| Marlou en Bernard hebben het druk! |
| Oktober 2007 | |
  |
|
De dagen worden weer korter en kouder, de olieprijzen stijgen en daarmee ook de prijs van butagas, maar gelukkig hebben we behalve de centrale verwarming ook nog een open haard. Daarmee krijgen we het hele huis lekker warm. Haardhout is hier alleen ook niet goedkoop, maar het voordeel van in de bouw werken is dat er veel afvalhout overblijft. Zo hadden we in Estac een nieuw dak en een nieuwe verdieping gemaakt, en alle oude draagbalken lagen in een grote hoop te wachten tot iemand ze kwam ophalen. Op een zonnige dag gingen we bepakt met twee kettingzagen, een handzaag, een wig en hamer om te kloven, de aanhanger, een picknick en een team gezellige mensen op pad om haardhout te verzamelen. Vanaf de plek waar het hout lag hadden we een schitterend uitzicht over het dal, het weer was fantastisch,en we hebben onderbroken door een heerlijke picknick in een paar uurtjes een kuubje of 3 gezaagd. Met een volle aanhanger en achterbak reden we moe maar voldaan weer naar huis. Voorlopig zitten we er weer warmpjes bij.
In oktober is ook het jachtseizoen op wilde zwijnen, jabalí, geopend. Op twee vaste dagen in de week, verschillend per dorp, mag je met een vergunning op everzwijn jagen. Men is hier wat minder emotioneel over jagen, er zijn geen verhitte kamerdebatten over wel of geen drijfjacht. Ook kijken de meesten niet in hun agenda als ze gaan jagen of het die dag wel mag. De boeren klagen dat de zwijnen de oogst kapotmaken en als er dus een gesignaleerd wordt, dan trekt men het jachtgeweer uit de kast. Ook wil men nog wel eens stroppen zetten ondanks dat dat officieel verboden is.
Toen mijn baas op een goede avond op zijn balkonnetje zat na te denken (eufemisme) hoorde hij een verwoed geknor. De buurman werd gebeld, en twee dagen later lag er als dank voor de melding een half everzwijn in de koelkast. Een beetje veel voor zijn gezinnetje, en dus mocht ik een flink stuk meenemen (lees: een half everzwijn min een stuk rib en een halve poot). Op internet hebben we wat recepten opgezocht, en na het verlossende telefoontje dat het vlees de verplichte test door de slager had doorstaan, konden we aan de slag. Wild zwijnenvlees schijnt moeilijk klaar te maken te zijn. Vooral als je een wat ouder exemplaar treft, kan het nogal taai uitvallen. Daarom moet het vlees eerst een paar dagen in de koelkast liggen om te adelen (lees: alvast een beetje ontbinden). Daarna moet het een paar dagen in de marinade. Richard kwam ons helpen en heeft een stoofschotel klaargemaakt met veel wijn, wortel prei, aardappel en kruiden. Wij hebben een recept klaargemaakt met zwijnenvlees en serranoham. De bedoeling was het vlees te larderen, doorrijgen, met de ham, maar in ons keukenarsenaal ontbrak de daarvoor benodigde lardeernaald. Een goed gesorteerde kookwinkel is er niet in Sort, en bovendien denk ik dat je in Utrecht al je best moet doen om een lardeernaald op de kop te tikken. Op dus naar de plaatselijke handwerkwinkel. Daar duurde het even voordat ze door hadden voor welk oneigenlijk doel we de grootste naald van het assortiment nodig hadden. Maar na een tijdje kwam er al een even archaïsche stopnaald boven tafel waarmee we de klus maar moesten zien te klaren. Maar helaas, de ham brak steeds af en de naald ging maar met moeite door het vlees. Gelukkig kwam Marlou op het briljante idee om dan maar de ham op dunne plakjes vlees te leggen en dan op te rollen. Met genoeg spullen om poep lekker te maken zoals mijn moeder plachtte te zeggen en na een paar uur zwoegen stond de tafel vol met lekkere spullen. Met een paar vrienden en een paar flessen wijn werd het een gezellige avond. De stoofschotel was erg lekker, maar vooral de rolletjes waren erg geslaagd. Super mals!
Zoals bekend mag worden verondersteld, hebben ezels de naam koppig te zijn. Ook bekend mag worden verondersteld dat wij later als we groot zijn met ezels willen gaan werken. Het leek ons dus een goed idee om eens wat te gaan oefenen. We hadden al eens wat halfwassen pogingen gedaan om een ezel mee te nemen voor een wandeling, maar na een paar meter ging dan de handrem erop, en konden we duwen, trekken, praten, lokken wat we wilden. Maar in het weiland achter ons huis stonden sinds kort weer 5 nieuwe ezels van onze vriend Therysas, en die probeerden vaak met ons mee naar buiten te lopen. Dat biedt perspectieven dachten wij en dus besloten we op een goede dag om een van de ezels mee te nemen voor een wandeling. De ezel liet zich makkelijk aanlijnen, en ging al even makkelijk mee de straat op, ze leek het zelfs wel leuk te vinden! Ondertussen hing Marlou met Therysas aan de lijn om te melden dat we een van zijn ezels mee hadden genomen voor een wandelingetje. Maar die vertelde dat hij in Salardú was, een dorpje in een andere vallei. Daar was een grote dierenmarkt, en er zouden ook veel ezels zijn. Een andere dierenmarkt hadden we eerder al moeten missen, en dus hebben we rechtsomkeer gemaakt, hebben de ezel weer in de wei gezet en zijn in de auto gesprongen.
Salardu is een mooi dorpje, en in een weiland naast het dorp was de Markt. Er waren een hoop standjes met allerlei buitenkleding zoals je die ook bij de gemiddelde legerdump kunt kopen en met wat nieuw gemaakt antiek zoals houten hooivorken, koeiebellen, leren riemen en halsters en rieten manden. Midden op het weiland stond een grote tent, en overal stond vee. Omdat we wat laat waren was er al een hoop vee verkocht. Overal liepen kuddes paarden die naar een of andere vrachtwagen werden gedreven. Ook stond er een kudde geiten en een kudde schapen. Maar waar waren de ezels? Aan het einde van het terrein vonden we ze dan eindelijk, een afrastering met een stuk of acht ezels erin. De ezels waren van boven helemaal kaal, ook de hals was geschoren en de manen waren afgeschoren. We hadden geen idee waarom, misschien om te laten zien aan de kopers hoe de ezels er zonder wintervacht uit zouden zien. Na een tijdje kroelen gingen we op zoek naar Therysas en zijn ezels. Die vonden we aan de andere kant van het terrein. Hij had vijf van zijn ezels in vol ornaat meegenomen en alle kindjes konden een ritje maken. Na wat geklets zijn we wat gaan eten en daarna was het tijd voor het hoogtepunt van de dag; de ezelrace!
Dat was de reden dat de ezels geschoren waren, zodat de berijders zich niet aan de haren of aan de manen konden vasthouden. Van hekken en linten werd een ovaal gemaakt, er werd een startlint opgehangen, en de eerste deelnemers hesen zich zo goed en kwaad als dat ging op de ezeltjes. Die hadden dit duidelijk vaker gedaan. Zodra het startlint viel gingen ze er als een gek vandoor, de meesten met achterlaten van de berijder. Van de paar ruiters die bleven zitten viel de helft er in de eerste bocht al af, en uiteindelijk heeft er maar een de volle twee rondjes zittend volbracht. Het was allemaal erg komisch, en de ezels vonden het allemaal wel best. Na een aantal races zijn we met buikpijn van het lachen weer in de auto gestapt voor de terugreis.
Mijn
Argentijnse vriendin Ceci vroeg
ons of we op hun blonde labrador Duna wilde passen omdat ze voor 5
weken op vakantie zouden gaan naar Argentinië. Ook al mogen we
officieel geen huisdieren houden in ons huurflatje, voor een dikke
maand moest dat wel kunnen.
Het was een feestje. Regelmatig hebben
we terug gedacht aan Chef (de zwarte labrador van Bernard's zus Luke)
die helaas net is overleden en aan de geleidehonden die Marlou jaren
heeft begeleid op de Prins Hendriklaan.
Het was
een heerlijke reden om vaak
naar buiten te gaan en te genieten van de veelkleurige herfst in de
bergen. Duna, met als baas een raftgids, houdt enorm van zwemmen en
schuwt dan ook niet om door de sterke stroming van de rivier haar
stok op te gaan halen.
Binnenshuis werd ze flink geknuffeld,
iets wat er bij haar thuis wel eens bij inschiet sinds daar een kindje
is.
We moesten wel 3 van de 5 weekends op onze beurt oppas regelen voor
het beestje omdat we op pad wilden, en de late uitlaatronde was ook
niet erg populair. De laatste week werd ze ongesteld, en mocht ze
tegen de vlekken een allerschattigst broekje aan.
Nu het hondje weer thuis is zijn we tot
de conclusie gekomen dat een hond heel leuk en lief is (dat wisten we
natuurlijk ook al wel), maar dat het ook een behoorlijke handenbinder
is. We droomden van een lieve hond bij het hostel, maar hebben na dit
avontuur besloten toch maar geen hond te nemen. Maar op Duna zullen we
vast nog wel eens passen.
Zoals je
in augustus hebt kunnen lezen
gingen we weg bij de burgemeester van Sort met de opdracht om eens te
gaan kijken in welk van de bij Sort horende dorpjes wij wel ons
project zouden willen beginnen. Ook moesten we op anderhalf A4-tje
ons project beschrijven en dat wat we nodig hadden aan grond. Dit
hadden we gedaan, en nu was het afwachten geblazen. Maar zoals we
hier geleerd hebben moet je ook een beetje druk op de ketel houden,
dus ging Marlou begin oktober eens langs om naar de stand van zaken
te vragen. Daar kreeg ze te horen dat de Generalitat, de overheid van
Catalonië, ons project erg interessant vond, en dat er een
plan
was om bouwgrond weer terug te brengen naar landbouwgrond om te
voorkomen dat er nog meer appartementencomplexen gebouwd zouden
worden. Om de eigenaren van die grond te compenseren zochten ze naar
projecten die wel op die grond gerealiseerd konden worden en een
hotel was een van de mogelijkheden. Zo kon de eigenaar iets meer
krijgen voor de grond dan dat het op zou brengen als landbouwgrond,
en wij zouden niet de hoofdprijs hoeven te betalen voor onze
bouwgrond. Er werd een grote kaart op tafel getoverd, en er werden een
aantal stukken grond aangewezen in twee dorpjes. Of we er maar een
wilden gaan uitzoeken, en dan zouden zij ons verder gaan helpen met
onderhandelen. Alles moest een beetje in het geheim, omdat het
allemaal een beetje gevoelig lag.
Dus trokken we er op de eerste de beste
vrije dag op uit om de stukken grond te bekijken. Het eerste lag in
het dorpje Seurí, op ongeveer 10 minuten boven Sort. Het
perceel waar het over ging was erg mooi gelegen, en het uitzicht was
fantastisch, maar het dorpje zelf was niet zo geschikt voor onze
doelgroep. Erg stijl, moeilijk toegankelijk en weinig leven. De
meeste huizen waren tweede woningen zoals in veel dorpjes.
De andere stukken lagen in een dorpje nog 5 minuten hoger. Llessui is een redelijk groot dorpje waar we al eens geweest waren. Het ligt boven in de Vall d'Assua, een vallei die vanaf Sort naar het westen loopt, naast een van de mooist nationale parken van Spanje, Aïgues Tortes. Het dorp ligt in een kom, en bestaat uit 2 kernen. Het oude dorp en een stuk met wat nieuwere huizen en een natuurlijk een paar grote appartementencomplexen. Op de buitenste rand van het dorp na is er weinig hoogteverschil. Tussen de twee kernen is een groot plein waar nog een grote feesttent stond vanwege het fiësta major. In de tent waren een aantal kinderen aan het spelen. Er zijn een paar barretjes en er is een groot restaurant. Er was vroeger een skistation, maar dat is al meer dan 30 jaar geleden gesloten omdat er te weinig sneeuw viel en het niet rendabel was. Er gaat een bijna horizontale verharde weg van het dorp naar de oude skilift, waar je met je rolstoel een prima wandelingetje kunt maken. Kortom, het dorp overtrof onze verwachtingen qua toegankelijkheid en levendigheid. De terreinen waren aan de oostkant van het dorp. Het ging eigenlijk om een hele zone, maar er bleven maar twee terreinen over die goed toegankelijk waren. Het terrein het dichtste bij de weg was veruit het mooiste. Tussen de weg en het terrein ligt nog een zandpad en een steile helling zodat je van de weg geen last hebt en bovendien is het niet echt een drukke weg. Tussen het terrein en het fantastische uitzicht ligt geen grond waarop gebouwd kan worden, zodat er geen kans is dat er ooit een lelijk gebouw voor je neus neergezet wordt. Vanaf het terrein kun je bijna horizontaal naar het dorp. Het is 5000 vierkante meter groot. We hebben strikt genomen aan 1000 meter meer dan genoeg, maar als het even kan willen we het hele terrein zodat we de ezels vlakbij kunnen houden. Ook voorkom je zo dat je ooit buren krijgt. We waren helemaal verkocht.
De maandag daarna ging Marlou weer naar de gemeente om een afspraak te maken. Dat werd op de 19e, mijn verjaardag. Wij spraken onze voorkeur uit en de secretaresse werd gevraagd om uit te zoeken wie de eigenaar was. Dat was een zekere Gloria. De burgemeester kende haar persoonlijk en zei dat het een sympathieke dame uit Barcelona was, met wie zeker te praten viel. Ze zat echter niet om geld verlegen, wat weer een nadeel kon zijn. Hij beloofde haar te gaan bellen en dan zouden we het nog wel horen. Cristian de technico, zeg maar de wethouder voor bouw en woningtoezicht, voegde nog toe dat het beter was eerst goed uit te zoeken hoe alles wettelijk vorm moest gaan krijgen voordat er met Gloria gepraat ging worden. Dat beaamde de burgemeester. We gingen weer naar huis, haalden het logeerhondje op en gingen compleet met verjaardagshoed op ezeltherapie om alles eens te laten bezinken. Voorlopig moesten we weer afwachten, maar zo rooskleurig hadden de zaken er nog nooit voorgestaan!
Marlou werkt al een tijdje voor een bedrijfje in Andorra dat bemiddeld tussen artiesten en mensen die een feestje organiseren. Dat gaat erg goed. Andorranen geven veel geld uit aan hun feestjes en regelmatig moet Marlou een communicantje op ware grootte namaken, moet ze voor een doopfeestje een ooievaar maken of moet ze een workshop ballonvouwen verzorgen. Dit bedrijfje, Gatzara, moet natuurlijk reclame maken voor zichzelf, en daarvoor hadden ze een deal gesloten met de grootste TV-zender van Andorra. Op de belangrijkste beurs van het jaar zou gatzara hun stand van artiesten voorzien en in ruil daarvoor zouden zij voor gatzara een reclamefilmpje maken. Op deze manier konden de beurzen gesloten blijven. Marlou werd gevraagd om daar op te treden voor alleen de reiskostenvergoeding en een hotel overnachting omdat de beurs twee dagen besloeg. Het voordeel voor Marlou was dan weer dat zij in het reclamefilmpje zou komen en dat zal waarschijnlijk weer meer opdrachten opleveren. Bovendien hadden ze voor mij ook nog een opdracht. Er was in een of ander skistation een feestje, en daar was door gatzara een Drive-in Disco geleverd. Die kon uiteindelijk een uur minder dan gedacht, en ik moest als ballonartiest het laatste uurtje vullen. Ik zou de € 90,- krijgen die waren gereserveerd voor de Disco. Niet het laagste uurloon waar ik voor heb gewerkt!
De beurs zelf was een bonte verzameling van standjes waar de meest gevarieerde bedrijven zich probeerden aan te prijzen. Het begon meteen goed omdat er bij de ingang twee ezeltjes stonden waar de kinderen ritjes op konden maken. Het bleek een ludieke stunt te zijn van een grote krant. Onder het motto "zorg dat je goed geïnformeerd blijft" was er een nepbericht over de zogenaamde spisstrook voor ezels als oplossing voor het fileprobleem. We liepen verder naar binnen. Een grote tent was geheel gevuld met vertegenwoordigers van verschillende automerken en garages, in twee andere tenten stonden een paar horecastandjes, een paar verkopers van streekeigen gebak, wat meubelwinkels, de onvermijdelijke makelaars, een bank, de skistations, een uitgever van encyclopedieën een bedrijfje dat in en exporteerde naar China en ga zo maar door. Het was erg schattig allemaal. De meeste standjes zou je op de gemiddelde Nederlandse beurs straal voorbij lopen. En dan was er natuurlijk de stand van Andorra TV. Hun mascotte Piolet speelde de hoofdrol. De allerkleinsten konden er kleuren en knutselen, lid worden van Club Piolet en natuurlijk genieten van een grandioze ballonnenact. Marlou had van te voren Piolet nagemaakt van ballonnen. Die hadden we neergezet in het decor, en om 17:00 uur kon de show beginnen. Na een half uurtje had Marlou het al lekker druk. Na een tijdje kreeg Marlou ineens een camara in haar gezicht en werd ze live op de televisie geïnterviewd! In het Catalaans! Meteen daarna was het volgende hoogtepunt. Piolet zelf maakte zijn opwachting . Het was erg leuk om te zien hoe alle kindjes reageerden. Hij is echt heel erg populair, maar ondanks zijn sterrenstatus wilde hij graag met Marlou op de foto. Na al deze opwinding was het mijn beurt. Geheel gekleed in het zwart, en met mijn bouwvakkers toolbelt vol met ballonnen reed ik achter het busje van gatzara aan de berg op naar het skistation. Gerard weet het gaspedaal wel te zitten, en ik moest behoorlijk op het gas om hem een beetje bij te houden. Eenmaal aangekomen was het duidelijk waar we moesten zijn. Uit een houten hutje klonken de discodreunen van de drive-in, en binnen waren een hoop moeders met hun kleuters onder leiding van een werkneemster van gatzara rond aan het hossen. Erg gezellig allemaal. Ik ging aan het werk, de Drive-in ging ervandoor en de tijd vloog voorbij. Voor ik er erg in had was het uur voorbij. Ik heb vooral veel paarden gemaakt, een hoop honden en bloemen, en nog wat los spul. Iedereen leek zich prima te hebben vermaakt, en voldaan daalde ik iets langzamer dan op de heenweg de berg weer af. Weer op de beurs zag ik een enigszins verhitte Marlou met een hele bende dringende kinderen om zich heen. Ze hoefde nog maar een half uurtje, maar het zag er niet naar uit dat de kinderen en een aantal vrij opdringerige ouders haar op tijd zouden laten vertrekken. Ze greep terug op een oude truc. Alle kindjes die al zaten kregen een lege ballon, en alleen die kindjes konden de ballon nog inruilen voor een figuurtje. De rest had pech gehad. Het laatste kwartiertje heb ik nog geholpen om de rij weg te werken, en daarna zijn we snel weggegaan. Ons hotel was in een dorpje verderop, en na het inchecken zijn we nog wat gaan eten in een restaurant. Weer in het hotel vielen we als een blok in slaap.
De volgende dag werd Marlou om 11 uur weer op de beurs verwacht. De 3 uurtjes ballonvouwen verliepen wat georganiseerder, vooral omdat Marlou er wat meer bovenop zat. Ik heb wat rondgelopen op de beurs, heb gepraat met een bedrijf dat geotermische verwarming levert en heb wat gepraat met Gerard en Ingrid van gatzara. Ze hadden heel veel complimentjes gehad over Marlou! Om 14:00 uur zat het er weer op en konden we de terugreis weer aanvaarden. Het was erg leuk, maar wel vermoeiend. Hopelijk levert het veel opdrachten op. Een kopie van het reclamefilmpje, en misschien van het live-optreden van Marlou krijgen we nog. Hier alvast een zelfgemaakt filmpje: