| Aan de slag! |
| Augustus 2006 | |
  |
|
Ik had in Chili al de smaak te pakken gekregen van bergen en wild water. Aangezien beiden in Nederland niet aanwezig zijn besloot ik om baan en huis op te zeggen en naar het buitenland te vertrekken. Chili was wel wat ver van vrienden en familie vandaan, en bovendien is het in Chili moeilijk om te sparen, en dat wat je dan spaart gaat in veel gevallen op aan vliegtickets. De keuze voor Spanje was dus een logische, omdat ik de taal beheers, je voor een prikkie naar Nederland kan vliegen, en dat je daar financieel iets kunt opbouwen. Richard, met wie ik samen de opleiding tot raft-gids heb gevolgd, had een appartement in Sort en had wel een kamertje over en zo was de beslissing snel gemaakt. Ik ging wel even twijfelen toen er een jongen met blauwe ogen om de hoek kwam kijken, maar toen die aangaf wel mee te willen werden de koffers gepakt.
De schoorsteen moet roken, en dus was het zaak om in Spanje geschikt werk te zoeken. Ik had in Nederland besloten om aan de slag te gaan met ballonnen en te bekijken wat voor andere mogelijkheden er waren. Ik wist al dat ik niet meer als raft-gids aan de slag wilde ook al is dat hier een van de hoofdactiviteiten.
Samen Bernard ben ik aan het brainstormen gegaan over wat we nog meer zouden kunnen doen om ons dagelijks brood te verdienen. Hierover is in mei in ons weblog ook al geschreven, maar langzamerhand is het wat meer uitgekristalliseerd.
We wisten wel al dat we soort van hostal wilden beginnen. Inmiddels is het plan ontstaan om in dit hostal gezinnen en/of groepen met zowel gehandicapten als niet-gehandicapten te ontvangen en hun een actieve vakantie te laten vieren. Dat idee komt met name voort uit het feit dat ik 4 jaar in de revalidatie heb gewerkt en ik het dus een uitdaging vind om een toffe plek voor gehandicapten te creëren. Daarbij houden we allebei van actieve sporten en ook in de revalidatie kwam ik mensen tegen die ondanks hun handicap daar van houden. Langzaam hebben we een flink rijtje activiteiten die ook gehandicapten kunnen doen in deze omgeving, denk aan fietsen, raften, skiën, abseilen, klimmen en ezels??????
Oscar, een vriend van
mij, had een plan om wandelingen met
ezels te gaan aanbieden zodat ouders met jonge kinderen (zoals hij)
toch flinke
bergwandelingen konden maken. Bernard kent via zijn zus ook iemand in
Frankrijk
die werkt met ezels. Wij raakten geïnteresseerd in de ezel en zijn
op onderzoek
uitgegaan. De Catalaanse ezel wordt met uitsterven bedreigd en lijkt
dus een
goede optie, buiten het feit dat het een van de sterkste ezelrassen is.
Via het
internet kwamen we erachter dat er een grote ezelboerderij is in de
buurt, (ach
dat is relatief, ongeveer 4 uur rijden) en we zijn daar een weekendje
naar toe
geweest. Toen we aankwamen konden we meteen meelopen met de algemene
rondleiding.
Achteraf hebben we met de oude baas gesproken, een sympathieke oude
baas met
een zichtbare passie voor “zijn”ezels. Hij heeft
eigenhandig voorkomen dat de
Catalaanse ezel nog niet is uitgestorven. Hij vertelde ons dat het
houden van
ezels erg makkelijk is. Een kwestie van een wei, iedere dag wat haver
geven, vers water en een stal. Zij verkopen ook ezels, en als het zover
was moesten we
maar eens langs moesten komen en dan moesten we eerst samen eten, en
dan werden
we het met een glaasje wijn erbij wel eens over de prijs.
Na dat bezoek waren we volledig verkocht, het zijn echt gave dieren, mooi en lief. Inmiddels hebben we hier in Sort een familie gevonden die 5 Catalaanse ezels hebben. We gaan af en toe bij ze kijken en kletsen dan met hun (nee niet met de ezels). Dat is erg gezellig en leuk, en zo houden we wat feeling met de ezels.
Maar goed, ezels dus. Ik ben weer gaan “googelen” en kwam uiteindelijk op een franse site waar verschillende bedrijfjes opstaan die ezels gebruiken om met gehandicapten op stap te gaan in de bergen.
http://www.bourricot.com
Daarnaast willen we de ezels gebruiken voor wandelingen in de bergen waarbij de ezel spullen kan dragen of een kind, zodat gezinnen met jonge kinderen of mensen met een zwakke rug weer de bergen in kunnen. Iets dat al langer en op verschillende plekken in Nederland en Frankrijk wordt aangeboden. Hier in Spanje heb ik het nog niet kunnen vinden.
Kortom we zoeken een plek waarbij naast een groot huis ook flink wat terrein zit om zo dit project te kunnen realiseren. Over de huidige stand van zaken kun je in andere hoofdstukken meer lezen.
Ze zitten er weer op, mijn twee werkweken. Op naar het volgende baantje, misschien wel als boswachter?
Eind Juni en eind Augustus hadden wij het huis vol visite. Voordat we naar Portugal gingen kwamen achtereenvolgens Sanne en Alex, de zus van Marlou met een Engelse vriendin, Clemens en Hetty, de vader van Marlou en zijn vriendin, Maarten, Nienke, Noortje en Nimke, een vriend van mij met zijn 2 dochters en vriendin. Na Portugal kwamen Annette en Robin, vrienden van Marlou en last but not least Mirjam, een vriendin van Marlou.
Na afloop van het bezoek moesten we concluderen dat we het erg leuk vonden om iedereen weer te zien, en om ze de omgeving te laten zien van onze nieuwe woonplaats, maar dat we erg weinig dingen voor onszelf hadden gedaan. Dit kwam waarschijnlijk ook omdat we aan het wachten waren op antwoord uit Tárrega, en we verder nog geen werk hadden gevonden, en omdat we het beiden erg leuk vinden om het iedereen naar de zin te maken, en ze een leuke vakantie te bieden.
We hebben met het bezoek een hele hoop leuke dingen gedaan zoals:
Hydrospeed
Rafting
Terrasje pikken
Pootje baaien?
Lekker eten
Wandelen
Kamperen
Cultuur
Spanning en sensatie
Het waren leuke weken!
In de maanden augustus en september heeft elk zichzelf respecterend dorp een Fiësta Mayor. Voor een, twee soms wel drie dagen al naar gelang de grootte en het budget van het dorp, staat alles stil en in het teken van het grote feest. Er is in de buurt altijd wel een dorp dat feest heeft, dus als je wilt kun je twee maanden achtereen uit je bol. Overdag is er tijd voor markten met oude ambachten en streekproducten en de nodige folklore zoals “els Gegants” grote poppen die door het dorp lopen en dansen gevolgd door een horde mensen en muzikanten. Ook de kinderen komen aan de beurt. In Sort was er een schuimparty waar een deel van het Parc del Riuet, het park in de oude rivierbedding, werd gevuld met schuim waarin lekker rondgesprongen werd.
In de vroege avond zijn er meestal optredens van groepen die
Catalaanse muziek ten gehore brengen. Tot middernacht is er dan een band of een
“Disco Movil”, een drive in disco, om de kinderen en oude van dagen te
vermaken. Vanaf een uur of een ’s nachts komt de jeugd, geknipt en geschoren,
zich in het feestgedruis storten. Dan komen ook de bussen aan uit de
nabijgelegen dorpen, waar je voor de lieve som van een hele euro mee naar het
dorp van dienst wordt getransporteerd. Om een uur of zes in de ochtend vertrekken
de eerste bussen weer en loopt het feest langzaam op zijn eind.
In de eerste ronde deden een stuk of 14 honden mee met welluidende namen als Luz, Una en Romantica. Allereerst was er de gehoorzaamheidstest. De honden moesten op aanwijzing van de herder het pad langs de rand van de cirkel volgen. Dit was voor de viervoeters niet eenvoudig want de verloren schaapjes bevonden zich immers aan de andere kant. De herders schreeuwden of floten zich de longen uit het lijf om de honden op het rechte pad te houden. Met een oog op de schaapjes en een oog op de herder wisten de meesten niet het einde van het pad te bereiken. Op twee gehoorzame honden na trokken ze allemaal voortijdig een verlossende sprint richting de schapen. Daarna was het zaak om de schapen in de cirkel van rode blokjes te drijven. Tenslotte moesten de schapen door de opening van een van de rechte afscheidingen gedreven worden. Om een “leereffect” te voorkomen werd de kudde nadat deze een keer door de opening van beide rechte afscheidingen was gedreven vervangen. Met een lokgeit werden de verse schapen naar de goede plek geleid, hier en daar geholpen door een tik met een stok of een herdershond die niet meedeed.
In de finale moesten de overgebleven 6 honden de schapen in de ronde afscheiding drijven. Dat ging meestal aardig snel tot aan de opening. Een of twee schapen gingen dan wel naar binnen, maar het gros bleef buiten en had duidelijk lak aan het geschreeuw van de honden en reageerde dan ook met geblaas en gestamp met de voorpoot. De hond moest dan een aanval uitvoeren op de flank van een van de schapen om indruk te maken. Vaker wel dan niet resulteerde dit erin dat het hele spul weer op de vlucht sloeg. Een enkele hond wist het klusje met gemak te klaren door vooral erg rustig te drijven. Om de drukte voor te zijn en richting Nederland te vertrekken, zijn we voor het einde vertrokken. Op deze website kun je de uitslagen bekijken! http://www.gossosdatura.com/fr7e.html