| Marlou en Bernard Gaan er weer vol tegenaan |
| Mei 2007 | |
  |
|
Begin mei waren we nog in Nederland, om af te wachten hoe het met mijn vader zou verlopen. Allebei mijn zussen en mijn broer waren er, dat was wel speciaal. Met mijn vader hebben we lekker gebabbeld over onze plannen, en hebben hem door middel van de laptop en het digitale fotolijstje een kijkje in ons leven kunnen geven.
Toen eenmaal bleek dat mijn vader zich zo goed en kwaad als het kon weer herstelde, zijn we maar weer vertrokken naar Spanje. Daar moesten we meteen flink opruimen, want de moeder van Marlou kwam langs met haar vriend Rudolf. Het waren een paar gezellige dagen, met wat wandelen, lekkere tapas eten, wijntje drinken, aardbeien met slagroom en natuurlijk een bezoek aan de colonia Sant Eloi, van wie de beheerders nog steeds incommunicado blijven. We hebben ze een mail geschreven dat we geïnteresseerd blijven, maar dat we ook naar andere mogelijkheden aan het kijken zijn, maar op deze mail hebben we nog steeds geen antwoord ontvangen. Ine en Rudolf zijn ook meegegaan naar Andorra voor het afleveren van een stel communiepoppen. Hierover kun je meer lezen op de pagina van april.
Via via hadden we gehoord dat er in Estac, een dorpje in de buurt een pand leegstond dat van de overheid was. We zijn gaan kijken, maar ondangs dat de ligging prachtig is, ligt het pand zelf onder de hoogspanningskabels, en was het aan de kleine kant. Close but no sigar.
Een van onze adoptie-ezels, Tante Betje, had op een dag een dik oog, en er kwam wat vocht uit, en er zaten een hoop vliegen op. Marlou heeft van ballonnen(!) een vliegenmasker gemaakt, maar het werd maar niet beter, en het oude beestje liet ook niet toe dat je er aankwam. Een kennis van ons is dierenarts, en die wilde voor een vriendenprijsje wel eens kijken. We moesten het arme dier flink in bedwang houden zodat Gemma naar haar oog kon kijken. Tante B werd flink strak vastgebonden aan een oude graafmachine die op het terrein staat, maar ze bokte zo hard dat dat niet afdoende werkte. We hebben het geprobeerd met een touw om de lippen, dat dan door middel van een stok werd aangedraaid. Hierdoor moet het bokken zo'n pijn doen dat de ezel stil blijft staan. Althans in theorie. Gemma werd bijna geplet tussen een bokkende langoor en de graafmachine, en ik moest duiken voor mijn leven. Uiteindelijk is Gemma op de graafmachine gaan staan, heb ik Tante Betje bij de nek gepakt, en heeft Marlou haar stevig aan de onderlip vastgehouden. Het lukte toen om in het oog wat antibiotica te injecteren, en een antibioticazalf te smeren. Na afloop liet ze haar lip een beetje bungelen en ze had er zichtbaar pijn aan, maar hoezeer het ons ook pijn deed was het echt de enige optie. Zachte heelmeesters..... Bij het zalf smeren ontdekten we iets hards dat in haar oog zat, maar alle pogingen om het eruit te halen liepen op niets uit. Tante B had er ook duidelijk genoeg van, en wie kan het dat arme dier kwalijk nemen. De dag erna heeft Marlou samen met de man van Gemma, die ook dierenarts is Tante B een verdoving gegeven, en heeft ze een doornentakje van 2 cm vol met doornen uit het oog gehaald. een doorn zat in het ooglid, en een andere in de oogbol. We hebben nog een tijdje trouw twee keer daags antibiotica zalf gesmeerd, maar helaas is de oude Tante B nu aan een oog blind.
Later in mei moesten we nog een keer naar Andorra voor het afleveren van een paar communiepoppen, en op de terugweg zijn we gestopt in Vilamur, een dorpje op 9 km van Sort. We waren er al vaak langs gereden, maar we waren er nog nooit gestopt, en we wilden nu wel eens weten hoe het dorpje er uitzag, en of er misschien vastgoed was dat voor ons interessant zou kunnen zijn. Vilamur is een leuk dorp, dat in tegenstelling tot sommige dorpen in de buurt, leeft. Er is zelfs een bar! Er liepen veel honden, er speelden wat kinderen en niet alle luiken van het dorp waren dicht zoals soms in andere dorpen het geval is, als alle huizen alleen gebruikt worden als tweede huis en/of speculatie object. Aan het eind van het dorp hadden we een spectaculair uitzicht richting Sort, en er waren daar een paar stallen die wel interessant zouden kunnen zijn. Moe van het harde werk in Andorra gingen we weer naar huis....... to be continued!
Verder hebben we in mei natuurlijk gewoon gewerkt. Marlou geeft nog steeds een paar avonden per week Engelse les, en ik bouw nog steeds vak. In het begin was het erg zwaar, het bouwvakken, maar nu ben ik er wat beter aan gewend. Het is erg afwisselend, omdat mijn baas Jaco een klein bedrijfje heeft, met soms maar 1 werknemer, en een hoop verschillende klussen aanneemt. Ik heb al vloeren gelegd, gipswanden gemaakt en afgewerkt, elektra aangelegd, geloodgiet of loodgegoten of hoe het ook heet, dak gedekt, gehakt, gezaagd, beton gemaakt en gestort, geverfd, heel veel geveegd, gemetseld, getimmerd, en ga zo maar even door. Ik heb een hoop geleerd, en ik hoop het geleerde snel in ons eigen hostel in de praktijk te kunnen brengen.