| Marlou en Bernard gaan hard aan het werk |
| December 2006 | |
![]() ![]() |
|
De dinsdag daarop meldden wij ons om een uur of elf in Tavascan. Op donderdag zou de echte drukte beginnen, en zo hadden we twee dagen om ingewerkt te raken. Het werk was aardig, maar de sfeer was niet heel gezellig. De bazin was niet erg vrolijk en was constant aan het mopperen op alles en iedereen. Ook praatte ze nogal bloemrijk en verviel herhaaldelijk in het Catalaans. Het was voor mij dan ook erg moeilijk om uit deze stortvloed de belangrijke dingen te filteren. Tussen de middag hadden we een groepje eters, en ’s avonds moesten we de hotelgasten serveren. Toen opruimen en de afwas, en om een uur of half twaalf doken we moe ons bedje in. De wekker ging op half zeven, want dan moest het ontbijt geserveerd worden. Tijdens het ontbijt spraken we af dat we wat tegengas zouden gaan geven, want als de bazin zo bleef mopperen dan zou het een lange week worden. Toen we haar vroegen waarom ze zo mopperde en geïrriteerd deed, antwoordde ze dat dat nou eenmaal haar manier van praten was. Ze pikte de hint niet echt op en de sfeer bleef minimaal. Wanneer we vroegen op welk bordje een bepaald voorgerecht geserveerd moest worden, zuchtte ze diep en zei: “dat heb ik gisteren toch al verteld!” Het antwoord bleef ze vervolgens schuldig. Toen ik vroeg waar ook al weer de tomaten lagen keek ze me meewarig aan en zei: “je hebt geen horeca ervaring hè” en ook nu bleef ze het antwoord schuldig. En zo ging het maar door. Toen we er nog een keer iets van zeiden riep ze: ”en nu ben ik wel geïrriteerd!” ’s Avonds in bed besloten wij om de tanden op elkaar te doen, en gewoon door te werken. Marlou zou om half acht opstaan om het ontbijt te serveren. Ik zou om negen uur opstaan en zou ’s avonds langer doorwerken. De volgende dag was de bazin behoorlijk stil en hadden we weinig last van haar. We maakten alles klaar voor het middageten. Om een uur of twaalf kwam er nog en jongen, Marcel, om te helpen met serveren. Met hem klikte het meteen en met zijn drieën hebben we ruim honderd man van eten voorzien, ondertussen lekker grappen makend met Marcel en met de gasten. De bazin lokte de mensen naar binnen en maakte de rekening op. Na een flinke afwas konden we meteen het avondeten gaan serveren. Dat liep ook nog behoorlijk uit omdat een paar gasten in de file stonden op de terugweg van Andorra. Zij arriveerden uiteindelijk om elf uur, en om twaalf uur kon ik eindelijk doodmoe in mijn bedje kruipen. Marlou was “al” om tien uur ingestort.
De volgende ochtend barstte de bom. Toen Marlou een kleine pauze nam, trok de bazin er demonstratief een stoel bij en ging met een zucht zitten. “Zo, dan neem ik ook even pauze!” zei ze sarcastisch. “Ja, als je hard werkt, moet je ook op tijd pauze nemen”, antwoordde Marlou. “Maar ik betaal jullie niet zoveel om niets te doen!”. Toen ik haar op de man af vroeg of we soms vond dat we niet hard werkten, bleef ze maar zeuren dat ik was aangenomen om te koken en dat ze nu toch zelf de soep voor die avond aan het klaarmaken was. “Dan gaan we toch als het niet bevalt!”. Nou, dat vond ze best. We hebben onze spullen gepakt, en zijn zonder nog met haar te praten weggegaan. We hebben niet om geld gevraagd, want dan hadden we waarschijnlijk nog een trap nagekregen. We waren allebei behoorlijk van slag. Het ligt niet in onze aard om de handdoek in de ring te werpen, maar we waren allebei nog nooit zo behandeld. We gunden het haar wel dat een uur nadat wij weggingen er weer een mannetje of honderd kwamen eten, en dat ze die nu zelf moest serveren, het speet ons wel voor Marcel, maar die zou het ook wel overleven.

Zoals jullie in augustus hebben kunnen lezen, hebben wij een
passie voor ezels ontwikkeld. En zo kwam ik op een dag in gesprek met een al
wat oudere meneer hier uit het dorp over zijn ezels. In de zomer lopen die
boven in de bergen maar in de winter haalt hij ze naar Sort in verband met de
koude. Ik vertelde hem over ons idee om met ezels te gaan werken en hij wilde
wel gelijk met ons samen werken. Alleen zijn ezels waren niet zo tam. Toen ik
hem voorstelde dat wij wel eens aandacht aan hen wilde besteden, vond hij dat
prima. Dus sinds we terug zijn uit China gaan we bijna dagelijks langs bij
“onze” ezels. Helaas zien we de eigenaar bijna nooit meer, dus er zijn geen
concrete afspraken met hem over het tam maken.
De ezels daarentegen vinden het erg leuk als we langskomen. Regelmatig worden we begroet met ge-III-AAAA en komen ze naar ons toelopen. Uiteraard heeft dat ook te maken met de lekkere dingen die we vaak voor ze meenemen (het zijn zeker niet de dikste ezels…) maar als het eten op is dan blijven de meesten graag staan voor een lekkere aai en gekroel in hun lange oren. En we worden vaak gevolgd als we op zoek gaan naar de rest van de groep. In totaal zijn het er inmiddels 15. Het is een mix van Ezels, muilezels en muildieren. Ze zijn allemaal heel verschillend van uiterlijk en karakter. Ze leven op een groot terrein, waar ook zeer oude sloopauto’s, caravans, landbouwwerktuigen en zooi, staan. Af en toe ontsnappen ze en staan ze lekker te grazen op het voetbalveld van Sort en dan proberen we ze weer terug te drijven.
Op het terrein leven ook nog een stel honden die ook altijd weer blij zijn om ons te zien en de lekkere dingen die we wel eens meenemen. Twee bepaalde honden vonden ons zelfs zo leuk dat ze ons iedere keer naar huis volgden en daar dan soms wel een uur onder het balkon bleven wachten. De interactie tussen de ezels en honden is ook erg grappig om te zien. Kortom het is een lekkere wandeling langs het water waarbij we tevens best veel leren over ezels. Wie weet komt er een paar van deze dieren nog weleens bij ons wonen……..
Niet goed wetend wat we aan zouden treffen togen we op de ochtend van de grote dag naar de poli. De sporthal was in tweeën gedeeld. In de achterste helft stonden scherm en projector klaar voor de voetbalwedstrijd. In de andere helft was een grote racebaan opgesteld, was er een tafel met kleurpotloden en andere knutselspullen voor de kinderen, was er een tafel waar de Sudoku-workshop gehouden zou worden, een tafel voor de xocolotada, en er lagen allerlei hoepels, touwen, ballen en dergelijke om mee te spelen. Verder stonden op een paar pingpong tafels de pakketten uitgestald die die avond verloot zouden worden. In de grote hal viel alles een beetje in het niet, maar dat zou wel beter worden als de mensen zouden komen. Ik moest me nog omkleden, dus dat gingen we eerst maar doen. Ik zou namelijk gaan…. Steltlopen!! Mijn typetje was en sporter die naar de poli ging om te sporten en daar tot zijn verbazing zou ontdekken dat de poli omgebouwd was voor de Marató. Verder zou ik het wel zien. Een beetje spannend was het allemaal wel, ik had buiten een oefensessie de dag ervoor nog nooit stelt gelopen. Marlou had haar ballonnenpak al aan. Zij zou voor geld ballonnen gaan maken, of misschien wel iets groots dat daarna verloot kon worden. Maar het liep allemaal anders. Na een uur waren er nog steeds maar een stuk of 15 kinderen en een paar ouders. Ik heb een beetje gespeeld met de kinderen, overgooien met hoepels, touwtje gesprongen (voor zover dat lukte met stelten aan), en gevoetbald. Marlou heeft een aantal figuren gemaakt, maar niet voor geld. De opkomst werd niet beter, dus na een uurtje of twee zijn we maar weer gegaan. We hebben ons wel vermaakt, maar we hadden niet het idee dat het allemaal iets had opgeleverd. ’s Avonds bij de loterij was het wel een drukte van belang, want de pakketten die verloot werden waren niet mis. Uiteindelijk is er rond de € 3000,- opgehaald, wat ons en ook de organisatie een beetje tegenviel. De opbrengst van heel Catalonië daarentegen was wel indrukwekkend, maar liefst 7 miljoen euro! Daar kan zelfs 3FM een puntje aan zuigen. Of we volgend jaar weer mee doen valt nog te bezien.
De 25ste vlogen we. Naar Dubai! Het was er heerlijk. Wij kregen een super-de-luxe suite tot onze beschikking op 10 meter lopen van het zwembad en de zee. Opa genoot van de zon en de mensen om zich heen. Iedereen is omstebeurt lekker op pad geweest, de bergen in, naar de Dubai-stad, kamelen knuffelen, van de woestijnduinen afrollen maar ook daar vliegeren, heel veel eten, zwemmen, ballonnen maken en lekker lezen. We hebben daar oud en nieuw gevierd, erg bijzonder in je t-shirt op het strand.
Terug in Nederland hebben we een snelle “gelukkig nieuw jaar” ronde gedaan en toen zijn we weer terug naar huis gegaan. Een bewogen jaar met veel vakantie en gereis, een emigratie, een nieuw land, nieuwe mensen en grote plannen zit er op. Benieuwd wat 2007 allemaal brengt!