El verano se fue, los primeros amigos se fueron y después de casi tres semanas en Holanda mi castellano se fue también. Sera un momento bueno para comenzar de escribir nuestro weblog in castellano también, de modo que nuestros amigos que están afuera pueden leer como estamos y como desarrollan nuestros sueños.

Haga clic a los fotos para agrandarlos

Al final de agosto fuimos dos semanas a Holanda. La razón principal era el casamiento de mi hermano pequeño con su novia de Mongolia. Ahora el me debe una cabra por haberse casado antes que yo (un costumbre antiguo de Mongolia). La primara semana arreglamos muchas cosas para el casamiento, como traducir unos papeles para una boda muy internacional y preparar el “infotainment” de la noche. In Holanda es tradición que la familia hace un tipo de show, para divertir los invitados y molestar un poquito a los novios.

El día mismo del casamiento era el único día seco y soleado de este semana. El lugar donde era la boda era un pueblito bonito y pequeño cerca de Amsterdam, se llama Broek in Waterland. La primera parte se desarrollo en el patio de la “Broekerhuis” (www.broekerhuis.nl). Acompañando de una orquestina de cuerdas y las Sobrinas de Honor, los novios se diron el uno al otro el “SI” y los anillos.

Después todos iban al iglesia al lado. (www.kerkbroekinwaterland.nl). Pieter de www.rentapriest.com ( es como www.alquilaunpadre.com) dio la bienvenida a los invitados. Porque mi hermano no esta religioso pero su novia si (ella esta budista) se han elegido de componer una celebración no religiosa pero con símbolos y rituales de los dos culturas. Pieter les ayudo y presidio la celebración. Los símbolos eran entre otros tomar leche de yak (de mentira), distribuir bufandas de rezar a todos, cantar canciones en Holandés y encender candelas.

Al regreso en el Broekerhuis a la pareja le estaban esperando todos los invitados quien tenían globos de forma de corazón lleno de helio atado a sus muñecas. Los novios solo tenían que coleccionar todos los globos. De esta forma se aseguraban de hablar con todos.

Después de un tiempo arribiron las guías para acompañar los que querrian ir a una caminata por el pueblo Broek in Waterland. Mientras tanto se preparan las mesas para la comida y también hemos preparado el show de la noche.

Después la comida las Sobrinas de Honor hicieron un baile, y empezó la “D & G show” (mi hermano se llamo Dirk, y su novia Gera, pero también hay un marque de ropas Dolce & Gabana). Era un concurso donde las invitados tenían que contestar preguntas. Después Dirk y Gera tenían que comentar. Con un proyector mostramos muchas fotos para acompañar las preguntas. Todos se reiron mucho. Después una amiga de Gera hizo un baile de Mongolia muy bonito. Mientras tanto muchos invitados dejaron la fiesta con el servicio de taxi y la fiesta estaba terminadose. Faltaba destruir el arco de globos que hizo Marlou y por fin pudimos hundirnos.

La segunda semana fue mas relajada. Hemos visitado muchos amigos, hemos arreglado muchas cosas, Marlou ha trabajado unos servicios para una agencia de colocaciones, para ganar plata, yo he revisado el Mercedes, hemos reservado un viaje a China (mas tarde mas sobre esto) y hemos comprado muchas cosas Holandesas que no puedes comprar en España como stroopwafels, drop y pindakaas.

Después de mas que dos semanas en Holanda salimos hacia Sort. Este ves no queriamos portar muchas cosas como la primera ves, pero con entre otras cosas un microonda muy grande, las cosas de snowboard y todas las cosas que compramos, el Mercedes estaba lleno igual. Demasiado para dormir adentro el coche entonces teníamos que pedir una tienda, por que a la vuelta queríamos visitar Ewald y Nora. Amigos de mi cuñado quienes tienen un hospedaje como nosotros queremos hacer, también con burros, cerca Mont Ventoux, en Francia. Ewald nos mostró todo su impresa y ha dado muchos consejos. (www.laboucoule.com) El dijo que si vamos al comprar burros, tenemos que llamarlo y eso vamos a hacer seguro. Disfrutamos dos noches y un día aya. Otra ves en España vimos...... la primera nieve de la temporada, en el Port del Cantó, a 1700 metros de altura. Hubo una tormenta muy fuerte. Habían caido unas rocas sobre la carretera y teníamos que manejar muy cuidadoso. Unas curvas en herradura mas y podíamos ver a Sort en la distancia otra vez.

Back home

Beroemd

 Jullie denken natuurlijk dat wij de hele dag keihard aan het werk zijn, maar af en toe weten we toch de tijd  te vinden om van de leuke dingen van het leven te genieten. Zo ook het tweede weekeind van september, toen wij vertrokken naar het “Fira de Teatre al Carrer de Tàrrega”. Dit is een straattheaterfestival waar artiesten en bezoekers uit de hele wereld op af komen. Vier dagen lang kraakt het stadje in zijn voegen en staat alles in het teken van dit festival. Met ons hotel op wielen gingen wij zaterdag tegen de middag op weg naar Tàrrega, inderdaad, van de parochie. Een beetje spannend dus. Maar veel tijd om aan de Colonia te denken hadden we niet. Samen met een twintigduizend anderen konden we genieten van clowns, jongleurs, acrobaten en andere voorstellingen. Een van de mooiste voorstellingen was een circusvoorstelling met live muziek, een koorddanseres en acrobaten. Er werd op zijn kop mandoline gespeeld, koord gedanst en aan een paal weren allerlei capriolen uitgehaald. Verder hebben we onder andere twee Australische meisjes gezien met een (nep) waterski act, een live uitgevoerde stomme film, en een verschrikkelijk stuk met een hoop vuurwerk en weinig verhaal. Tussen de grote voorstellingen door was er op straat voldoende te zien, te drinken en te eten. We zijn tot maandagochtend gebleven. Als je ooit in de buurt, het tweede weekeinde van september dan bent moet je zeker langs gaan. En anders ook

Toen we weer thuis waren wachtte de volgende verrassing. In de krant stond een stuk over de Fira en ja hoor met een foto van ons! Hier is ie!

Goed zoeken! voor degenen die ons weten te vinden loven we een geheel verzorgde werkvakantie in Spanje uit. 

Telefoon!

Ola Bernard, aqui Josep del paroquia de Tàrrega....... Holy shit, dat zijn ze! Ik brak de stroom Spaans die op mij afgevuurd werd af met een vloeiend(not) “ik geef Marlou even”. Kennelijk is mijn Spaans nog niet bestand tegen grote druk. Ze waren de dag erna toevallig in de buurt, en wilden even langskomen. Of dat uitkwam. Nou, ik dacht van wel! Maar waar? Het hele huis was een grote puinhoop. We hadden een lekkage in de keuken, en het plafond van Ramon de benedenbuurman was ingestort. Ramonet had toen maar het water afgesloten, en we zaten dus al twee dagen zonder. Het toilet begon enigszins te ruiken, want waar wij voor de grote boodschappen nog even naar de Coyote gingen, namen anderen die moeite niet. Ook was er dus al 2 dagen niet gepoetst, en was er een beetje boel afwas. We spraken af in het net geopende kindvriendelijk café van een kennis van ons. Gelukkig konden we douchen bij vrienden die verderop in de straat wonen.

Ze waren met zijn tweeën. Josep, van sesenta-y-pico (zestig en een beetje, dus waarschijnlijk achter in de zestig) en Jordi, achter in de vijftig. Josep is een oude pater van de parochie, en woont samen met de andere Josep die we de eerste keer op het terrein hebben ontmoet. Hij doet zowat in zijn eentje alle onderhoud op het terrein. Jordi heeft een eigen bedrijf en komt over als een vriendelijke maar zakelijke man. De twee zijn al veertig jaar vrienden, en dat is duidelijk te zien aan de manier waarop ze met elkaar omgaan. “Als je de hele tijd over God gaat lopen zeiken dan hoeft het van mij allemaal niet hoor” zei de niet overdreven gelovige Jordi tijdens een van de eerste gesprekken met Pater Josep. Het doel van de ontmoeting was om even kennis te maken met het stel dat hun een brief had gestuurd over de Colonia. De week erna zou de hele werkgroep die over de Colonia ging bij elkaar komen en dan zou bekeken worden of en hoe we samen konden weren. Onder het genot van een kopje koffie vertelden wij ons verhaal en onze plannen. Die werden enthousiast ontvangen. Ze hadden eigenlijk maar een harde voorwaarde. Al jaren wordt de Colonia 3 weken per jaar gebruikt door een groep invaliden. Dat moest als vanouds door kunnen gaan. De rest van het jaar konden we dan doen wat we wilden. Na ongeveer een half uur moesten de twee weer weg, richting de Colonia om wat onderhoud te doen. We mochten ook wel even langs wippen om nog een keer de panden rustig van binnen te bekijken. Dat hebben we gedaan, we hebben foto’s genomen en we hebben een oppervlakteschets gemaakt. Na een uurtje zaten onze koppies weer vol en keerden we huiswaarts. En nu maar wachten op het antwoord van de werkgroep!