| Marlou en Bernard gaan op Banjo-les? |
| November 2007 | |
  |
|
De herfst is al weer een tijdje geleden begonnen en Sort maakt zich op voor een jaarlijks terugkerend evenement. Een grote kleurige ambachtenmarkt waarbij er in de hoofdstraat van zelfgebakken brood tot wollen sokken worden verkocht. Ook mijn “agency” uit Andorra heeft een kraampje en als verassing maakte ik hun logo na van ballonnen. In de Riuet, hét park van Sort, worden allerlei typische dieren uit de zone geshowd, waaronder ook onze zeer geliefde Catalaanse ezels. Onze inmiddels vriend Josep Piqué staat er ook met zijn langoren en vertelt ons terloops dat er over twee weken een hele grote ezelmarkt gaat plaatsvinden in de buurt van Girona. Dat hebben we natuurlijk effe onthouden maar daarover later meer. Verder is er een demonstratie schapen hoeden, waarbij een inmiddels gepensioneerde herdershond zijn kunsten nog éénmaal mag laten zien voor het publiek. Hij geniet daar zichtbaar van en met gemak leidt hij de schapen langs verschillende obstakels. Een beginnende herdershond mag ook zijn kunsten showen, maar het enorme publiek maakt hem toch wat zenuwachtig. De schapen worden weer op de aanhanger geladen en TaaDaa, wie waggelden daar opeens de arena in ……….. GANZEN!!!! We dachten het al gelezen te hebben, maar ja we blijven soms twijfelen aan ons Catalaans, de oca dus…….
Een groep van 10 ganzen wordt in de afgezette weide los gelaten. En warempel het zijn echt kudde dieren, ze blijven keurig bij elkaar. Nadat de toegewijde herdershond ze over een bruggetje heeft geleid en een rondje langs het publiek heeft laten lopen komt het grootste obstakel, de tunnel. Een tunnel gemaakt van gaas met links en rechts ervan een paar planken om ze beter naar binnen te geleiden is het hoogtepunt van deze show. De hond drijft de ganzen langzaam voor hét gat van de tunnel. Langzaam sluipt hij vooruit en van links naar rechts rondom de ganzen. Waar hij de schapen nog af en toe een hap gaf, mag hij de ganzen echt niet aanraken, dat maakt zijn baas hem wel duidelijk. De ganzen naderen de tunnel, twee of drie gaan er met hun kop is, maar ja de rest denk “dankjedekoekoek” en verdwijnt deels vliegend over de houten afzetting, waarbij dus ook die eerste weer uit de tunnel komen. Helaas eerste poging mislukt. De ganzen moeten weer helemaal om de tunnel worden gedreven om een nieuwe poging te wagen. Ook deze poging mislukt en iedereen wordt er een beetje zenuwachtig van, zo ook de ganzen, hond en het baasje. Een tweede en later een derde hond wordt erbij ingezet om dit stelletje ongeregeld bij elkaar te houden. Na zo’n tien pogingen gaan uiteindelijk 5 van de 10 ganzen door de tunnel en volgt er een groot applaus!
En dan was het eindelijk zo ver! De Fira de St. Antoni in Banyoles. Heel veel ezels, waaronder heel veel rasechte Catalaanse ezels, een wereldrecordpoging en natuurlijk een ezelveiling! Banyoles ligt vlak bij Girona en vlak bij Girona wonen ook Oscar en Phil, vrienden van Marlou die ze heeft leren kennen in Chili. Oscar is zo'n beetje degene die ons met het ezelvirus heeft aangestoken. Een mooie gelegenheid om twee vliegen in een klap te slaan. Op vrijdag togen we reeds naar St. Feliu de Guixols, waar ze wonen. We hebben gezellig gekletst, en zijn daarna blijven slapen. 's Ochtends ging al weer vroeg de wekker, want we wilden geen minuut van de pret missen. Oscar en Phil zouden met de kinderen later komen. Onderweg zagen we al snel steeds meer auto's met trailers waar je nog juist een paar lange oren uit kon zien steken. Een lichte opwinding maakte zich van ons meester. Na wat gekringel door Banyoles vonden we eindelijk het terrein waar de Fira op gehouden werd. We parkeerden in een weiland en staken snel de weg over. Rond de plaatselijke sporthal was een hele kermis opgezet. Stalletjes met artesania, zeg maar oude ambachten en streekproducten, stalletjes met schilderkunst met een hele kleine k en een soort mini dierentuintje met een aantal typische Catalaanse dieren stonden aan de zijkant van de sporthal. Vóór de sporthal stonden alle plaatselijke autodealers om hun waren aan te prijzen, en in de sporthal was een soort beurs ingericht. Maar eindelijk ontdekten we op de sportvelden achter de sporthal dat waar we voor gekomen waren. Aan een speciaal houten hek langs de sportvelden stonden in een lange rij een dikke honderd ezels afgewisseld met een paar paarden en muildieren. Af en toe reed een trailer of een vrachtwagentje het terrein op om nog wat langoren uit te laden Dat ging niet altijd even zachtaardig, en sommige ezels hadden het tijdens de rit wel heel erg gezellig gehad. Het was een bont gezelschap, veel Catalanen, maar ook heel veel andere soorten.
Na in een flink aantal oren te hebben gekrabd, hebben we snel een hapje gegeten, want het werd tijd voor: (tromgeroffel) De wereldrecordpoging met de meeste Catalaanse ezels op een rij een karretje voorttrekkend over een afstand van tenminste 100 meter!. Dat bleek geen sinecure. Zoals onze gebakkebaardde vriend Teryses al zei: ”één ezel is koppig, laat staan een aantal van die beestjes”, en hier stonden er een dikke 150 op een rij. Ze waren ingespannen tussen twee lange touwen die aan het einde vastgemaakt waren aan een karretje. Wij gingen meteen op zoek naar onze vriend Josep Piqué die misschien wel een paar van zijn ezels had meegenomen. We vonden hem wel, maar zonder zijn ezels. Hij had een van de ezels in de rij “geadopteerd”, en wij kregen er ook een toebedeeld. Ondertussen waren ook Oscar, Phil en hun kinderen, Dana, Amber en de kleine Iker gearriveerd. Na wat geklets en gewacht begon het om ons heen een beetje te zoemen, het zou gaan beginnen! Iedereen pakte zijn ezel bij de leidsels, en de pret kon beginnen. Eerst moesten de touwen op spanning gebracht worden, maar een aantal ezels in de rij wilden niet echt meewerken en trokken aan de handrem. Met wat Catalaanse kreten en een paar vriendelijke tikjes kwam het hele spul langzaam in beweging, maar echte vooruitgang maakten we niet. Inmiddels bleek dat niet alle ezels even goed vast zaten tussen de twee hoofdtouwen en een aantal zat behoorlijk met allerlei andere touwen in de knoop. Met een mes werd er hier en daar snelwat touwen doorgesneden, en er werd nog een poging gewaagd. Ik had me ondertussen over Churri ontfermd, en Churri had er niet veel zin in. Met de voor en achterpoten gestrekt tegen de looprichting in en de oren in de nek groef hij zich vast in het zand. De ezel voor hem was er al snel van overtuigd dat het allemaal verspilde moeite was, en als een schokgolf verplaatste dat sentiment zich naar voren waarna de hele trein tot stilstand kwam. De omroeper deelde ons mee dat er nu toch echt een flinke afstand gelopen moest worden, anders zou het wereldrecord niet doorgaan. Ik sloeg letterlijk met een mij onbekende man de handen in elkaar. We grepen achter de kont van Churri elkaars polsen vast en zo konden we onze langorige vriend ervan overtuigen om een stukje mee te lopen. Het hele spul kwam in beweging en er werd warempel een tijdje zonder problemen gelopen. Het leek allemaal van een leien dakje te gaan, en wij lieten Churri wat vrijer lopen. Dank je wel, dacht deze, en gooide het anker uit. Wederom gingen alle poten gestrekt tegen de looprichting, en de oren in de nek, maar inmiddels had de rest er wel zin in, en zo werd onze eigenwijze vriend een tiental meters meegesleurd door zijn soortgenoten. Gelukkig klonk toen de stem van de omroeper dat het gelukt was! 153 Catalaanse ezels met een karretje erachter hadden meer dan 100 meter gelopen! Alle ezels werden weer uitgespannen en door hun baasjes meegenomen. Voor de adoptie-ezel van Marlou meldde zich niemand, terwijl iedereen al terug was naar de sportvelden. Wij hebben hem maar meegenomen en hem op de velden aan een hek vastgebonden. Een mooie gelegenheid voor de kinderen van Oscar en Phil om eens ezeltje te rijden, voor ons een leuke bonus op een al geslaagde dag, een wandeling met een ezel!
Na wat geslenter en na wat snoep en friet naar binnen gewerkt te hebben gingen onze Nederlandse vrienden weer naar huis, wij bleven nog wat langer, voor de ezelkeuring en natuurlijk de ezelveiling! Voor de keuring werden groepjes ezels in leefdtijds- en geslachtsklassen in een ring rondgeparadeerd voor de jury. Voor ons was de sport om een of twee ezels aan te wijzen waarvan wij dachten dat ze wel eens konden gaan winnen. Dit om ons oog te trainen voor het herkennen van kwaliteit als we eens...... Een aantal keren hadden we het goed, maar soms hadden we geen idee waarom juist die ezel zo hoog scoorde. Er blijft altijd nog wat te leren. Inmiddels stonden we samen met Josep, vriend en eigenaar van de ezels die naast ons huis staan. Hij kende nog wat mensen die daar stonden, en we hebben wat gekeuveld over ezels, malafide handelaren, veilingen enzovoort. Op de vraag of wij op de veiling ook van plan waren om toe te slaan antwoordde ik dat Marlou verplicht al haar creditcards had moeten inleveren, en dat ik haar handen langs haar lijf zou binden tijdens de veiling. Alhoewel Marlou al een keer gedroomd heeft dat ze twee ezels had ingeladen in de Merc leek het me geen goed idee omdat in het echt te gaan proberen. Bovendien hebben we geen plek om een ezel te stallen, en eigenlijk moet je er meteen twee kopen, want anders vereenzamen ze. Beter nog even geduld en wachten tot we ons eigen terrein hebben. Toen de veiling begon bleef Josep Lluis een beetje plagen, kom op joh, steek gewoon je hand op, het is niet moeilijk. Josep zelf was op zoek naar een grote merrie om te kruisen met zijn prijswinnende hengst Garbí. Over hem hebben we al eerder geschreven. Hij was niet van plan om op de veiling er een te kopen, maar hij wilde eens goed weten wat de prijzen zijn. De jonge mannetjes brachten tussen de € 400,- en € 600,- op, de volwassen vrouwtjes gingen voor meer dan € 2000,- weg. Marlou kon zich ook zonder touwen beheersen en met zijn tweetjes gingen we weer terug naar st. Feliu. Zondag hebben we nog een poging tot vliegeren aan het strand ondernomen maar de wind wilde niet meewerken.
Een dag nadat we terugkwamen uit Banyoles stond er opeens een hele grote Catalaanse ezelin met haar kleintje in de wei achter ons huis. Héé dachten we, heeft Josep dan toch een ezel gekocht? Aangezien we de sleutel van het hek hebben, gingen we direct bij hen kijken, maar helaas bleken ze onwijs schuw te zijn. De moeder wilde nog niet eens eten uit je hand aannemen, dus dat lieve kleintje liet zich al helemaal niet aanraken. Josep woont zelf in een ander dorp dus we zien hem niet iedere dag, maar op donderdag zag ik hem opeens in de wei. Ik ging er snel naar toe. Hij vertelde dat ie deze ezelin van een boer hier uit de buurt heeft gekocht, hij wil haar gaan kruisen met zijn grote dekhengst om hele grote ezels te fokken. Toen ik hem vroeg wat hij met het kleintje ging doen, zei hij dat ie dat nog niet wist. Dus ik stelde hem voor om hem te kopen en daar hoefde hij niet lang over na te denken. Omdat we allebei de prijzen van de veiling hadden gehoord, bood ik hem €500,- aan. Dat was goed en hij tufte in z’n hand. Ik deed hetzelfde, we schudden onze handen en de deal was gesloten! Ik had niet eens met Bernard overlegd! Die kwam ’s middags thuis en zoals vaker gingen we even bij de ezels kijken. Ik vertelde hem dat ik Josep had gesproken en liet Bernard raden van wie dat kleine ezeltje was…………. Eén grote verassing dus voor Bernard! We hadden onafhankelijk van elkaar voor ons 2-jarig samenzijn al stiekem het ezeltje Titus van Teryses proberen te kopen wat niet echt lukte, maar nu hebben we dan eindelijk een eigen ezeltje!
Josep had verteld dat het een mannetje was, geboren op 3 november 2007, dus nu moesten we gaan nadenken over een leuke naam. Hele stoere Nederlandse namen en typisch Catalaanse namen passeerden de revue. Opeens kwam de naam Gaudí naar voren, en daar we net in Barcelona waren geweest met al die mooie werken van deze kunstmeester, besloten we dat dat hem werd. Een naam die voor iedereen bekend is, bijzonder is en niet te vergeten, lekker bekt. Een vriendin van ons vertelde dat het werkwoord “gaudir”, genieten betekent en “un gaudí” dus “een genot” betekent, helemaal leuk toch!
Nu hadden we dus een heel lief schattig pluizig ezeltje maar konden hem niet aanraken. Een intensieve trainingsperiode van 2 weken begon. Ik had op internet hele goede informatie gevonden over het “tam” maken van een ezel en die heb ik trouw opgevolgd. De grootste truc was dat je de ezel het tempo laat bepalen. Alles wat ik overhaast deed, werd direct afgewezen. In eerste instantie liepen ze echt van ons weg en keken niet meer om. Langzaam leerden ze wel dat mensen eten brengen en de dagen daarop bleven ze dus op een afstandje naar ons kijken en aten het lekkers dat we op de grond gooiden op. Na ongeveer 5 dagen durfde moeders een stukje onkruid uit mijn hand te eten, tja het was een lekker lang stokje dus ze hoefde niet heel dichtbij te komen. De dag daarna pakte ze een stukje mandarijn (daar zijn ze dol op!) uit Bernards hand. Gaudí kwam steeds dichterbij en was onbevangener dan zijn moeder. De truc met ezels is ook dat je niet één keer per dag gaat om ze te trainen, maar juist vaak heel kort. Daar had ik wel tijd voor en weer een aantal dagen later kon ik Chica (we wisten haar echte naam niet) voorzichtig doch stevig aanraken. Tegenwoordig draait Chica met haar kont naar je toe zodat je die effe lekker kunt aaien, heerlijk vindt ze dat. Ook Gaudí liet zich steeds beter aaien, je moest wel heel rustig doen want hij vond het allemaal nog wel spannend. Maar ook hij ontdooide volledig en laat nu lekker met zich sollen. Kijk maar naar het filmpje.
