Oktober 2006
	Koek en Ei China

Koek en Ei

Dat het leven niet alleen maar koek en ei is bleek maar weer eens. Mijn vader ging naar de dokter met wat slikklachten en kwam terug met slokdarmkanker. De reis naar China ging voor hem in ieder geval niet door, die van ons kwam ook op losse schroeven. Onze vrienden van Ryan Air deden nog een duit in het zakje door ons niet toe te laten op de vlucht naar Nederland omdat we geen paspoorten konden laten zien. Onze paspoorten lagen nog bij de visumdienst in Nederland omdat er iets fout was gegaan met het aanvragen van het visum voor China. De Consul, de Spaanse politie en de andere vliegtuigmaatschappijen verklaarden Ryan Air voor gek dat zij ons met een Spaans ID-Kaartje, een Nederlands rijbewijs en een kopie van ons paspoort binnen Schengen niet wilden laten vliegen maar dat mocht niet baten. Uiteindelijk konden we dezelfde dag nog mee met Iberia, vanaf Barcelona in plaats vanaf Girona, en landden we ’s avonds om 22:30 op Schiphol in plaats van om 09:30 in Eindhoven. De NS kon zich natuurlijk ook niet onbetuigd laten en liet ons eerst een kwartiertje in een weiland voor Utrecht staan, vervoerde ons vervolgens in bussen naar den Bosch waar we gelukkig nog de laatste trein konden pakken die 40 minuten vertraging had. Om 02:45 konden we eindelijk ons bedje inkruipen.

Na lang wikken en wegen hebben we besloten om toch maar de reis naar China te maken, helaas zonder mijn vader. Die ging een weekje met mijn zussen, zwagers, neefjes en nichtjes naar Cyprus om wat aan te sterken voor de bestralingsbehandeling. Door het bestralen van de tumor hoopten ze de slikklachten te kunnen verminderen dan wel verhelpen. Verdere behandeling was/is niet mogelijk. Ook gaf mijn vader aan dat hij het leuk zou vinden als wij de reis toch zouden maken. Hij kon dan door onze foto’s en verhalen toch nog een beetje meegenieten. We hebben mijn vader nog op het vliegtuig gezet naar Cyprus, en na een overnachting bij de zus van Marlou kon het avontuur dan met een behoorlijk dubbel gevoel beginnen.

China

Omdat mijn vader de jongste niet meer is, hadden we een privé rondreis geboekt. Dit is niet de manier waarop Marlou en ik normaal gesproken zouden reizen, maar zo konden we het programma aanpassen aan het tempo van mijn vader en hoefde hij niet mee te draaien in het tempo van een reisgezelschap. En zo kon het gebeuren dat er op het vliegveld van Beijing een meisje stond, Sandy, met een bordje met daarop onze namen. Net als in de film. Zij bracht ons naar de privé auto met privé-chauffeur, Mr. Wang. Zij zouden ons de komende 3 dagen 
Beijing laten zien. 

Zo ging het bij iedere etappe van de rondreis. We werden opgehaald van het vliegveld, naar het hotel en langs alle bezienswaardigheden gereden en weer op het vliegtuig gezet naar de volgende bestemming. Aan de ene kant heel erg luxe, geen last van andere reizigers, in ons eigen tempo en met 100% aandacht van de gids, aan de andere kant is 100% aandacht wel erg vermoeiend en werden de gidsen erg zenuwachtig als we al te zeer van het programma af wilden wijken. Een ander minpuntje was het grote aantal souvenirwinkels waar we georganiseerd doorheen gejaagd werden. Een keer of twee per dag was er wel een gezellige theeceremonie of een bezoek aan een zijdefabriek. Na het culturele gedeelte kregen we uitgebreid de tijd om spulletjes te kopen. Maar afgezien van deze luxeproblemen was het een schitterende reis. We hebben een aantal achtste wereldwonderen gezien, 

stiekem babypanda’s gefotografeerd, 

een cruise gemaakt op de LoveBoat (zonder gids maar met Captain’s Welcome Party!) 

en onwijs lekker gegeten. 

Na de rondreis hebben we twee weken bij mijn zusje gelogeerd, waar we hebben gesnowboard, 

we naar een insectenmuseum geweest zijn, we veel gefietst en gewandeld hebben, we 4 keer het weeshuis hebben bezocht waar mijn zus iedere week heen gaat om met de kinderen te spelen en om te proberen de leefomstandigheden van de kinderen en het personeel daar structureel te verbeteren, we serieus souvenirs ingeslagen hebben, we gevliegerd hebben 

en we nog meer heel lekker hebben gegeten. Maar bovenal hebben we een heleboel slapende, schreeuwende, toeterende, spugende, etende, drinkende, plassende, schoonmakende, viesmakende, bouwende, slopende, verkopende, hele arme en hele rijke Chinezen gezien.

China is een kakofonie van kleuren, geuren en geluiden. Een land van harde werkers, waarvan je je soms afvraagt of het harde werken wel productief is. Een land waar teveel mensen wonen, die naast elkaar proberen iets van het bestaan te maken. Kortom een hele ervaring die ik niet had willen missen.