| Marlou en Bernard Krijgen het heen en weer |
| Juli 2007 | |
  |
|
Begin Juli waren we nog in Nederland met de Mercedes die ons nog steeds trouw brengt waar we wezen willen. 's Woensdags hadden we bij een bezoekje aan mijn vader gezellig zitten babbelen met hem en met mijn zwager uit China die voor zaken in Nederland moest zijn en die het nuttige met het aangename wist te combineren. Na zoveel tijd in China mét chauffeur en zónder motor had hij zijn gasbehoefte uitgeleefd op de motor van zijn broertje, en na een uurtje stond hij al te babbelen met een een paar petten die graag een donatie van hem wilden. Mijn vader die ook gasbehoefte had, heeft met hem een flinke wandeling gemaakt die voortijdig afgebroken moest worden omdat de fysiotherapeut langs kwam. Nadat deze en mijn zwager weer weg waren, werd ik beleefd doch dringend verzocht om plaats te nemen achter de rolstoel want meneer had nog niet genoeg gewandeld. We zijn naar het dorp gelopen om een brief te posten en om gebak te halen, want hij bleef de perfecte gastheer. De bedoeling was dat we via ons oude huis aan de Alaertslaan terug zouden lopen, maar we herinnerden ons opeens dat er iemand van de thuiszorg langs zou komen voor een gesprek. Anita, een verpleegkundige van de thuiszorg, had een speciale band met mijn vader, en hij had met haar lange gesprekken over alles wat hem bezig hield. Zijn ziekte, de lichamelijke effecten, zijn geloof, en nog veel meer. Dit was altijd een enorme steun voor hem. Aan ons gaf zij aan dat zij een aantal tekenen op zijn lichaam zag die wel eens konden duiden op een spoedig einde. Ook vond zij dat hij minder initiatief toonde, iets dat meteen nadat ze weer weg was gelogenstraft werd toen ik opnieuw beleefd doch dringend verzocht werd plaats te nemen achter het stuur van de rolstoel. We zijn naar ons oude huis gelopen, en hebben veel herinneringen opgehaald. Na een wandeling van bijna twee uur zijn Marlou en ik weer naar Utrecht vertrokken. Maar de woorden van Anita bleken profetisch. Zaterdag is hij nog met mijn andere zwager het dorp ingegaan om zijn ochtendjas die vol met kleine ronde brandgaatjes zat, te vervangen. Die nacht is hij waarschijnlijk aan de wandel gegaan zonder eraan te denken dat zijn sonde vastzat aan de voedingspomp, en heeft hij de sonde er uitgetrokken. Zondagochtend is hij nog even uit bed geweest, maar toen had hij al nauwelijks de kracht om overeind te blijven. Hij is weer in bed gekropen en is langzaam weggezakt. Mijn zus uit China die sowieso die donderdag al naar Nederland zou komen met mijn neefjes, heeft aan de KLM medegedeeld dat zij toch echt zondag al zouden vliegen. Zij kwamen maandagavond aan. Inmiddels was er een morfine pompje geïnstalleerd omdat mijn vader erg onrustig was en steeds uit bed wilde stappen, waar hij de kracht niet meer voor had. Van de morfine werd hij erg rustig, en dinsdagnacht blies hij zijn laatste adem uit.
Het was erg fijn dat we met z'n allen er waren. De levende knuffelpop baby Bernard gaf een hoop afleiding. Mijn nichtjes en mijn andere neefjes hadden het er heel moeilijk mee, maar het is mooi om te zien hoe zij toch snel een aantal dingen een plaatsje weten te geven. Nu begon het grote regelen. Uitvaart, kerkdienst, grafsteen, catering en ga zo maar door. Wat een en ander ook bemoeilijkte was het feit dat Aukje gepland had om de week erna af te reizen naar Sort om daar eens rond te kijken. De week daarna zou Luke op een welverdiende vakantie gaan, en als zij terug zou komen zou Aukje al weer in China zijn, en wij weer in Spanje. Omdat het leven gewoon doorgaat en we er allemaal ook wel aan toe waren, hebben we besloten dat we de geplande vakanties niet zouden uitstellen. We moesten dus gevoelsmatig iets te snel de zaken afhandelen waarvoor we echt met zijn vieren bij elkaar moesten zijn, zoals het verdelen van alle spullen. Heel raar om met je dode vader nog in huis na te denken over welke van zijn spullen je wel zou willen hebben. Van een hoop spullen met alleen praktische waarde zoals de koelkast en de wasmachine was het niet zo moeilijk, maar bijvoorbeeld de lamp van mijn opa die te lelijk is om naar te kijken..... ik zou hem dolgraag over 20 jaar nog eens zien, maar ik wil er geen 20 jaar tegenaan kijken. Gelukkig werden we het over het gros van de spullen snel eens. Over een paar dingen hebben we geloot. Bijna alle spullen met sentimentele waarde blijven bewaard voor het nageslacht.
Bij het samenstellen van de kerkdienst was er nog even paniek. Wij waren ervan uitgegaan dat de zangeres die ook bij de begrafenis van mijn moeder heeft gezongen dat nu weer zou doen. Bij iedere uitvaart zingt het koor van de grote kerk, werd ons medegedeeld. Maar met alle respect voor dat koor is dat geen vergelijk met deze professionele zangeres. Als reden werd aangedragen dat men bang was voor volkse taferelen in de kerk, alsof dat zo erg zou zijn. Maar Frans Bauer en Dries Roelvink hebben geen van beide Pie Jesu en Ave Maria in hun repertoire, dus zou het duidelijk moeten zijn dat het geen schlagerfestival zou worden. De eeuwige dooddoener werd van stal gehaald. “We willen geen precedent scheppen.” Omdat de tijd drong, en het duidelijk was dat de situatie door misverstanden was ontstaan, werd toegestaan dat onze zangeres zong, mits mijn zwager aan het einde van de dienst iets over de hele situatie zou zeggen. Over het liturgische deel van de dienst hebben we ons maar rustig gehouden, ondanks dat we een paar van de teksten wel erg donker vonden. Kennelijk is de kerk er sinds de progressieve jaren 70 en 80, toen ik er nog wel eens kwam, alleen maar conservatiever op geworden. Het werd een mooie dienst. Merle las een heel mooi gedichtje voor, waar ik toch wel een brok van in mijn keel kreeg. Na afloop heb ik nog met een aantal mensen gepraat die ik al lang niet meer had gezien, en die ik hierna waarschijnlijk nooit meer zal zien.Het was wel raar om je dat te realiseren, maar als straks de flat van Pa is opgeleverd heb ik weinig reden meer om ooit nog naar Venray af te reizen, behalve dan om asperges te kopen die daar toch echt het lekkerste zijn. Ik heb een paar anekdotes gehoord die ik nog niet kende, en het was heel bijzonder om de trotse verhalen van mijn vader over zijn zoon in Spanje terug te horen via zijn kennissen. Hij had het ook heel erg jammer gevonden dat hij nooit naar Sort en naar Shanghai had kunnen komen. Toen alle bezoek weg was konden de schoenen uit en de voeten op tafel. De afgelopen dagen had mijn vader gewoon nog thuis gelegen, maar nu was hij echt en onherroepelijk weg. Na nog wat nagepraat over de hele dag, de vele leuke gesprekken en de paar minder leuke gesprekken van die dag en na een planning te hebben gemaakt voor de volgende dagen ging iedereen naar huis. Aukje en Dirk sliepen met hun gezinnen in een huisje op een bungalowpark in de buurt. Wij bleven op de flat slapen. Na nog een paar dagen regelen en inpakken hebben we de Mercedes weer vol geladen, hebben we de aanhanger met de motor erachter gehangen, hebben we nog even 6 nieuwe banden onder de combinatie gelegd, en toen kon de reis naar Spanje weer beginnen.
Het was al gepland, en we waren er ook wel aan toe. Mijn zus en mijn neefjes uit China zouden in Sort langskomen. Hun bedoeling was een weekje in Nederland om mijn vader en wat vrienden op te zoeken, dan een week Sort, en dan nog een weekje Nederland. Het liep allemaal anders dan gepland, maar ze hebben besloten om toch maar naar Spanje te komen. Terwijl wij met de Mercedes over de Pyreneeën reden met in de achteruitkijkspiegel een motor die ons al sinds Nederland achtervolgde, landden de Chineesjes in Girona. Nadat ze met hun huurautootje in Sort waren aangekomen, hebben wij ze op de camping in een blokhut geïnstalleerd. Die avond kwamen de bezoekers al meteen aan hun trekken. Tapas bij de Coyote en een wandeling naar de ezels. Onderweg kwamen we langs de kayakschool, waar net een wedstrijd kayakpolo bezig was. Dus zijn we maar even gestopt om te kijken. Vanuit de kayakschool konden we zien dat een van de ezels lekker stond te grazen op het voetbalveld. Daar is de onderhoudsman niet zo blij mee omdat de ezelpoep het gras kapot schijnt te maken en omdat je tijdens een voetbalwedstrijd natuurlijk niet wil uitglijden over een ezeldrol. We zijn hem maar snel gaan wegjagen, iets wat niet heel makkelijk ging. Ondanks dat we een grote opening gemaakt hadden waar hij makkelijk door kon, bleef Knietje op 2 meter van die opening staan. Als een ezel niet verder wil moet je van goede huize komen om hem weg te krijgen. Trekken helpt sowieso niet, maar ook duwen hielp niets, zelfs niet met zijn drieën. Totdat Knietje genoeg had van het gesol, zich omdraaide en wegliep. Ik erachteraan, en in een drafje liep hij een stuk verder, in één keer, onder het schrikdraad door terug naar niet verboden gebied. Kennelijk wilde hij alleen daar het voetbalterrein verlaten waar hij binnen was gekomen. Zo werd maar weer eens bevestigd, dat als een ezel niet verder wil, daar meestal een reden voor is, ook al weet jij die reden niet. Op de terugweg konden onze insectofiele neefjes zich nog vergapen aan enorme kevers met grote hoorns die of aan het vechten of iets anders aan het doen waren. De volgende dagen werd er veel gevist, helaas zonder vangst, gespeeld in de rivier, gevaren met de ducky, de opblaasbare kayak van Marlou, en gespeeld met ons leasehondje Duna, een blonde labrador. We hebben een flinke wandeling gemaakt met een vriendin van ons, Miriam, en haar hondje Djep, en ook Duna mocht mee. Deze laatste had het erg moeilijk. Aan het einde van de wandeling kon ze echt niet meer. De vellen hingen letterlijk aan haar pootjes. Toen ze eenmaal aangekomen uit de dorpsfontein wilde drinken viel ze er van pure vermoeidheid middenin.
Richard heeft het hele spul een ochtend meegenomen naar de Barranco de Sant Pere. Arme ik moest werken, maar de rest heeft zich prima vermaakt. Zelfs mijn zus staat lachend op de foto!
Verder waren mijn neefjes natuurlijk maar met één doel naar Sort gekomen. Raften met Ome Bernie! Raften kost hier per persoon per afvaart € 35,-. Met zijn vijven zou dat dus neerkomen op € 175,-. De volgende keer dat er vrienden of familie komen is het weer hetzelfde liedje. Omdat ik laatst mijn catamaran heb moeten verkopen, had ik wat geld over, en daarom hebben we voor een diepte-investering gekozen. Via via hoorden we dat er een raft te koop was van een bedrijfje uit Huesca. Ze zouden zondag naar Sort komen om een examen af te nemen. Daarna zou ik de boot kunnen overnemen. Die zondag stonden we dus op tijd bij het kindercafé van onze vriendin Ceci. We zagen de boot al liggen. Hij zag er aardig uit. Goed gebruikt zullen we maar zeggen. Even later kwam de eigenaar, en we hebben even gebabbeld. Hij moest nog verder met het examen. Jammer, want wij hadden stiekem gehoopt die middag al te gaan raften. We maakten een afspraak voor die avond. Bij aankomst op de afspraak bleek dat ze tijdens de laatste afvaart een stuk ijzer hadden geraakt dat in de rivier lag. De bodem was van voor tot achter opengescheurd. Maar dat was wel te maken. Ze wilden niets van de prijs afdoen, en omdat we weinig keus hadden hebben we het toch maar afgemaakt op € 600,-. Richard zou ons helpen met de reparatie. Maandag heb ik lijm besteld, en die zou dinsdag binnen zijn. Dat werd echter woensdag, en toen werd het wel heel krap. Uiteindelijk hebben ze maar gewoon een rafttrip bij het bedrijf waar Richie werkt geboekt, omdat het er niet naar uitzag dat de boot op tijd klaar zou zijn. Helaas moest ik werken, dus mijn neefjes houden een rafttrip met Ome Bernie tegoed. Vrijdag zijn we in een colonne naar Girona gereden en zijn wij op Weeze, en zij op Eindhoven gevlogen om nog wat dingen in Nederland te regelen.
Tijdens dat weekeinde in Nederland vertelde mijn tante Joke dat haar dochter Brechtje met haar man Rob en haar twee kinderen Myrthe en Jorit in Graus op vakantie waren, een uurtje of twee rijden van Sort. Eenmaal thuis hebben we ze uitgenodigd voor een dagje Sort, compleet met raften. We zijn eerst naar Marlou gaan kijken die een optreden had in Llavorsi, op het afsluitende feest van de themamaand recycling. Daarna hebben we lekker geluncht, en toen geraft in de inmiddels gerepareerde boot met onze vriend Nacho. 's Avonds lekker tapas bij José in de Coyote, en toen moest de terugreis alweer aanvaard worden.
Je hebt het al kunnen lezen, Merlin was hoogzwanger. Haar tepels begonnen behoorlijk op te zwellen, een teken dat de bevalling nabij is. Iedere dag gingen we kijken of er al een veulentje geboren was. Ook Aukje, Max en Alex hoopten vurig dat ze het kleine ezeltje nog geboren konden zien worden, maar helaas, op de datum van de terugreis was dat nog steeds niet gebeurd. Toen wij terugreden van Girona na het weekeinde Nederland, gingen we natuurlijk meteen even kijken, en ja hoor, daar stond ie dan, nog een beetje onzeker op zijn pootjes, een klein ezelhengstje! Marlou heeft hem meteen Titus gedoopt, de tweede naam van mijn vader. Ze heeft ook meteen Terysas gebeld. Titus was die zaterdag geboren, vertelde hij, en was dus drie dagen oud. Hij was nog een beetje schichtig, en liet zich niet aaien. We hebben een half uurtje lekker zitten kijken, hebben een hoop foto's gemaakt, en zijn weer naar huis gegaan. Inmiddels staat Titus met zijn moeder en Harvey in een andere wei. Terysas heeft de baas van Harvey gevraagd of deze Merlin mocht dekken, en dat mocht. Titus is in de loop der tijd steeds aanhankelijker geworden, en komt nu echt knuffels halen. Alles is nieuw en interessant, honden, kinderen, voerkorrels voor Merlin, blaadjes van een boom eten, noem maar op. Marlou is meteen begonnen om het beestje op te voeden. Het laten optillen van de pootjes voor hoefinspectie, het laten aanraken van de genitaliën, je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen. Wij hopen stiekem dat Terysas hem ons cadeau doet, omdat hij toch niets heeft aan een mannetje! Afwachten maar. Ondertussen blijft het leuk om te kijken hoe deze kleine langoor opgroeit en de wereld ontdekt.
Sinds 1960 wordt ieder jaar in juli in Sort de Ral·li Internacional de la Noguera Pallaresa gehouden. Dit jaar dus voor de 44e keer(?). Althans zo kun je lezen op de website www. kayaksort.cat. Met film, kunst, verhalen, lekker eten, maar vooral veel watersport is het een hoogtepunt van het watersportseizoen. Met de Spaanse kampioenschappen slalom, freestyle en afdaling, en wedstrijden kayak-polo en eskimoteren is er vooral voor de kajakkers veel te doen. Maar voor ons veel interessanter: ieder jaar worden ook de open internationale kampioenschappen slalom voor rafts gehouden. Vorig jaar wilden we al meedoen, maar toen waren we weer eens op reis. Dit jaar moest het er maar van komen. Ik had vroeg in het seizoen, toen de eerste Chilenen Sort kwamen binnendruppelen, al zitten pushen dat we dit jaar maar eens mee moesten doen. Richard zag het wel zitten, en ook Nacho, die samen met Marlou en Richard de raftgids opleiding heeft gevolgd en die dit jaar ook in Sort is, had er wel zin in. Het grootste probleem was om een raft te bemachtigen om mee te doen en vooral om van te voren te oefenen. Terwijl uur U langzaam naderbij kroop leek het erop dat van oefenen niet veel zou komen. Overdag moest er gewerkt worden, en 's avonds was er te weinig water in de rivier. Ook schoot het niet op met het lenen van een bootje. Maar zoals je net hebt kunnen lezen hebben we onlangs een raft gekocht, en konden we de zaken serieus gaan aanpakken. Helaas moest er behoorlijk wat hersteld worden aan de raft, omdat de vorige eigenaar er op zijn zachtst gezegd een knoeiboel van had gemaakt. Maar op de dag van de wedstrijd was de boot klaar voor actie. De boot, in opgevouwen toestand een pakketje van 80x80x50, werd in de Merc geladen en we vertrokken naar de Campo de Slalom. Daar was het een drukte van belang. Overal lagen rafts, op aanhangers, op busjes en natuurlijk op de grond. Al met al veroorzaakte het een behoorlijke verkeersopstopping. Wij gingen snel aan het pompen en kleedden ons om. Voor een ludiek tintje had Marlou van ballonnen een prachtige zeemeermin gemaakt die onder veel belangstelling vastgemaakt werd in de boot. Met de boot en onszelf behoorlijk op spanning begaven wij ons naar het startgebied. Toen het water arriveerde, hebben we nog snel een oefenrun gemaakt. Toch nog geoefend! Inmiddels waren de bijna 40 teams klaar voor de start. Er werden her en der nog wat boten (uit)geleend, al dan niet met medeweten van de eigenaar. Ook wij werden aangeschoten door een paar Engelse jochies die nog geen raft hadden weten te bemachtigen. Ze mochten de onze wel lenen. Vervolgens werden de spelregels uitgelegd. Op het hele parcours waren een twaalftal poortjes uitgezet. Een aantal groene, die stroomafwaarts genomen moesten worden, en een aantal rode, die stroomopwaarts genomen moesten worden. Van alle bemanningsleden moest minimaal het hoofd door het poortje, en je mocht het poortje niet aanraken. Voor iedere overtreding werden een aantal strafsecondes bij de eindtijd geteld. Wij zouden als 9e vertrekken. Vlak voor de start gingen we klaarliggen in een eddy, keerwater in goed Nederlands. Vanaf 5 seconden voor de start moesten de paddels uit het water, en toen klonk het startschot. Het ging een stuk beter dan bij de oefenrun. We maakten beter gebruik van het keerwater, waardoor je veel minder ver stroomopwaarts hoeft te roeien. Bijna alle poortjes werden goed genomen, bij een poortje ging niet iedereen erdoor. Helemaal kapot maar best tevreden roeiden we langs de finish. Toen was het wachten op wat de rest zou doen. Onder het genot van een muziekje en een praatje met de vele bekenden die we tegenkwamen, bekeken we de rest van de deelnemers. Nadat de laatste deelnemers gefinisht waren, werden snel de resultaten uitgerekend. De beste 5 teams mochten nog een tweede manche varen. Met spanning luisterden we naar de 5 namen die werden omgeroepen. Maar helaas waren we daar niet bij. We konden dus gaan opruimen, en gaan genieten van de grote schotel rijst met konijn die ondertussen was klaargemaakt. Marlou probeerde nog onze uitslag te weten te komen, en toen ze lachend zei dat we natuurlijk 6e waren werd dat weliswaar bevestigd, maar het was maar de vraag of dat echt zo was. Toen was het tijd voor de medaille uitreiking. Eerst de heren, en toen de dames. Plaatselijke helden reikten de medailles uit. En toen kwam..... de categorie gemengd! Misschien dat we in die categorie hoog genoeg geëindigd waren voor een medaille. Maar we werden wederom niet omgeroepen. Wat wel raar was, er waren maar twee teams op het podium! Dan zouden we toch minstens de bronzen medaille hebben gewonnen? Snel gingen we naar de organisatie. Die wilden er eerst niets van horen, maar nadat we de juiste persoon te pakken hadden bleek wat er fout was gegaan. Bij de inschrijving hadden ze de naam van Marlou veranderd in Marlon, en waren we ingedeeld bij de heren, en niet bij de categorie gemengd. En in deze categorie hadden we met afstand gewonnen! Over-all waren we 15e geworden. De organisatie kon niet meer de al uitgereikte gouden medailles terugvragen, maar gelukkig was er nog een setje bronzen medailles over. We werden alsnog gehuldigd, weliswaar midden op straat, maar dat mocht de pret niet drukken. Trots poseerden we met onze bronzen medailles met een gouden rand.
