit te voeren. Doordat we geen vastgoed hoeven te kopen, is de drempel heel laag, en het risico te overzien. Het is een prachtige plek, waar alles waar wij van dromen redelijk simpel te verwezenlijken is. We moeten alleen nog een vorm vinden voor de samenwerking, bijvoorbeeld huur of loondienst, zodat wij een bestaan kunnen opbouwen, en we een kans krijgen om de investeringen die we zullen moeten maken in de colonia weer terug te verdienen. We horen graag jullie ideeën hierover.

Wordt hopelijk spoedig vervolgd

Weer aan de slag            «

De vakantie is weer voorbij, twee luie weken in Portugal

Het was erg leuk.

Met Zon en strand:

Beetje lezen en luieren:

Beetje vliegeren:

Met de kano in de zee:

Dagje Lissabon:

Dagje Faro:

Bootje varen:

Motor rijden:

Ballonnen vouwen:

Lekker eten:

Verjaardag van mijn nichtjes met bezoek aan Dolfinarium:

Klooien met mijn neefjes en nichtjes:

En twee keer een lange warme autorit met overnachting in de buurt van Madrid in een hotel met 8 sterren waarvan een in de voorruit. De mooiste ster hebben ze er onlangs afgesloopt:

Nu dient de harde werkelijkheid zich weer aan onder andere in de vorm van……
Een baantje!
Ik mag twee weken van 09:00 tot 13:30 het manusje van alles vervangen in het plaatselijke bejaardentehuis. Een beetje grasmaaien en plantjes begieten, het afval weggooien, lampjes vervangen, wat met zware spullen sjouwen en de remmen van de rolstoelen opvoeren. Komt er tenminste weer wat geld in het laatje.
Een en ander is mogelijk doordat we na diverse kastjes en muren nu eindelijk onze Tarjeta Extranjera op kunnen halen, met daarop een N.I.E. (Numero de Identification para Extranjeros) soort SoFi-Nummer voor buitenlanders. Dit nummer heb je nodig om te werken in Spanje, en om andere dingen te doen, zoals een auto invoeren.

Verder is het wachten op post uit Tàrrega, dingetjes regelen voor de bruiloft van mijn broertje en leuke dingen doen met de volgende lading vrienden/familie/bekenden die ons hier komt opzoeken. Als je nog plannen hebt…. Reserveren gewenst.
Eind augustus/begin september zijn we in Nederland voor de bruiloft, en dan gaan we proberen om iedereen op te zoeken. Wellicht tot dan!