| Marlou en Bernard Gaan er weer vol tegenaan |
| April 2007 | |
  |
|
Maar de klap op de vuurpijl was de opdracht voor de
basisschool van Sort. Ze vroegen mij om voor alle 255 kinderen een rode roos te
maken voor de “fiesta de sant Jordi”. Op die dag is het namelijk gebruikelijk
om elkaar rozen te geven. Voor de grote kinderen wilden ze een korte workshop
om hun eigen roos te maken en voor de kleintjes en kant-en-klare roos. Een hele
happening, zo’n grote opdracht had ik nog nooit gehad. Na een ontwerp voor een
roos die redelijk makkelijk te maken is, heb ik de ballonnen besteld bij een
bedrijf in Spanje. Dat verliep minder voorspoedig. Ze gaven 3 dagen van tevoren
aan dat ze nog steeds mijn bestelling niet binnen hadden, SHIT!!!!!! Gelukkig
had ik een plan B bedacht. Bij IBS in België, een heel groot ballonnenmagazijn,
hadden ze wel wat ik nodig had en toe heb ik DHL betaald om ze mijn binnen 3
dagen te brengen. Helaas daar ging de winst, maar NEE verkopen was nog duurder
geweest. Zeker als je weet dat we nog steeds worden herkend in het dorp. Het
blijft leuk als je in de supermarkt opeens een kind tegen zijn moeder hoort
zeggen: Kijk dat zijn Bernard en Marlou van GlobosLocos!!!!! En dat een maand
later!
Enfin, op zondag hebben Bernard en ik 150 rode rozen
gemaakt, dat betekent eerst 150 groene stelen, dan 150 rode rozen en dan dit
150 keer aan elkaar vastmaken. Een hele hoop werk, zeker als je bedenkt dat ik
die zondag ook nog effe 2 uurtjes ballonnen heb staan maken in het parkje hier
in het dorp, want daar werd ook Sant Jordi gevierd.
De dag zelf was geweldig. Met enige tijdsdruk zijn we eerst
de bovenbouw langsgegaan om iedereen een eigen roos te laten maken en ondanks
dat het redelijk moeilijk was, genoten de kids met volle teugen.
Aan het eind van de middag kwam de hele onderbouw bij
elkaar, zittend op de trap in de hal. Voor iedere klas heb ik toen een grote
roos gemaakt als show en daarna hebben we aan alle kids een roos uitgedeeld.
Dat gaf letterlijk een zee van bloemen, bekijk de foto’s maar.
Door regelmatig koffie te drinken in datzelfde kindercafé, leerde ik Veronica kennen. Zij vertelde me dat ik contact op moest nemen met Gatzara (www.gatzara.com), een evenementenbedrijf in Andorra. Zo gezegd, zo gedaan. Een week later zat ik aan de koffie met Gerard en Ingrid om kennis te maken en hen mijn portfolie te geven. Ze waren enthousiast en binnen een week kreeg ik al telefoon! In Andorra worden de communiefeesten groots gevierd en een echtpaar wilde graag hun zoon en dochter in ballonnen en of dat ook op werkelijke grootte kon. “Tuurlijk” zei ik, en hing er een prijskaartje aan. De bestelling werd bevestigd en ik kon aan de slag. Ballonnen blijven beperkt goed en dat betekent dat je figuren dus een dag van te voren pas kan maken. De vrijdag voor de communie heb ik van 9.00 tot 23.30 gewerkt aan de figuren (met een aantal pauzes). Ik ging moe maar voldaan slapen.
De volgende ochtend vertrokken we naar Andorra om ze af te leveren in Hotel Crown Plaza! Een poepie chique hotel. Het bleek dat de communiekantjes de kinderen waren van de eigenaren van het hotel. Er waren zo’n 75 kids uitgenodigd, en ieder kind kreeg een cadeautje of 5. Er was een hele disco ingehuurd en animatie meiden (zeg maar oppas), en er waren veel keurig gedekte tafels voor een veel-gangen diner. Toen ik een week later aan Ingrid vroeg of ze misschien een foto had van de kinderen met de poppen vertelde ze dat deze gesloopt waren……..helaas……..
Vervolgens kreeg ik nog een paar opdrachten waaronder een
sport-evenement voor 2500 kinderen in la Seu d’Urgell. Daar heb ik afgelopen
woensdag samen met de mij tot dan toe onbekende Llorenz 7 uur lang korte
workshops gegeven aan verschillende groepjes van 15 kids. Onwijs gaaf. Onwijs
druk. Onwijs lekker verdiend.
Diezelfde week heb ik wederom 2 levensgrote ballonpoppen
gemaakt voor verschillende communies. Langzaam krijg ik wat meer ervaring erin,
ik was over deze twee poppen dan ook tevredener. Er staan nog wat opdrachten op
de rol en binnenkort beginnen alle dorpsfeesten en wie weet ga ik ook
straatvergunning aanvragen voor in de zomer.
Buiten al het ballonvouwen om ben ik druk met ballonnen
bestellen o.a. in Nederland, is Bernard de hele website aan het vernieuwen (is
inmiddels in de lucht zoals je kunt zien), mail ik met mijn accountant over
allerlei vragen, hang ik A4-tjes bij de supermarkt met foto’s en info, vul ik
pompjes met ballonnen en instructie die ik in het kindercafé verkoop en probeer
ik dingen te bedenken om nog meer werk te krijgen.
Het bezoek-seizoen werd ook weer geopend, en de eerste die we mochten ontvangen was de vader van Marlou. We hebben een sneeuwschoenentocht gemaakt in het national park bij ons in de buurt, we hebben lekker gegeten en gedronken, en we hebben lekker gewandeld. Verder hebben we natuurlijk uitgebreid gepraat over onze plannen. Het was weer erg gezellig, en we hopen hem snel weer te mogen ontvangen, ook in zijn hoedanigheid van architect!
Behalve het bezoekseizoen is ook het watersportseizoen weer geopend. Het was erg grappig om te zien hoe de ski's en snowboards op de autodaken langzaam veranderden in kajaks. Het waterpeil van de rivier steeg behoorlijk, en dus werd het tijd voor het eerste grote watersportevenement dat Sort rijk is, de open Spaanse kampioenschappen afdaling (Descens). Het was de bedoeling een parcours zo snel mogelijk af te leggen. Het was lekker zonnig, en we hebben ons prima vermaakt.
We hebben in Nederland nog een hoop spulletjes die we niet weg willen gooien, maar waar we hier ook geen plek voor hebben. Ze zijn ook niet zoveel waard dat het de moeite loont om er een dure opslag voor te huren, maar gelukkig kon ik via mijn oude werkgever mijn spulletjes in een loods laten staan. Dat heeft een groot nadeel, anti-kraak is en blijft anti-kraak, en als een opdrachtgever zijn pand, in dit geval terrein, weer ter beschikking wil hebben, moet het weer opgeleverd worden. En zo kregen we dus te horen dat de loods waar onze spulletjes stonden moest worden opgeleverd. We hebben het opruimen gecombineerd met een bezoekje aan mijn vader met wie het wel weer redelijk ging. We hebben een paar dagen de beuk erin gegooid, hebben een hoop spullen weggegooid, en de rest hebben we naar de tante van Marlou gebracht, Tante Tineke, die een stal heeft waar alles wel kon staan. Ze woont super mooi. Midden in de velden, en heeft een ....... Tractor, die erg van pas kwam bij het parkeren van de caravan en de aanhanger met de motor erop. Mijn catamaran moest ik helaas verkopen, maar daardoor had ik weer wat geld voor een nieuw stuk speelgoed! Daarover later meer.
Toen we de laatste lading bij Tante Tineke hadden gedropt, togen we weer naar Venray. Daar aangekomen zat mijn vader lijkbleek aan tafel, en was nauwelijks aanspreekbaar. Mijn zus was druk in de weer met het bellen van de huisarts, en andere artsen. Hij had die ochtend een hoestbui gehad, en had een halve liter helder bloed opgegeven, met stukjes longweefsel erin. De vervangende huisarts wilde niet echt een uitspraak doen over de ernst van de situatie, maar het was wel heel ernstig, en we moesten denken aan dagen, hoogstens weken. Mijn zus in China is meteen in het vliegtuig gestapt, en ik heb mijn baas gebeld dat ik een paar dagen later terugkwam. Maar de volgende dag ging het al weer wat beter. De morfine die meteen was gestart, onderdrukte de hoestprikkels waar mijn vader veel last van had, en de antibiotica deden ook hun werk. En in de loop van de week ging het steeds weer beter. Een paar dagen later dan gepland vertrokken we maar weer naar Spanje, behoorlijk geschrokken, en weer eens met de neus in de feiten geduwd.
De opmerkzame lezer heeft al kunnen concluderen dat wij op zijn zachtst gezegd een bovengemiddelde interesse hebben voor onze langorige vrienden, de ezels. Ook hebben we wel eens vermeld dat er op een veldje naast ons appartementencomplex een paar Catalaanse ezels staan. 2 dames, Valentina en Estrella. Op een dag kwam Marlou terug van het dorp, en telde ze 6 in plaats van 4 oren! Een een uur oud veulentje stond onzeker op zijn beentjes bij zijn moeder. De baasjes waren er ook, en dus kon Marlou er naar toe om het pasgeboren veulentje te aaien. Als ze een uur eerder was gaan kijken had ze live de geboorte kunnen zien!!! en een dag later was het feest compleet toen een tweede veulentje werd geboren. Omdat ezels een week na de geboorte tochtig zijn liet het baasje er geen gras over groeien. Hij haalde meteen de heer des huizes, Harvey (spreek uit op zijn Spaans, garvi), erbij om de dames weer te bezwangeren. Harvey nam zijn taak erg serieus, en een paar weken konden we genieten van een balkende Harvey, die de enigszins onwillige dames probeerde te bestijgen. Af en toe kreeg hij daarbij een welgemeende trap van een achterpoot, maar meer dan eens lieten de dames het zich welgevallen. En dus staan er nu in het weitje naast ons huis 10 oren, en worden we iedere ochtend wakker van Harvey, iets dat wij kunnen waarderen, maar dat geld niet voor alle buren.....
