Marlou en Bernard gaan hard aan het werk
Bernie Op AvontuurMarlou op Avontuur
December 2006
Home
Inhoudsopgave
  1. Stage
  2. Ballonnen
  3. Onze nieuwe dierenvrienden
  4. Marató
  5. Dubai

Stage

 Eenmaal terug in Sort gingen we meteen op zoek naar een baantje. In de eerste week van december vielen twee nationale feestdagen, op woensdag en vrijdag. Veel mensen slaan dan de brug (nemen de donderdag vrij) zodat ze een lang weekeinde hebben. Deze week, de Puente de la Purissima, is traditioneel de start van het skiseizoen. Onze hoop was dan ook gevestigd op een baantje in de sneeuw. Voordat we naar China gingen hadden we al wat lijntjes uitgezet, en we hadden in China al mailcontact gehad met een van de skistations. Er was echter een klein probleempje. Een totaal gebrek aan sneeuw! Het was wel eens eerder gebeurd dat er nog geen sneeuw was gevallen voor de puente maar met de hulp van sneeuwkanonnen kon er dan nog aardig geskied worden. Maar omdat de temperaturen dit jaar zo hoog waren kon er ook geen kunstsneeuw gemaakt worden en konden de stations niet open gaan. Een economische strop van jewelste, omdat ongeveer 25 procent van de seizoensomzet in die week wordt verdiend. Men had dus niemand nodig in de sneeuw, en wij moesten op zoek naar ander werk. Bij een soort gemeentelijk arbeidsbureau vonden we iets dat geknipt was voor ons. Een Hotel-Restaurant in een dorpje in een andere vallei zocht een kok en een kamermeisje voor de puente. Het Roemeense echtpaar dat deze taken vervulde was terug naar Roemenië wegens een zieke moeder. Na een telefoontje sprongen wij in de auto om eens te gaan kijken. In een schattig dorpje, Tavascan lag het Hotel-Restaurant. De ingang van het Restaurant was dicht, maar aan de zijkant was nog een deur die toegang gaf tot een barretje. Daar stonden twee bouwvakkers aan de ochtendkoffie. Aangezien het buiten koud was ging daar een flinke scheut drank in en stond er een pilsje naast. Achter de bar stond een dame met een trechter koffie in plastic flessen te gieten voor de rest van de bouwvakkers die in de buurt aan het werk waren. Ook hier ging een flinke scheut drank in en een hoop suiker. Al met al een pittoresk tafereeltje De dame achter de bar bleek de eigenaresse. Zij had al een antecedentenonderzoek gedaan, en had te horen gekregen dat wij een “Pareja Formidable” waren. Ze had zoals gezegd een kok en een kamermeisje/serveerster nodig voor een weekje. Ze kon ons beide € 300,- betalen, en kost en inwoning, maar dan moesten we wel tot het einde blijven. Dat sprak vanzelf. Ik zou gaan koken, en Marlou zou gaan serveren en de kamers doen. Het zouden lange dagen worden, en € 300,- was niet bijster veel, maar we hadden er allebei zin in. Het leek ons erg leuk om een weekje mee te kijken in (letterlijk) de keuken, aangezien wij van plan zijn om iets soortgelijks op te zetten.

Uitzicht vanuit onze kamer

De dinsdag daarop meldden wij ons om een uur of elf in Tavascan. Op donderdag zou de echte drukte beginnen, en zo hadden we twee dagen om ingewerkt te raken. Het werk was aardig, maar de sfeer was niet heel gezellig. De bazin was niet erg vrolijk en was constant aan het mopperen op alles en iedereen. Ook praatte ze nogal bloemrijk en verviel herhaaldelijk in het Catalaans. Het was voor mij dan ook erg moeilijk om uit deze stortvloed de belangrijke dingen te filteren. Tussen de middag hadden we een groepje eters, en ’s avonds moesten we de hotelgasten serveren. Toen opruimen en de afwas, en om een uur of half twaalf doken we moe ons bedje in. De wekker ging op half zeven, want dan moest het ontbijt geserveerd worden. Tijdens het ontbijt spraken we af dat we wat tegengas zouden gaan geven, want als de bazin zo bleef mopperen dan zou het een lange week worden. Toen we haar vroegen waarom ze zo mopperde en geïrriteerd deed, antwoordde ze dat dat nou eenmaal haar manier van praten was. Ze pikte de hint niet echt op en de sfeer bleef minimaal. Wanneer we vroegen op welk bordje een bepaald voorgerecht geserveerd moest worden, zuchtte ze diep en zei: “dat heb ik gisteren toch al verteld!” Het antwoord bleef ze vervolgens schuldig. Toen ik vroeg waar ook al weer de tomaten lagen keek ze me meewarig aan en zei: “je hebt geen horeca ervaring hè” en ook nu bleef ze het antwoord schuldig. En zo ging het maar door. Toen we er nog een keer iets van zeiden riep ze: ”en nu ben ik wel geïrriteerd!” ’s Avonds in bed besloten wij om de tanden op elkaar te doen, en gewoon door te werken. Marlou zou om half acht opstaan om het ontbijt te serveren. Ik zou om negen uur opstaan en zou ’s avonds langer doorwerken. De volgende dag was de bazin behoorlijk stil en hadden we weinig last van haar. We maakten alles klaar voor het middageten. Om een uur of twaalf kwam er nog en jongen, Marcel, om te helpen met serveren. Met hem klikte het meteen en met zijn drieën hebben we ruim honderd man van eten voorzien, ondertussen lekker grappen makend met Marcel en met de gasten. De bazin lokte de mensen naar binnen en maakte de rekening op. Na een flinke afwas konden we meteen het avondeten gaan serveren. Dat liep ook nog behoorlijk uit omdat een paar gasten in de file stonden op de terugweg van Andorra. Zij arriveerden uiteindelijk om elf uur, en om twaalf uur kon ik eindelijk doodmoe in mijn bedje kruipen. Marlou was “al” om tien uur ingestort.

De volgende ochtend barstte de bom. Toen Marlou een kleine pauze nam, trok de bazin er demonstratief een stoel bij en ging met een zucht zitten. “Zo, dan neem ik ook even pauze!” zei ze sarcastisch. “Ja, als je hard werkt, moet je ook op tijd pauze nemen”, antwoordde Marlou. “Maar ik betaal jullie niet zoveel om niets te doen!”. Toen ik haar op de man af vroeg of we soms vond dat we niet hard werkten, bleef ze maar zeuren dat ik was aangenomen om te koken en dat ze nu toch zelf de soep voor die avond aan het klaarmaken was. “Dan gaan we toch als het niet bevalt!”. Nou, dat vond ze best. We hebben onze spullen gepakt, en zijn zonder nog met haar te praten weggegaan. We hebben niet om geld gevraagd, want dan hadden we waarschijnlijk nog een trap nagekregen. We waren allebei behoorlijk van slag. Het ligt niet in onze aard om de handdoek in de ring te werpen, maar we waren allebei nog nooit zo behandeld. We gunden het haar wel dat een uur nadat wij weggingen er weer een mannetje of honderd kwamen eten, en dat ze die nu zelf moest serveren, het speet ons wel voor Marcel, maar die zou het ook wel overleven.

Ballonnen

Eenmaal terug in Sort hebben we eerst een dag helemaal niets gedaan om bij te slapen en om alles te verwerken. Daarna zijn we weer aan de slag gegaan, en toen begonnen de dingen te lopen. Ceci, een vriendin van ons heeft een kindvriendelijk café en zij en Marlou hadden al een keer bedacht dat het misschien wel leuk zou zijn om iets te gaan doen met ballonnen. Toen we het verhaal van onze “stage” kwamen vertellen kwam ze daar op terug. Omdat het winter was, was er minder aanloop naar het café en wilde ze activiteiten organiseren om mensen te lokken. Ze had al een voorleesavond gehad, en dacht nu aan een avond met ballonnen. Dat zou de zaterdag daarop plaatsvinden. Om vast wat reclame te maken heeft Marlou een kerstboom van ballonnen gemaakt om op de bar neer te zetten. Dat sloeg in als een bom. Binnen een paar dagen had Marlou al een opdracht voor nog een boom en een kinderfeestje. Opeens moest er een prijslijst komen, moesten er extra ballonnen besteld worden, en moesten er visitekaartjes komen. Ook de workshop zelf was een doorslaand succes. Iedereen heeft zich prima vermaakt en, ook belangrijker, iedereen heeft flink geconsumeerd. Ook onze pompjes gevuld met ballonnen gingen als zoete broodjes over de toonbank. Er gingen zelfs verhalen dat de burgemeester op zoek was naar Marlou, maar daar hebben we nooit meer iets van gehoord. Ook voor de zomer lijkt het klimaat gunstig voor een ballonnen-entertainer met onder andere mogelijkheden om voor scholen te werken en op de fiëstas majores ofwel dorpsfeesten. Daarom heeft Marlou besloten om per 8 Januari zelfstandig ondernemer te worden, Autónomo!

KerstboomKerstboom voor het meisje van de viswinkelVerjaardagFruitmantjeKerstman met niet RudolfVisitekaartje


Onze nieuwe dierenvrienden

 
Zoals jullie in augustus hebben kunnen lezen, hebben wij een passie voor ezels ontwikkeld. En zo kwam ik op een dag in gesprek met een al wat oudere meneer hier uit het dorp over zijn ezels. In de zomer lopen die boven in de bergen maar in de winter haalt hij ze naar Sort in verband met de koude. Ik vertelde hem over ons idee om met ezels te gaan werken en hij wilde wel gelijk met ons samen werken. Alleen zijn ezels waren niet zo tam. Toen ik hem voorstelde dat wij wel eens aandacht aan hen wilde besteden, vond hij dat prima. Dus sinds we terug zijn uit China gaan we bijna dagelijks langs bij “onze” ezels. Helaas zien we de eigenaar bijna nooit meer, dus er zijn geen concrete afspraken met hem over het tam maken.

De ezels daarentegen vinden het erg leuk als we langskomen. Regelmatig worden we begroet met ge-III-AAAA en komen ze naar ons toelopen. Uiteraard heeft dat ook te maken met de lekkere dingen die we vaak voor ze meenemen (het zijn zeker niet de dikste ezels…) maar als het eten op is dan blijven de meesten graag staan voor een lekkere aai en gekroel in hun lange oren. En we worden vaak gevolgd als we op zoek gaan naar de rest van de groep. In totaal zijn het er inmiddels 15. Het is een mix van Ezels, muilezels en muildieren. Ze zijn allemaal heel verschillend van uiterlijk en karakter. Ze leven op een groot terrein, waar ook zeer oude sloopauto’s, caravans, landbouwwerktuigen en zooi, staan. Af en toe ontsnappen ze en staan ze lekker te grazen op het voetbalveld van Sort en dan proberen we ze weer terug te drijven.

LiefMooie omgevingHeb je nog wat lekkers?He ongens kom eens kijken!Lekker in de oren kroelenOntsnapt

Op het terrein leven ook nog een stel honden die ook altijd weer blij zijn om ons te zien en de lekkere dingen die we wel eens meenemen. Twee bepaalde honden vonden ons zelfs zo leuk dat ze ons iedere keer naar huis volgden en daar dan soms wel een uur onder het balkon bleven wachten. De interactie tussen de ezels en honden is ook erg grappig om te zien. Kortom het is een lekkere wandeling langs het water waarbij we tevens best veel leren over ezels. Wie weet komt er een paar van deze dieren nog weleens bij ons wonen……..

De HondjesWaar blijven ze nou??TunnelIn de tunnelNiet dringen!Lekker Aardappeltje

Marató

Wij luisteren graag via internet naar de Nederlandse radio. Behalve KinkFM staat met enige regelmaat 3FM op, en in de dagen voor kerst draaide alles om de Serious Request actie, ofwel het glazen huis. Voor die paar mensen die niet weten wat dat is; 3 DJ’s sluiten zich een week lang op in een glazen huis, op de Neude in Utrecht. Gedurende deze week draaien ze voor geld plaatjes om geld op te halen voor een goed doel. Dit jaar stond alles in het teken van de landmijnenproblematiek. Om hun actie kracht bij te zetten eten de 3 DJ’s deze week helemaal niets. Rondom deze actie ontstaan ieder jaar in het land vele spin-offs. Kinderen halen geld op door auto’s te wassen, de hond Splinter laat zich voor geld lekker knuffelen, er is een veiling van allerlei spullen en diensten die mensen beschikbaar stellen en ga zo maar door. Alle opbrengsten gaan door de brievenbus van het glazen huis. Wij droomden er al van om een geheel verzorgde vakantie met ezeltocht te doneren aan de veiling, maar helaas kunnen we dat nog niet waarmaken, en konden we vanuit Spanje niet veel meer bijdragen aan de actie dan het aanvragen van plaatjes. Gelukkig deed er zich een alternatief voor. De Catalaanse televisiezender TV3 organiseert ieder jaar de Marató. Met een marathon televisie-uitzending halen ook zij geld op voor een goed doel, en ook hier zijn in het land allerlei acties om dit te ondersteunen, zo ook in Sort. In de polideportivo, de sporthal annex bioscoop annex multifunctionele ruimte, was een dagprogramma met activiteiten voor de kinderen, een voetbalwedstrijd op groot scherm, een xocolatada (mmmmmmm) en een grote loterij. Wij hadden er wel zin in gekregen om ons steentje bij te dragen en dus togen wij ons naar de winkel waar de organiserende meisjes werken om ons aan te bieden. De meisjes waren blij verrast dat wij ons aanboden en boden al aan om ons een onkostenvergoeding te betalen, of in ieder geval via de plaatselijke middenstand voor ons de benodigde materialen te regelen. Kennelijk waren ze niet gewend dat particulieren meededen met deze actie.

Niet goed wetend wat we aan zouden treffen togen we op de ochtend van de grote dag naar de poli. De sporthal was in tweeën gedeeld. In de achterste helft stonden scherm en projector klaar voor de voetbalwedstrijd. In de andere helft was een grote racebaan opgesteld, was er een tafel met kleurpotloden en andere knutselspullen voor de kinderen, was er een tafel waar de Sudoku-workshop gehouden zou worden, een tafel voor de xocolotada, en er lagen allerlei hoepels, touwen, ballen en dergelijke om mee te spelen. Verder stonden op een paar pingpong tafels de pakketten uitgestald die die avond verloot zouden worden. In de grote hal viel alles een beetje in het niet, maar dat zou wel beter worden als de mensen zouden komen. Ik moest me nog omkleden, dus dat gingen we eerst maar doen. Ik zou namelijk gaan…. Steltlopen!! Mijn typetje was en sporter die naar de poli ging om te sporten en daar tot zijn verbazing zou ontdekken dat de poli omgebouwd was voor de Marató. Verder zou ik het wel zien. Een beetje spannend was het allemaal wel, ik had buiten een oefensessie de dag ervoor nog nooit stelt gelopen. Marlou had haar ballonnenpak al aan. Zij zou voor geld ballonnen gaan maken, of misschien wel iets groots dat daarna verloot kon worden. Maar het liep allemaal anders. Na een uur waren er nog steeds maar een stuk of 15 kinderen en een paar ouders. Ik heb een beetje gespeeld met de kinderen, overgooien met hoepels, touwtje gesprongen (voor zover dat lukte met stelten aan), en gevoetbald. Marlou heeft een aantal figuren gemaakt, maar niet voor geld. De opkomst werd niet beter, dus na een uurtje of twee zijn we maar weer gegaan. We hebben ons wel vermaakt, maar we hadden niet het idee dat het allemaal iets had opgeleverd. ’s Avonds bij de loterij was het wel een drukte van belang, want de pakketten die verloot werden waren niet mis. Uiteindelijk is er rond de € 3000,- opgehaald, wat ons en ook de organisatie een beetje tegenviel. De opbrengst van heel Catalonië daarentegen was wel indrukwekkend, maar liefst 7 miljoen euro! Daar kan zelfs 3FM een puntje aan zuigen. Of we volgend jaar weer mee doen valt nog te bezien.

OmkledenVoetbalenGuardia CivilIn Spin....

Dubai

Uiteraard hebben we geregeld contact met Nederland en China, met name als het gaat om Bernard z’n vader. Inmiddels is zijn situatie wat stabieler nu er een stent (soort buisje) in zijn slokdarm is geplaatst. Hierdoor was er even hoop dat hij weer vast voedsel zou kunnen eten, maar helaas bleek dit uiteindelijk toch niet mogelijk en hij kan alleen nog maar vloeibaar voedsel tot zich nemen. De kerst zat er aan te komen en normaal gesproken gaat Bernard senior dan op reis om deze dagen te omzeilen en de zon op te zoeken. Dit jaar leek dat vanwege de omstandigheden allemaal niet door te gaan. Maar langzaam begon het nog te kriebelen. Toen mijn zus, die in China woont, aangaf dat ze misschien ook wel mee wilde, kreeg pa er echt zin in. Wij moesten er even over nadenken, omdat we dit jaar al wel erg vaak vakantie gevierd hadden, en we er wel aan toe waren om een tijdje in Sort te blijven om aan de weg te timmeren. Maar aangezien dit de kans was om nog eens met z’n allen (helaas behalve Gera en Dirk ivm zwangerschap en verhuis) op vakantie te gaan besloten we toch maar mee t gaan. Er zijn ergere dingen in het leven. De bestemming werd Dubai. Daar was het weer aangenaam en het was op redelijke vliegafstand voor alle partijen. Het had nogal wat voeten in de aarde om iets te kunnen boeken maar uiteindelijk is het dan toch gelukt dankzij mijn volhoudende zwager, die doorging waar de reisbureaus ophielden. Wij besloten om al een paar dagen van tevoren naar NL te gaan zodat we Dirk konden helpen verhuizen, we wat mensen konden opzoeken en we op kerstavond bij Ine konden zijn.

De 25ste vlogen we. Naar Dubai! Het was er heerlijk. Wij kregen een super-de-luxe suite tot onze beschikking op 10 meter lopen van het zwembad en de zee. Opa genoot van de zon en de mensen om zich heen. Iedereen is omstebeurt lekker op pad geweest, de bergen in, naar de Dubai-stad, kamelen knuffelen, van de woestijnduinen afrollen maar ook daar vliegeren, heel veel eten, zwemmen, ballonnen maken en lekker lezen. We hebben daar oud en nieuw gevierd, erg bijzonder in je t-shirt op het strand.

Terug in Nederland hebben we een snelle “gelukkig nieuw jaar” ronde gedaan en toen zijn we weer terug naar huis gegaan. Een bewogen jaar met veel vakantie en gereis, een emigratie, een nieuw land, nieuwe mensen en grote plannen zit er op. Benieuwd wat 2007 allemaal brengt!

Vond ie het lekker???RoomserviceSindbadIn de havenVertaling????Shishashisha2Chinglish?Ook hier BarbieKameel (ok.... dromedaris)De haven in DeiraUitzicht op de CreekOudjaarsfeestOudjaarsfeest