| Marlou en Bernard Gaan er weer vol tegenaan |
| Maart 2007 | |
  |
|
Helaas was niet naar de Colonia, maar onlangs zijn we toch verhuisd. Het vieze tochtige verzakte gehorige huis met de enigszins onberekenbare onderbuurman waren we inmiddels wel zat en daar kwam bij dat het raft-seizoen weer voor de deur stond en onze Chileense vrienden op het punt stonden om terug te keren. Nog een seizoen lang een huis delen met vijf of meer anderen wilden we echt niet meer. Doordat we nu allebei vast werk hebben konden we ons wel wat veroorloven, en was de jacht op een nieuw appartement geopend. Even leek het er op dat we aan de overkant van ons oude huis terecht konden, boven een ijzerwinkel. Dat had als bijkomend voordeel dat we daar het draadloze internet van de Embajada konden blijven ontvangen, wat weer een slok op een borrel scheelt. Op het laatste moment kwamen echter de oude huurders weer terug en moesten we op zoek naar iets anders. Via via hoorden we dat er een appartement leegstond in een van de complexen aan de rand van het dorp, aan de andere kant van de rivier. We hebben een afspraak gemaakt voor een bezichtiging, en waren meteen verkocht. Een grote woonkamer met open keuken met…. Een vaatwasser! Verder een badkamer en een vaatwasser. Er waren twee slaapkamers waarvan een met dubbel bed en de andere met stapelbed, en er was een vaatwasser. Centrale verwarming, vaatwasser, een open haardje, en de keuken was met een koelkast met groot vriesvak, wasmachine-droogcombinatie en een vaatwasser behoorlijk compleet uitgerust. Ook was er in de flat een centrale butagastank, waardoor we niet meer met gasflessen zouden hoeven te zeulen. O ja, en er was een vaatwasser! Dit alles voor € 400,- in de maand, inclusief vaatwasser. Wij zeiden dat we het wel wat vonden, en vroegen waneer we er in konden. Het was eind januari, en wij dachten dat kan mooi per 1 februari. Maar eeeeh, ik moet het contract nog maken en er moesten nog wat dingen worden gerepareerd, en dat zou nog wel effe kunnen duren zei de vertegenwoordiger van de verhuurder. Maar we zouden van ze horen. 1 februari ging voorbij. Nog maar even bellen. Ja, nee, dat komt in orde, stuur even jullie loonstrookjes en je werkcontract op en regel even een bankgarantie van € 50.000,- euro. Ooops, wij zagen het even niet meer zitten. We hebben nog een paar andere appartementen bekeken, maar er was altijd wel wat. Het was niet zo mooi en duurder, je moest er de maand augustus even uit en meer van dat soort fratsen. Dan maar een bankgarantie regelen. Dat bleek makkelijker dan gedacht, als we tenminste mijn contract en loonstrookjes hadden. Dat was minder makkelijk, want die waren onderweg naar ministerio zus en zo voor een stempel, want daar houden ze hier van. Na wat gebel en gezeur kregen we uiteindelijk wat kopietjes, en daar nam de mevrouw van de bank wel genoegen mee. Alleen nog even een kopie van het huurcontract. Maar daarvoor moesten we juist die bankgarantie! Catch 22. Montse, de directrice van de bank, die overigens graag een conversatiecursus Engels bij Marlou wilde volgen, nam ook wel genoegen met een contrato sucio (vuil), dat wil zeggen een kopie van het nog niet ondertekende contract. Dan moesten we nog even naar de notaris en kon eindelijk alles getekend worden. Op de dag van de afspraak bij de notaris wam om kwart voor 2 eindelijk het contract binnen per e-mail. Door de stromende regen renden wij naar de bank waar Montse al met haar regenjas en paraplu stond te wachten. Om vijf voor twee waren we bij de notaris, die om twee uur dicht ging, en daar kon alles bekrachtigd worden. De dag daarop hadden we een afspraak voor sleuteloverdracht, en op 8 maart konden we dan eindelijk het nieuwe appartement betrekken. Weg uit de Embajada!
Het was fijn dat we vers uit Nederland meteen een plek hadden waar we terecht konden en alleen omdat het zo goedkoop was konden we het hier een jaar lang kunnen uitzingen zonder noemenswaardige inkomsten. We hebben er veel lol gehad, maar we hebben ons ook regelmatig geërgerd aan sommige huisgenoten. We hebben er veel leuke feestjes meegemaakt, en we hebben soms het vele bezoek het huis uit gekeken. Ik heb er Spaans geleerd en heb er veel leuke mensen leren kennen. Het was er vies, koud, druk en tochtig. Alles wat je in de koelkast legde was binnen een paar uur verdwenen. We zaten regelmatig zonder water omdat het doorlekte naar de benedenbuurman die dan de hoofdkraan dichtdraaide. De gasfles ging altijd leeg als ik onder de douche stond, er was maar een wc voor 8 man en onze kleren stonken altijd naar rook. Ik ben erg blij dat we nu ons eigen plekje hebben, maar ik heb er wel een memorabele tijd gehad, die ik niet had willen missen!
“Hoi met Jaco”. Het was 8 uur ’s ochtends, en ik was nog een beetje slaperig. Ik moest die dag weer aan het werk in het huis van mijn baas, die dat aan het verbouwen was, en Marlou zou ook mee te gaan om te schilderen. “Hoe is de weg bij jullie?”. Ik keek eens naar buiten en tot mijn stomme verbazing lag er een laag sneeuw. “Bij ons is de weg onbegaanbaar, dus ik weet niet of je bovenkomt”. We besloten het er op te wagen. Tot aan het stuwmeertje, waar de weg omhoog naar het dorp waar mijn baas woont begint was de weg gewoon schoon, maar een verkenning te voet leerde ons dat die weg behoorlijk ijzig was. We hebben de auto geparkeerd, en zijn te voet de twee kilometer omhoog naar Berrós gelopen. Onderweg genoten wij van het uitzicht van de besneeuwde bergen. Het was 20 maart, het skiseizoen was al bijna afgelopen, en eindelijk lag er sneeuw! Wat een raar seizoen!
Zoals je op de pagina van juli hebt kunnen lezen hebben we op een van onze strooptochten ons droomplekje ontdekt, en zoals je op de pagina van september hebt kunnen lezen zitten wil de parochie, van wie het terrein is, graag met ons samenwerken. Vlak nadat we terugkwamen uit China kregen we dan eindelijk bericht. Ze waren nog steeds enthousiast over ons project, en wilden nog steeds samenwerken, maar in de statuten van de parochie stond dat het niet toegestaan was om aan het terrein geld te verdienen. Er kon dus geen sprake zijn van verhuur, en dat was juist min of meer de bedoeling. Ook navraag bij het bisdom van Solsona waar Tàrrega onder valt leverde niets op. Maar, zo zei Josep, we gaan kijken of we er een mouw aan kunnen passen. Om de verhoudingen duidelijk te krijgen willen wij juist “huur” betalen om ons hostel uit te mogen baten op hun terrein. Als we huur betalen zijn bepaalde rechten duidelijker, zoals bijvoorbeeld een minimale huurperiode. Zelf hebben we wel een paar plannetjes om huur te betalen, zonder dat het voor het bisdom op huur lijkt. Er moet geïnvesteerd worden om de panden en het terrein geschikt te maken voor de 21e eeuw, er zijn maandelijkse onderhoudskosten, er zijn belastingen etc. etc. Als wij deze kosten voor onze rekening nemen, hebben zij geen inkomsten, maar worden ze er wel beter van. In ruil daarvoor kunnen wij dan bedingen dat we een bepaalde periode onder bepaalde voorwaarden het terrein mogen uitbaten. Daar moet wel over gepraat en onderhandeld worden, maar daar wringt juist de schoen. Op al onze belletjes en mailtjes was het steevaste antwoord: “Ja, we blijven geïnteresseerd, we gaan jullie binnenkort bellen, en dan komt het goed. En steevast hoorden we vervolgens niets meer van ze. Omdat het terrein zo ontzettend mooi was, en omdat we het inmiddels met werk, huizenjacht en ezels knuffelen ook lekker druk hadden heeft dit een flinke tijd geduurd. We hoorden natuurlijk wel eens wat over andere terreinen die interessant konden zijn, maar we waren steeds maar aan het wachten op de Colonia en dus deden we steeds maar niets met alle informatie. Tot we op een ochtend in maart besloten dat we ook maar weer eens rond moesten gaan kijken naar andere mogelijkheden. Plan B als het ware. Dus klommen we in de auto, en reden we naar een groot stuwmeer in de buurt, waar een verlaten dorpje zou zijn waar misschien wel een leuk terrein/pand was. Het dorpje hebben we nooit bekeken, alleen vanuit de verte, maar het was een prachtige rit. De omgeving van het meer stond vol met amandelbomen die in bloei stonden, en het voelde goed om weer aan de slag te zijn. We hadden te lang gewacht, en het was hoog tijd om het heft weer in eigen handen te nemen. We blijven geïnteresseerd in de Colonia, maar ons geld staat nu op meerdere paarden.
