De Spannende Avonturen van Marlou en Bernard

Een keer per jaar wordt in de Pyreneeën het Festival Pyrene gehouden. Een aantal dagen lang staat alles in het teken van kunst, cultuur, gastronomie, muziek en natuurlijk de Pyreneeën. Dit jaar was Sort het toneel waar alles plaatsvond. Er waren uitstapjes naar de bergen, een podium waar muziek gemaakt werd, variërend van een Afrikaanse zangeres tot de Catalaanse gitaar-held Quico Pi de la Serra, en van een groep die op authentieke instrumenten oude volksmuziek ten gehore bracht tot een Catalaanse groep die behoorlijk pittige rock speelde en nog veel meer. Er waren oude ambachten, je kon lokale delicatessen proeven zoals kaasjes en worsten, maar ook kebab en falafel. Voor de kinderen waren er spelletjes en een leuk avonturenparcours met klimmen, een tokkel en een touwbrug georganiseerd, op de rivier gebeurde van alles, en er was een prachtige zelgemaakte ezeldraaimolen! Kortom, het waren een paar leuke dagen. Absoluut hoogtepunt (pun intended) was (voor ons in ieder geval) de Correfoc amb el grup de diables de Sort “Lo Xerigot”, oftewel de vuurwerkoptocht met de duivels van Sort. Op midzomernacht wordt er ieder jaar een spektakel georganiseerd met vuur en vuurwerk. Het verhaal was als volgt. Een tovenaar die bezeten was door de duivel brouwde een drankje voor een aantal mensen die rond een groot vuur aan het dansen waren. Zij die er van dronken werden op hun beurt bezeten. Daarna trok de hele stoet al vuurwerk afstekend door het dorp, om te eindigen op de Plaza Major. Daar werd nog meer vuurwerk afgestoken en werd er een verwoede poging gedaan om de kerk in brand te steken. En werden er een kajak, die door middel van een soort bretels gedragen werd door een van de duivels, en een soort parasol, beide vol gehangen met vuurwerk, in de hens gestoken, er was een vuurspuwer, er waren vuur-poi's en....... er waren steltlopers!!!! Met carnaval hadden we Miriam ontmoet, die Marlou al kende van het rode kruis. Miriam deed ieder jaar mee met de correfoc op haar stelten, met nog een aantal mensen, maar sinds er een tasje vol met vuurwerk, wat een van de steltlopers omgehangen had, in de fik was gestoken door een duivel die wat al te enthousiast rondzwaaide met zijn vuurwerkstok zat de klad er een beetje in. Miriam vroeg ons of wij geen zin hadden om mee te doen. Dat leek ons wel wat. Marlou ging aan het werk, en naaide 3 prachtige broeken. Het enige probleem was dat ik met carnaval weliswaar stelt had gelopen, maar dat was op de high-tech stelten van Marlou, waar iedereen na 1 minuut wennen een marathon op kan uitlopen. Maar daar hadden we dus maar een paar van. De andere twee paar waren niets meer dan een paar stokken met een stuk autoband onderop. Halverwege was een stuk hout in de vorm van een voet bevestigd, en bovenop zat een beugel voor je been. Waar je met de stelten van Marlou stil kan blijven staan, moet je met deze stelten blijven bewegen. Omdat wij wel houden van goed beslagen ten ijs komen, gingen wij al op de dag van te voren oefenen. Als een pasgeboren ezelveulen stond ik te wiebelen op mijn veel te lange poten. En dat was in een gecontroleerde omgeving. Het zweet brak mij enigszins uit bij de gedachte aan stoepjes, bananenschillen, kinderen die aan de stelten gaan trekken, en natuurlijk een stelletje bezetenen die als gekken rondrennen met stokken met vuurwerk eraan. Maar goed, je moet wat, en dus trokken we onze knie-, elleboog- en polsbeschermers en onze stoute schoenen aan, en deden mee met het spektakel. Het was erg leuk, we zijn niet gevallen, en er zijn geen gewonden gevallen, op een jongen na wiens handschoen begon te smeulen. Dat er geen gewonden zijn gevallen mag keer op keer weer een wonder genoemd worden, gezien de ontzettende hoeveelheid vuurwerk waar zelfs menig Chinees een wenkbrauw voor zou optrekken. De afstekers waren allemaal goedgetrainde professionals (not), en de afdeling e.h.b.o bestond uit een doosje met 3 pleisters die over de datum waren. Maar spectaculair was het daardoor des te meer!

1,2,3,4 hoedje van....

We zijn de afgelopen tijd regelmatig afgereisd naar Nederland om mijn vader op te zoeken. We vertrokken dan om een uur of 6 's ochtends uit Sort. Na een rit van drieëneenhalf uur door de bergen kwamen we dan aan in Girona. Van daaruit vlogen we naar Eindhoven of naar Weeze, net over de grens bij Venray waar mijn vader woont. We huurden of leenden dan een autootje, en om een uur of 3 's middags zaten we dan bij hem aan de koffie. Dat lukt niet met de auto! De prijs van de tickets varieerde tussen de 20 en de 80 euro enkele reis per persoon. Maar in het hoogseizoen zijn de tickets veel duurder. Ook wilden we wel een keer wat langer naar Nederland, om wat meer tijd te hebben om mensen op te zoeken, en andere dingen te doen. Dan zouden de parkeerkosten op Girona ook oplopen, en al snel werd het rendabel om met de auto op en neer te rijden. Dat had nog een voordeel: we konden op de terugweg de motor meenemen op de aanhanger! In twee halve dagen reden we naar Eindhoven waar we bij mijn zusje zouden logeren. Daar hadden mijn nichtjes de laatste schoolweek, en om het schooljaar in stijl af te sluiten zoudem de kleuters naar een speeltuin gaan. Maar Nederland is geen Spanje bleek maar weer eens toen het weer roet in het eten gooide. Het aanbod van Marlou om te helpen in de speeltuin werd vertaald naar een aanbod om iets met ballonnen te doen. En dus stonden we op een uiteindelijk niet eens zo heel erg regenachtige dag in Acht, het dorp bij Eindhoven waar mijn zus woont, op de school voor de ongeveer 200 kleuters ballonnenhoeden te maken. Het was een groot succes. De kinderen waren allemaal verkleed naar school gekomen, en werden ook geschminkt. Het was erg hard aanpoten om voor iedereen een hoed te maken met een persoonlijk tintje en ik moest mijn creativiteit behoorlijk aanspreken om niet steeds dezelfde hoed te maken, maar toen aan het einde van de dag het hele spul gescminkt, verkleed en met hoeden op in de gymzaal was om een groepsfoto te maken, konden we trots terugkijken op een geslaagde dag.

Vilamur

Wij wonen in Spanje, en wij wonen op stand. Wij hebben een appartement met een vaatwasser, we hebben een Mercedes en een BMW voor de deur, en we hebben een zwembad. Dat wil zeggen, het wijkje waar wij wonen heeft een eigen zwembad, en daar mogen wij gebruik van maken (en natuurlijk onze gasten (!)). Het zwembad wordt bijgehouden door Juani, een alleraardigste dame die behalve het zwembad schoonmaken, de hele dag rond het zwembad hangt om met jan en alleman een praatje te maken. Zo ook met Marlou, en op die manier kwamen we erachter dat er in Vilamur een huis te koop was dat misschien wel geschikt zou kunnen zijn voor ons project. Dus op een dag reden we 9 kilometer de berg op om er eens te gaan kijken. De instructies waren niet geheel duidelijk, en dus besloten we om het eens te vragen in het plaatselijke café, altijd een goede plaats om je speurtocht te beginnen. Onder het genot van een lomo/queso en een koffietje bemoeiden alle aanwezigen zich ermee. Er waren twee panden te koop. Een van de panden was veel te klein. Voor het andere pand moesten we maar eens gaan aanbellen bij een bepaald huis. Daar ontmoetten we de zoon van de eigenaren, en hij heeft ons het pand laten zien. Het is een oude stal, met twee verdiepingen. De begane grond was voor de beesten, en de verdieping was voor de opslag van hooi. Op de binnenplaats stonden een aantal wrakken van quads, die we bij de koop erbij zouden krijgen. Iets wat helaas niet gold voor de prachtige Bultaco die er ook stond. Qua inhoud voldeed het wel aan onze minimumeisen, en de ligging was fantastisch. Groot nadeel was dat er geen grond bij zat, en dat vinden wij toch wel noodzakelijk. Dat probleem is wellicht op te lossen door een naastliggend stuk grond te kopen, of iets vlak bij, en daar lijken wel mogelijkheden voor te zijn. We zijn nog een paar keer terug gegaan, één keer met ons leasehondje Duna, en het pand is toch wel erg interessant. We hebben een afspraak gemaakt met de burgemeester, en met de tecnica, zeg maar de wethouder bouw en woningtoezicht. Met hun willen we gaan bekijken of dat wat we willen mogelijk is, en dat we bouwkundig de ruimte krijgen om genoeg kamers te maken, zodat het geheel rendabel wordt. Wordt vervolgd....

Even voorstellen: de ezels

In december hebben we onze nieuwe dierenvrienden al aan jullie voorgesteld, maar dat was wat algemeen. Inmiddels hebben we “onze” ezels veel beter leren kennen en daarom zullen we ze met al hun eigenaardigheden hier voorstellen. We noemen het wel onze ezels, maar eigenlijk is Terisas de echte eigenaar, een opmerkelijke man met lange witte bakkebaarden. Hij houdt echt van zijn dieren, maar heeft afwijkende ideeën over hun verzorging. Hij houdt van “natuurlijk”. Dus geen vaccinaties en anti-parasieten zaken, geen extra voer, maar wel bijvoorbeeld wonden behandelen met allerlei kruidenmiddeltjes die overigens erg goed werken. We spreken elkaar regelmatig. Hij belt ons als de politie hem belt dat er weer eens een ezel ontsnapt is en hij niet in de buurt is. Ik bel hem om te melden als er eentje gewond is of gewoon hoe het gaat. en we komen hem natuurlijk op straat vaak tegen. Iedere keer vraagt hij dan wanneer we in zaken gaan. Hij wil namelijk met ons in Vielha (een dorp 70 km verderop) voor toeristen ezelritten aanbieden. Hiermee kan hij dan de vele boetes betalen die hij krijgt als de politie weer eens een ontsnapte ezel van straat heeft moeten halen. Het is soms moeilijk om te accepteren dat hij de ezels op zijn manier verzorgt, maar ja, we proberen er het beste van te maken.

Inmiddels hebben we zelf best al wat ezel-kennis opgedaan. Behalve het internet (ezelforum), en een goed boek gaan we gewoon regelmatig bij onze langoren zitten en bekijken wat ze allemaal doen. In het voorjaar hebben we tientallen teken verwijderd, we smeren regelmatig betadine-zalf op open plekjes, we tillen de hoeven regelmatig op, we hebben lekker de wintervacht van hen afgeborsteld etc. etc.

Gelijk maar met de baas beginnen, althans, dat is hij het grootste deel van de tijd. Hij is een half-catalaanse en dus een grote maat ezel. Het is de grootste aandachtvrager van het stel. Hij duwt de anderen vaak weg om zijn zin te krijgen. Laatst viel hij zelfs de andere mannetjes aan als ik die aanhaalde, omdat ik eten in m’n hand had. Hij is de favoriet van de eigenaar.

De enige gecastreerde ezel en daarom erg mak. Hij probeert weleens zijn mannelijkheid te bewijzen door bv. op andermans plas te plassen, maar mede doordat hij niet super groot is zal hij nooit de baas worden. Hij heet overigens Knietje omdat hij helemaal grijs is met een klein zwart vlekje op z’n rechter-voor-knie. Op de foto geniet hij van een lekkere staart-borstel-beurt.

Merlin is de enige vruchtbare merrie van het hele stel. Ze is dus uiteraard ook zwanger en eind juli wordt haar eerste baby-ezel verwacht! Een onwijs lief dier, die het heerlijk vindt om geborsteld en geknuffeld te worden, ze komt daar echt voor achter je aan lopen. Luistert als een van de weinige naar haar naam.

Een echte ezel. Hij heeft Merlin bezwangerd want ze hebben een hele tijd samen geleefd. Nu kijkt Merlin niet meer naar hem om en zoekt hij contact met de anderen. Hij kreeg de naam Curly omdat hij in de winter vol met kleine krulletjes zat, nu blijkt zijn zomervacht gewoon glad te zijn! En hij had al een naam kwamen we later achter, Ding-Dong, nu heeft er dus 2. Kan heerlijk balken als je hem opzoekt. Zijn behoefte aan aandacht wisselt, soms komt hij heel enthousiast zelf achter je aan lopen voor knuffels maar soms is hij ook nukkig, hij lijkt wel ongesteld dan. Hij heeft de tekening van een catalaanse ezels maar is te klein om daar voor door te gaan.

Nog een mannelijke ezel. Hij kwam iets later bij de groep en heeft in het begin erg veel gevochten met Curly van hiervoor. Door de andere mannen wordt hij wel nog steeds onder de duim gehouden. Het is echt een onwijs mooie ezel Hij is goudbruine van kleur met een donker kruis op zijn rug, hij heeft mooie grote oren en een lieve snoet. Hij heeft een aantal maanden en verstuiking opgelopen waar Terisas alles aan heeft gedaan wat hij kon, maar helaas is hij mank gebleven, dat heet kreupel, geloof ik. Inmiddels loopt hij wel weer lekker rond hoor en rent ook als het nodig is.

Hij doet zijn naam eer aan. Hij heeft namelijk nog echte zebra-strepen op zijn poten. De ezel en zebra zijn namelijk familie van elkaar! Deze zebra is echt heel lief en mak. Zoals je eerder hebt kunnen lezen is ie zelfs met carnaval mee het dorp in geweest wat hij erg interessant en volgens mij ook wel leuk vond, hij liep heel gemakkelijk mee aan het touw. Hij had ook luis die met behulp van azijn is bestreden! Een echte lieverd ook deze ezel.

Over deze lieve oude ezel heb je al kunnen lezen in mei. In het begin was ze heel schichtig maar langzamerhand en met behulp van eten, begreep ze dat ook het kroelen best wel lekker is. Dit was dus een projectje op zich. Inmiddels komt ze naar ons toe en als het niet te druk om haar heen is, en kan ze genieten van een aai. Helaas is ze aan één oog blind geworden maar samen met haar vriendje Baloe kan ze de hele wereld aan.

De grote vriend van tante Bet, ze zijn echt een onafscheidelijk stel. Helaas voor hem, of juist niet……, raakt tante Bet niet zwanger en pakt hij dus iedere maand z’n kans. Helaas moet hij haar wel delen met de andere ezels. Op de eerste foto zie je hem flemen, dit doen ezels als ze hitsig zijn en bv. net aan de urine van een merrie hebben gesnoven.

Dit is een zogenaamd muildier, een vrouwtje dat wel. Hoe zat het ook alweer……. Een muildier heeft als moeder een paard en als vader een ezel. Ze zijn bijna altijd steriel, maar hebben wel gewoon een geslacht. Dit is echt een onwijs mooi dier. Heel sterk, nadat we elkaar beter hebben leren kennen, heel erg lief en betrouwbaar. Ik zou zo op haar wegrijden. Ze heeft zich opgeworpen als moeder voor de twee volgende dieren in deze rij. Dit doet ze goed, toch gaaf dat die instincten zo goed werken. Bij het verharen had ze veel jeuk aan haar hoofd, vandaar de foto.

Dit is ons kleine lieve ezeltje. De eigenaar vertelde dat hij hem had gekocht omdat Xavi z’n moeder was overleden. Hij heeft hem met de fles groot gebracht. Hoe oud hij precies is weten we niet, maar dat zal inmiddels rond één jaar zijn. Het is een bonte ezel met blauwe ogen en hij had erg lang haar. Hij had al flink wat dreads ontwikkeld, vuil verzameld en luis. Dus toen heb ik in overleg met de eigenaar besloten om hem te scheren…..althans…het werd knippen want er was geen goed apparaat voor handen. We hadden al eens geoefend met een halster, dat ging dus redelijk om. Daarna aan een boom vast gezet en Keena ook, anders zou die weggaan en dan wordt hij gek. Denk dat ik zo’n 1,5 uur bezig ben geweest. Toen was hij het helemaal zat en ook het grootste deel van z’n haar eraf. Het is echt een schat, wil altijd aandacht, knuffelen, je merkt dat hij door mensen is grootgebracht. Wij hebben hem Xavi genoemd, naar een vriend van ons hier die ons helpt met het redacteren van brieven en dergelijke.

Dit is ook een muildier en ook door Terises groot gebracht. Hij moest ook erg aan ons wennen en na eerst natuurlijk wel eten te accepteren, komt hij nu enthousiast naar ons toe. Het is een echte puber en probeert er alles aan te doen om bij je in de buurt te zijn, niet alleen voor eten maar juist voor AANDACHT, knuffels of een lekkere borstelbeurt. Hij wordt groot……. En nog veel groter en aangezien hij nog geen manieren heeft geleerd, zijn we erg benieuwd hoe hij zich gaat ontwikkelen. We proberen hem af en toe wel dingen te leren maar is dit echt niet gewend.

Nog een wit muildier. Americo, inderdaad vernoemd naar het paard van Sinterklaas, is onafscheidelijk van Bruna ook een muildier. Samen staan ze vaak in het onaffe huis van Terisas, in een stuk wei waar het drassig is of bij de plek waar hun baas vaak aankomt met de auto. Hij is erg schichtig zeker sinds een wond behandeld wordt en hij dus vastgehouden moet worden. Wordt erg onrustig als er eten bij is, hij is dan ook wel erg mager.

Een heel lief en sterk muildier. Ze is bruin, en alhoewel Bruna hier in sort een koeienras is, hebben we haar deze lieve naam gegeven, zou Dick trots op ons zijn? Houdt vanaf het begin van aaien en borstelen in tegenstelling tot haar vriend Americo. Op de foto laat ze zich lekker kroelen door Bernard waarbij ze haar hoofd echt op je schouder laat rusten.

Deze en de volgende ezels zijn van Josep, een bioloog die helpt om de catalaanse ezel niet uit te laten sterven. Hij heeft één man en dat is Harvy. Harvy heeft ooit de tweede prijs gewonnen in een ezelcompetitie. Hij is dan ook echt ONWIJS mooi! Een flinke slag groter ten opzichte van de voorgaande ezels. Behalve dat hij heel mooi is, is hij ook heel lief. Hij neemt zijn taak als voortbrenger van het ras serieus en heeft dan ook al voor veel nakomelingen gezorgd.

Deze ezels zijn in ons weblog al voorgesteld in de maand april. De kleintje groeien gestaag door en de moeders zijn inmiddels alweer gedekt door Harvy.

Juni 2007
	Pyrene 1,2,3,4 hoedje van.... Vilamur Even voorstellen: de ezels