Januari 2007
	Verhuizen Sneeuw Plan B

Bernie de Bouwer

Een nieuw jaar, nieuwe kansen. Na het fiasco in Tavascan was ik weer druk op zoek naar nieuw werk. Camilo werkte al een tijdje als schilder, en had me verteld dat zijn baas altijd wel mensen zocht. Op zich niet verkeerd. Een goed salaris en aardig werk. Waar ik een beetje tegenaan zat te hikken was het feit dat het voor 6 dagen in de week was, en lange dagen bovendien. Er zou dan niet veel tijd over blijven om te werken aan ons project. Ik bleef het een beetje voor me uitschuiven, maar financieel gezien moest er echt iets gebeuren. Ik had Camilo al eens gevraagd naar het nummer, en stond op het punt om te bellen. Maar soms komen de dingen uit een onverwachte hoek.

Voordat we naar China gingen hadden we al kennis gemaakt met Jaco en Franka. Een Nederlands stel dat met hun 3 kinderen een Hostel/Camping runnen in een dorpje een half uur verderop. Jaco heeft bovendien een aannemersbedrijfje. Voor de hobby zegt hij zelf. De eerste keer dat we bij hun op bezoek zouden gaan viel de uitlaat onder de Mercedes vandaan, en moesten we afzeggen. We kwamen Franka later tegen op een Accordeonconcert waar zij aan mee deed op het fiesta major van Gerri de la Sal. Een nieuwe afspraak werd gemaakt, en een paar dagen later lieten zij ons hun bedrijf zien. Ze hebben veertien campingplekken, twee appartementen en vier kamers. (www.locloso.com) De kamers hebben allemaal een eigen stijl, en een van de kamers is de “China-kamer”. Franka was nog op zoek naar Chinese kranten om de kamer verder aan te kleden, en wij beloofden die mee te brengen uit China. Zo gezegd zo gedaan, en eenmaal terug uit China gingen we weer langs om de kranten te brengen en een drakenvlieger die we voor ze hadden gekocht. We vertelden ze van het fiasco in Tavascan en over onze zoektocht naar werk. Jaco moest wat eerder weg om naar een huis te gaan wat hij aan het verbouwen was. Na vijf minuten belde hij vanuit de auto. Als ik wilde, kon ik voor hem aan de slag. De arbeidsvoorwaarden klonken mij prima in de oren. 4 dagen in de week als ik wilde, en dat wilde ik wel, van negen tot drie met alleen een kleine pauze voor een boterhammetje, en niet zoals in Spanje te doen gebruikelijk is van negen tot twee, en dan na uitgebreid uit eten (met een biertje en een wijntje!) nog een keer van vijf tot negen. Zo zou ik genoeg verdienen om een eigen appartementje te kunnen betalen, en toch tijd overhouden om aan ons eigen project te werken!

Het bevalt me prima. Het is afwisselend, en ik steek heel wat op. De ene dag sta je een dak te dekken met een adembenemend uitzicht, de volgende dag komt er tijdens het cementmixen een paar koeien recht op je af en roept de boer van beneden of je ze even terug wilt drijven.

Voorlopig houd ik het nog wel even uit als bouwvakker!

3x Bernard

Op 10 Januari was het dan zo ver! Mijn broertje en zijn vrouw hebben een zoontje gekregen, en hij heet………
Bernard!
Voluit Bernard Bulguun Lunter. Opa was apetrots op de nieuwe stamhouder, en dus togen we naar Nederland om drie generaties Bernard samen op de foto te zetten. Het was voor Dirk en Gera een hele operatie om de 10 dagen oude Bernard en alles wat hij misschien nodig zou hebben in de auto te laden en helemaal uit Amsterdam naar Venray te rijden, maar het was in een Citroën en dus liet de kleine het zich allemaal welgevallen. Ook opa genoot zichtbaar. Na het digitale equivalent van 10 fotorolletjes vol te hebben geschoten, keerde het gezelschap weer huiswaarts. Opa kon gaan uitrusten en konden wij nog wat vrienden gaan opzoeken.

Aiguës Tortes

Ja, als er niet geboard kan worden, dan moet je toch iets anders het weekeinde. Wij wonen op een steenworp afstand van een van de mooiste Parces Nacional van Spanje; Aiguës Tortes. Tot onze schaamte waren wij daar nog nooit geweest. Dus trokken wij onze stevige stappers en ons warme ondergoed aan, bepakten wij de rugzak met proviand en togen wij op pad. Het park is via verschillende kanten te betreden, wij kozen voor de ingang bij Espot. Van daaruit kun je naar het Estany (stuwmeer) de St. Maurici lopen, een rondje om het meer en dan weer terug. Goed voor zo’n 6 uur stappen. Het de wandeling naar het meer was erg mooi, en aan de oever hebben we een wat gegeten en een theetje gedronken. Op het meer lag een dikke laag ijs, en als gezonde Hollanders kregen we zin om te schaatsen. Maar op een stuwmeer is dat niet aan te bevelen en dat werd onderstreept door een onheilspellend diep gerommel, en af en toe een knal. Dit werd veroorzaakt doordat aan de ene kant van het meer water word gepakt om stroom op te wekken, terwijl aan de andere kant onder andere door een grote waterval weer water het meer instroomt.

Verder was het een heerlijke wandeling met regelmatig een spectaculair uitzicht. Af en toe was het behoorlijk glad, waar op het pad een dikke laag ijs lag. Soms leuk om te glijden, soms wat minder (als er stenen door het ijs heens staken bijvoorbeeld) en soms zelfs een beetje gevaarlijk. Maar we hebben het allemaal overleefd, en ons uitstekend vermaakt. Voor herhaling vatbaar! 

Snowen

Eindelijk was de temperatuur dan zover gedaald dat de kunstsneeuw bleef liggen en dus konden we de snowboards te voorschijn halen! Het was een hele ervaring om bij je huis in de auto te stappen, en dan een half uur later op de piste te staan. We zijn twee keer naar Porte-Ainé gegaan, waar we erg lekker geboard hebben. De derde keer gingen we naar Esqui Espot. Waar in Porte-Ainé tussen de pistes nog een klein beetje echte sneeuw lag en er meerdere pistes open waren, lagen de paar pistes in Espot die open waren als een wit lint tegen de verder groene helling. De sneeuw die er lag was erg ijzig, en rond het middaguur hielden we het dan ook maar voor gezien. Tot zover blijft de teller op 3 keer steken, benieuwd of we dit seizoen nog tijd en sneeuw hebben om vaker te gaan.