| Marlou en Bernard gaan op audiëntie |
| Augustus 2007 | |
  |
|
Om te voorkomen dat elke stal wordt omgebouwd tot (tweede) huis en dan vervolgens op het lichtnet en op de waterleiding aangesloten wil worden, en om te voorkomen dat het berglandschap bezaait word met losstaande huisjes, is het bovendien alleen toegestaan om binnen de grenzen van de dorpjes te bouwen. De grenzen van de dorpjes staan vast, alleen de grotere dorpen in het dal mogen mondjesmaat groeien. Het gevolg is dat er heel weinig aanbod is om aan de grote vraag te voldoen.
Verder heeft men om de sfeer van de oude dorpjes te beschermen behoorlijk strenge bouweisen. Alles moet met natuursteen afgewerkt worden, en de dakbedekking moet hetzelfde zijn als de rest van het dorp, meestal leien, soms oranje dakpannen. Bovendien mag je maximaal een bepaald percentage van het oppervlak van je perceel bebouwen, en het totale vloeroppervlak van de verdiepingen is ook aan een maximum gebonden. Aan de ene kant een goede zaak, om de sfeer van de oude bergdorpjes te beschermen, en te voorkomen dat het een soort Disneyworld word. Aan de andere kant briest mijn baas wel eens dat Gaudi zelf hier waarschijnlijk geen bouwvergunning zou krijgen.
Zoals je al hebt kunnen lezen, hebben we in het dorpje Vilamur een huis ontdekt dat te koop staat. Daarom hadden we een afspraak gemaakt met de burgemeester en de technica van Soriguera, waar Vilamur onder valt. De technica is de ambtenaar belast met bouw- en woningtoezicht. Het doel van de afspraak was om te kijken of we in dit huis ons project konden realiseren. Ten eerste of ons project binnen het bestemmingsplan valt en ten tweede of wij de benodigde bouwvergunningen zouden krijgen. Om in dit pand een rendabel bedrijf te beginnen moeten we minstens 8 kamers kunnen realiseren. Verder een gezamenlijke woonkamer, grote keuken, een aantal badkamers en toiletten, een washok, opslagruimte en natuurlijk een woning voor onszelf. De verdiepingen van de bestaande constructie waren te laag, 1,80 meter, en een vleugel was wel erg smal om iets mee te doen. Met wat gesmokkel had Marlou toch een mooi ontwerp gemaakt met 8 kamers, en daarmee togen we naar de afspraak.
De gemeente Soriguera heeft 235 inwoners en beslaat 15 dorpjes. Het gemeentehuis staat gek genoeg niet in Soriguera, maar in Vilamur.
De burgemeester is een jonge vent van een jaar of 35 die net begonnen is aan zijn tweede ambtstermijn. Burgemeester is hier een onbetaald bijbaantje, althans in de kleine gemeentes. Hij ontving ons in zijn kantoortje, en luisterde naar ons verhaal. Halverwege het gesprek kwam de technica erbij. Op onze vraag of de burgemeester iets voor ons kon betekenen in de zoektocht naar een geschikt pand en/of terrein bleef hij een beetje vaag. Het was heel moeilijk zei hij. Alsof wij dat niet al wisten. Ook op de vraag of hij wist of er nog nieuwe bouwgrond vrijgegeven zou worden, en hoe wij daarvan op de hoogte gehouden konden worden bleef hij vaag. Al met al leek het er niet op dat wij veel aan deze burgemeester zouden hebben. De burgemeester verontschuldigde zich, en we zetten ons gesprek voort met de technica. Zij merkte als eerste meteen op dat als wij dachten dat de gemeente het hele dorp rolstoelvriendelijk ging maken we toch echt aan het verkeerde adres waren. Wij verzekerden haar dat we dat zeker niet verwachtten, en dat we zelf indien gewenst ook wel het een en ander konden aanpassen in goed overleg. Verder was het een prettig gesprek. Ze vond ons plan erg sympathiek, en gaf aan dat ze wel mee wilde werken. Waar ze bij het zoveelste appartementencomplex erg streng zijn met de regeltjes kon ze bij ons, mits goed onderbouwd, de regels wat ruimer interpreteren. Met de opdracht om een schets te maken zodat zij kon bekijken wat we precies wilden gingen we uit elkaar. De vader van Marlou wilde die schets wel maken.
Ondertussen was ons via verschillende kanten ten gehore gekomen dat de burgemeester van Sort ons wel eens wilde ontmoeten. Tegen de moeder van Ceci van het kindercafé had hij gezegd dat hij dat meisje van de ballonnen wel eens wilde ontmoeten. Mijn collega Robert had hem eens van ons plan verteld en ook toen gaf hij aan dat we maar eens langs moesten komen. Een burgemeester meer of minder maakte ons ook niet uit, en dus togen we naar het gemeentehuis voor een afspraak. Omdat we niet de enigen zijn die graag met hem een woordje wisselen is Fina aangesteld om de agenda te bewaken. Maar na wat aandringen en af en toe binnenwippen om te vragen of ze al wat wist kregen we toch een telefoontje dat we die zaterdag verwacht werden. Maandag zou de burgemeester met vakantie gaan, maar omdat hij ons nog voor zijn vakantie wilde zien had hij zijn vrije zaterdag er aan opgeofferd. Hij nam alle tijd voor ons, en wilde eerst wel eens weten waar we vandaan kwamen, en hoe we in Sort terecht waren gekomen. Ook wilde hij weten wie wij allemaal kenden in Sort om een beetje in te schatten in welk cirkeltje wij verkeren. Ik kreeg de indruk dat hij als een echte burgervader zijn onderdanen allemaal persoonlijk wil kennen, iets dat nog redelijkerwijs mogelijk is omdat Sort maar 2000 inwoners telt. Na een tijdje kwam hij ter zake. Wij moesten precies ons plan vertellen. Al snel wist hij de vinger op de zere plek te leggen. “Dus jullie enige probleem is een geschikte locatie vinden.” Hij beaamde dat het erg moeilijk was op de reguliere markt wat te vinden. En toen zij hij doodleuk, dat hij dan maar de bestemming van een stukje landbouwgrond moest wijzigen zodat we daar iets nieuws konden gaan bouwen.
Het was even stil. Hadden we dat goed verstaan? Maar dat hadden we inderdaad. Zo'n leuk en sociaal project wilde hij graag in zijn gemeente, en dus moesten we in de dorpjes die horen bij de gemeente Sort maar eens gaan kijken of we een leuk terrein zagen. Ook moesten we een brief van anderhalf kantje schrijven met daarin precies wie wij waren, wat we wilden en waarom. Met die opdracht gingen we uit elkaar. Wordt vervolgd!
Ook was er een hoop veranderd door die bijna achteloze opmerking van de burgemeester. Waar we tot voor kort alleen rondkeken naar huizen die te koop waren, konden we nu gaan nadenken over nieuwbouw. De eerste vraag die wij ons moesten stellen was of de vorm van het hostel zoals wij dat in ons hoofd hadden niet gedicteerd was door alle huizen die we tot nu toe gezien hadden. Hoe groot wilden we dat ons hostel zou worden. Groter is meestal rendabeler omdat je in een relatief kort seizoen je geld voor het hele jaar moet verdienen, maar te groot gaat ten koste van de persoonlijke aanpak die ons allebei voor ogen staat. En de investering is natuurlijk veel groter. Ook het financiële plaatje veranderde. Nieuwbouw is goedkoper, en het leek erop dat we voor de bouwgrond ook niet de hoofdprijs zouden hoeven te betalen. We kwamen uit op een hotel met 6 aangepaste kamers en twee aangepaste appartementen op de begane grond, en op de eerste verdieping nog eens 6 kamers, een appartement en een woning voor onszelf. Eventueel zouden we de bouw in twee fases kunnen doen. We hebben behoorlijk gezweet op de brief voor de burgemeester, maar met de 387e versie waren we uiteindelijk erg tevreden. Toen we de brief in wilden leveren was het gemeentehuis eigenlijk dicht, maar we hebben hem door het raam heen aan Rosendo gegeven, de gemeentesecretaris annex bibliothecaris annex berkeeper van de Coyote. Afwachten maar weer!
Ja ja echt waar! Begin van de zomer werd ik gebeld door Rosa, de eigenaresse van de andere bijles school dan waar ik Engels geef, met de vraag of ik Maria van 4 jaar gedurende de zomer Duitse les wilde geven. Tja, ik had daar een jaar geleden mijn CV afgegeven met daarop mijn Duitse kennis…… Het ging om 1 uurtje per dag, 4 dagen per week. Na kennis gemaakt te hebben met Maria en haar moeder (ook Maria) spraken we af dat ik gewoon bij haar oma thuis les zou geven en dat het met name ging om spelenderwijs Duits met Maria te spreken. Het meiske zit namelijk op een Zwitserse school in Barcelona en zou anders gedurende de 3 maanden zomervakantie geen Duits horen (haar beide ouders zijn Catalaans!). Haar moeder is een heel enthousiast mens, werkt bij Unicef in Barcelona en was erg geïnteresseerd in ons project.
Enfin, het werden gezellige uurtjes met Maria waarin we speelden met klei, tekeningen maakten, naar Muzzy keken (een taalcursus voor kids van de BBC), naar de markt gingen en veel lol maakten. Ook heb ik haar meegenomen naar de ezels, wat ze erg leuk vond. Ik denk dat ze wel wat heeft geleerd of dat in ieder geval haar Duits niet achteruit is gegaan. De vraag was of ik komende zomer weer les wil komen geven, we gaan het zien……..
Na het overlijden van Bernard z’n vader bleef er natuurlijk een hoop werk over. Nadat iedereen op vakantie was geweest, moesten er nog zaken worden afgehandeld. Luke werd gevolmachtigde voor allerhande geldzaken en regelt van alles. Het opleveren van de flat van Bernard senior werd afgesproken voor 1 september. Het weekend daarvoor zijn wij naar Nederland afgereisd voor voorlopig de laatste keer. Het opleveren ging voorspoedig en een aantal spullenmochten we laten zitten van de woningbouwvereniging omdat er nog geen nieuwe huurders bekend waren. Onze geërfde spullen, van mooie oude spullen, tot gewoon praktische dingen als een stofzuiger gingen naar St. Oedenrode waar we bij mijn tante Tineke in de oude schapenstal spullen mogen opslaan. Helaas bleek later dat de nieuwe huurders bijn niets wilden overnemen, en mocht mijn zus nog een keer opdraven om die spullen weg te halen.
Tevens hadden we aantal afspraken gepland met betrekking tot ons project. Als eerste met mijn vader, hij had een tekening gemaakt voor het pand in Vilamur. Deze hebben we uitgebreid bekeken en meegenomen naar Sort. Maar omdat de plannen inmiddels zijn veranderd laten we de tekening nog even in de kast. We hebben met hem gepraat over de nieuwe mogelijkheden met de gemeente Sort, hij gaf ons tips and tricks om met een gemeente te dealen en wij lieten hem ons bedrijfsplan en berekeningen zien. Tevens leende hij ons het boek: De menselijke maat. Dat gaat over hoe de wereld qua maten in elkaar zit. Dus niet alleen hoe groot is een stoel, maar ook hoeveel ruimte daaromheen heb je dan nodig. Handig!
Die week hadden we ook een afspraak in De Hoogstraat met mijn oud-college Saskia. Ondanks dat het altijd druk is daar, nam zij uitgebreid te tijd om ons te informeren en allerlei documenten te geven waarmee wij kunnen inventariseren wat voor een voorzieningen we straks nodig hebben en ook de Knipkaart, hiermee kun je op schaal situaties uitbeelden met bv. gangen, rolstoel, tafels etc. erg leuk!
Maar het leukste van deze keer was dat Mark (mijn broer) en Sharon uit Zwitserland er ook waren. Die hadden we sinds maart niet meer gezien! En ze hadden goed nieuws, namelijk dat ze een kindje verwachten!!!!! Echt zo gaaf! We zijn erg benieuwd naar deze choco-moko baby!