| Marlou en Bernard gaan op Banjo-les? |
| December 2007 | |
  |
|
Het gaat goed met ons project. We zijn hard op weg om met de hulp van de burgemeester een stuk grond te kopen waarop we kunnen gaan bouwen. De Catalaanse overheid heeft een regeling waarbij beginnende bedrijven een aantal uur hulp krijgen van een adviesbureau voor het schrijven van een bedrijfsplan, en daar hebben we gebruik van gemaakt. We hebben een Excel-sheet gemaakt waarin we kunnen spelen met onze kosten en inkomsten om zo te kijken of het allemaal wel een beetje rendabel kan gaan worden, we hebben met banken gepraat over de financiering, mijn baas, Jaco, wil ons hotel wel gaan bouwen en de vader van Marlou heeft aangeboden om ons hotel te ontwerpen. De grote vraag hierbij was of Clemens wel bevoegd is om als architect in Spanje te werken. Ook zijn de bouwvoorschriften hier natuurlijk anders dan in Nederland, en ons Catalaans is al twijfelachtig, laat staan dat van Clemens. Toen we via via hoorden dat er in Barcelona een Nederlandse architect werkte, leek ons dat de ideale oplossing. Clemens kon het hotel ontwerpen, als hij vragen had kon hij de hulp van Sander inroepen, en naderhand kon Sander het ontwerp toetsen aan de plaatselijke eisen, en de eindverantwoording op zich nemen. Uiteraard tegen een vergoeding. Sander was erg geïnteresseerd in ons project, en nodigde ons uit om eens langs te komen om er over te praten. Hij gaf wel al aan dat het bureau waar hij voor werkte niet echt om werk verlegen zat, en dat zij daarom niet al te laag hoefden te offreren, en samenwerking was leuk, maar het eindresultaat moest toch wel representatief zijn voor zijn Bureau, B01 Architecten. Op naar Barcelona dus.
De Merc gooide een beetje roet in het eten. Na meer dan twee jaar trouwe dienst ontstonden de eerste grote problemen. Een paar hydraulische leidingen van de achtervering waren doorgerot, en als ik gas losliet en op de motor remde, en dat moet nogal eens in de bergen, klonk er een verontrustend geluid uit het vooronder. De Merc dus naar de garage en wij dan maar met het openbaar vervoer naar Barcelona. Vanuit Sort gaat iedere dag een directe busverbinding naar Barcelona en weer terug. Nadeel: de bus vertrekt om 06:00 uur in de hele vroege ochtend naar de hoofdstad van Catalonië, doet er vijfeneenhalf uur over en kost € 25,- per persoon voor een enkele reis. Als iemand naar Barcelona moet, wordt er dan ook meestal druk gebeld of er niet toevallig een bekende met eigen vervoer ook die kant op gaat. De kans is groot dat je dan kan uitslapen, want met de auto rij je in minder dan 3 uur die kant op en een beetje zuinig autootje heeft aan € 25,- loodvrij wel genoeg om meer dan één persoon op de plaats van bestemming te krijgen. Een vriendin van Marlou, Jezabel, moest toevallig die dag naar Barça, en wij konden wel meerijden. Ze moest wel eerst voor haar werk naar Lleida, een omweg van dik een uur, maar dan konden we nog steeds uitslapen, zouden we ruim op tijd zijn voor onze afspraak en verder is het een stuk gezelliger en comfortabeler dan in de bus.
Onderweg bleek pas wat ze precies zou gaan doen in Lleida. Behalve kinderjuf in Esterri d'Aneu, een dorp 30 minuten naar het noorden, is Jeza ook actrice. Ze heeft met haar vriendin Barbara veel succes met een zelfgeschreven stuk “Mujeres in rojo vivo”, Vrouwen in levend rood. Het stuk, waaronder ik tot mijn schande door een combinatie van factoren, waaronder een hele dag beton mixen en stenen sjouwen, een aanvangstijd die na mijn bedtijd lag, een zaaltemperatuur van rond de 30 graden en het feit dat het stuk in het Catalaans werd opgevoerd in slaap ben gevallen, gaat over twee vrouwen die in deze verwarrende tijden geëmancipeerd willen zijn, maar ook een witte ridder op een knap paard willen ontmoeten. Zij vinden dat hun door de maatschappij een onmogelijk ideaalbeeld wordt opgelegd, maar willen er ondertussen wel goed uitzien in hun (rode) ondergoed. Er werd veel gelachen, ook door mij, vooral toen de in grote getale aanwezige kayakers door de mangel werden gehaald. Fysiek best in orde, maar de rokjes van neopreen blijven toch echte afknappers. Ik hoop nog een keer een matinee in het Spaans te kunnen bijwonen.
Als actrice heeft ze verder een bedrijfje opgezet die acteurs levert om bij oefeningen van onder andere politie en brandweer slachtoffers en omstanders te spelen. En de reden van haar bezoek aan Lleida was een brandweeroefening! Op een veldje achter de kazerne stonden 4 auto's klaar. Eentje lag er op zijn kop en een andere lag op zijn zijkant. Jeza zou een zwangere vrouw spelen die in de auto op zijn kant bekneld geraakt was na een ongeluk. Een vriend van haar, Isaac zou haar Argentijnse neef spelen die toevallig langs de plak van het ongeluk liep en tot zijn schrik zijn nicht ontdekte in een van de wrakken. Een andere vriendin speelde een inzittende van een van de ander auto's die na het ongeluk last had van haar nek en ineens bewusteloos zou raken. Een aantal brandweermannen speelden andere passagiers. De oefening begon met het in brand steken van een van de auto's. Na een minuut klonken in de verte de sirenes en arriveerden de brandweerwagens. Een kleine 30 brandweermannen gingen aan het werk. De brandende auto werd geblust de andere auto's werden opengeknipt om de gewonden eruit te kunnen halen. Alles ging erg professioneel en rustig. Isaac zorgde voor wat opwinding en wist met zijn fantastische vertolking van een radeloze Argentijn twee bombers flink bezig te houden. Jeza probeerde door flink te zeuren dat ze zo'n dorst had een van de brandweermannen ertoe te verleiden haar wat water te geven, iets wat je nooit mag doen als iemand onbekende verwondingen heeft, maar slaagde er niet in. Achteraf vertelde ze dat af en toe bij dit soort oefeningen iemand even uit zijn rol schiet om te vragen of de pijn wel echt allemaal geacteerd is, of om zich te verontschuldigen voor het enigszins onzedelijk moeten beetpakken. Na de oefening werd er geëvalueerd, en er was alle lof voor de manier waarop iedereen zich van zijn taak had gekweten. Toen de helmen af en de jassen uitgingen, bleken de twee brandweermannen die Isaac had beziggehouden twee knulletjes te zijn, maar ondanks hun leeftijd hadden ze de situatie erg goed aangepakt. Ze maakten geen loze beloften als: ”het komt wel goed”, waarvan iemand die een familielid bewusteloos in een autowrak met onbekende verwondingen ziet liggen behoorlijk overstuur kan raken, ze bleven herhalen dat Isaac hun hun werk moest laten doen, en ze hielden hem op de hoogte van de ontwikkelingen, bijvoorbeeld dat ze bij kennis was gekomen. Toen Isaac op zijn knieën zakte deden zij dat ook en lieten hem zijn verhaal doen. Helmpje af voor deze mannen die tijdens hun werk vaak verschrikkelijk dingen te zien krijgen. Het was erg leuk om te zien hoe er door de acteurs niet alleen een slachtoffer wordt neergezet, maar dat er ook bewust wordt geprobeerd om fouten uit te lokken zodat die in echte situaties voorkomen kunnen worden.
Na de evaluatie ging het richting Barça. Isaac reed met ons mee. Onderweg werd het gehele gebeuren nog eens herbeleeft. Daarna ging het over onze aanstaande afspraak. Toen Jeza het adres hoorde, zei ze dat het dan wel eens een beetje duur kon uitvallen omdat dat een erg chique wijk was. Ook belde Laura bij wie we zouden blijven slapen dat ze toch maar gingen skiën en dat ze dus niet thuis zou zijn. Jeza gooide haar hele agenda om en regelde dat we bij haar vader konden blijven slapen. Hem hadden we al een keer ontmoet bij het houthakken waar we in oktober over geschreven hebben. We werden er uitgegooid op de goede straat, en spraken voor 's avonds af op de kerstmarkt. Het kantoor van Sander was een aantal blokken bergopwaarts. Al snel bleek dat samenwerken waarschijnlijk niet zou gaan lukken. Zijn bureau zag al hun bouwwerken als een visitekaartje, en wilden niet klakkeloos het ontwerp van een andere architect overnemen. Verder hadden ze slechte ervaringen met samenwerken. Een ontwerp van hun voor een hotel in Amsterdam moest door de Nederlandse architect waar ze mee samenwerken bijna geheel opnieuw gemaakt worden. En de woorden van Jeza bleken profetisch, het honorarium was behoorlijk hoog, veel meer dan wij konden betalen. Zij zouden daarvoor wel het hele hotel ontwerpen en zorgen voor de benodigde vergunningen. Sander voelde ook wel dat het waarschijnlijk niets zou worden.
Na de afspraak hebben we op goed geluk wat gewandeld en hebben we een paar heerlijke tapas op. Daarna hebben we ons op de kerstmarkt staan vergapen aan de vele kerstspulletjes. Voor allebei de ouders van Marlou wilden we een typisch Catalaanse aanvulling op de kerststal kopen, een zogenaamde caganer. In de typische Catalaanse kerststal staat een beetje verscholen een figuurtje dat in de meeste andere stallen niet staat. Het meest gebruikelijke is een mannetje met de typische Catalaanse muts, maar ook zie je heel veel beroemdheden. Ronaldhiño, Rijkaard en Zapatero doen het goed, maar ook nonnen en paters, Disneyfiguren en zelfs Franco. Dit figuurtje brengt volgens de overlevering het geschenk van vruchtbaarheid voor het nieuwe jaar, en doet dit door middel van: poepen. Caganer betekent letterlijk kakken, en het zou me niet verbazen als het Nederlandse woord kakken etymologisch verwant is aan het woord “cagar”. De Catalanen hebben wel iets met ontlasting, want een andere typisch Catalaans gebruik is de Tió. Dit is een boomstam met een gezichtje. Eroverheen leg je een dekentje zodat hij het niet koud heeft, en je geeft hem bijvoorbeeld fruitschillen te eten. Op de dag van kerstmis leg je een kant in het vuur en slaat iedereen erop met een stok onder het zingen van traditionele liedjes. De Tió, wat stam betekend, poept dan hazelnoten en Turrón uit, een soort nougat. Als er niets lekkers meer te poepen valt, volgt er een zoute haring, een ui of knoflook.
Na de kerstmarkt togen we naar het huis van de vader van Jeza, die in een dorpje vlak bij Barcelona woont. We werden zeer gastvrij onthaald, er werd voor ons heerlijk gekookt, en we hebben tot in de kleine uurtjes gezellig gekletst.
's Ochtends werden we door Jeza in Barcelona afgezet. We hebben weer wat door de stad gezworven en hebben lekker geluncht. Daarna werd het tijd voor onze volgende afspraak. In Spanje zijn diverse Nederlandse banken actief, waaronder de ING. Het leek ons een goed idee om ook eens met hun te praten over financiering. Hun kantoor zat aan de Diagonal, een straat die schuin (!) door heel Barcelona loopt. De goede straat vinden was dus niet zo moeilijk, maar dan nog het juiste nummer. In eerste instantie liepen we de verkeerde kant op omdat de huisnummers niet heel duidelijk aangegeven waren. Uiteindelijk hebben we maar de bus genomen. De route van de bus ging bijna helemaal over de Diagonal, maar sloeg in het midden een flink deel over. Inmiddels begon de tijd een beetje te dringen, omdat we terug naar Sort met de bus moesten aangezien we geen lift terug hadden kunnen regelen. Uiteindelijk kwamen we dan op de plaats van bestemming. Het was behoorlijk druk in het kantoor. We namen een koffietje uit de automaat en wachtten. Na een half uurtje was het onze beurt. We hadden ons de moeite kunnen besparen want de meneer aan de andere kant van het bureau informeerde ons dat de ING alleen hypotheken voor woonhuizen verstrekte en helemaal niets deden aan bedrijfsfinanciering. We pakten de bus terug naar Sort.
Zakelijk was het tripje naar de hoofdstad een fiasco, maar door de leuke avond en het lekkere eten bij de vader van Jeza, en door de spannende brandweeroefening was het toch meer dan de moeite waard.
Omdat we al ongeveer 4 maanden niet naar Nederland waren afgereisd, hadden we besloten om met DE feestdagen ons gezicht maar weer eens te laten zien. Daarbij is de kans groot dat we volgend jaar en de jaren daarop hier niet weg kunnen met de feestdagen omdat ons toekomstige hotel dan helemaal volgeboekt zit. Tevens waren er vele baby’s geboren in NL, kwamen mijn broer uit Zwitserland met zijn zwangere vrouw en hadden we ook gewoon zin om jullie allemaal weer eens te zien. Uiteraard impliceert naar NL gaan ook een terugweg en dat betekent een nieuwe voorraad heerlijke spulletjes uit Nederland.
Net als alle andere keren dat we afreisden naar Girona hebben we overnacht in de Mercedes. Deze hebben we weer opgehaald bij de garage waar hij al weer een paar weken stond. De leidingen hadden ze provisorisch gemaakt. Het bestellen van de nieuwe leidingen bleek geen sinecure. Het verontrustende geluid uit het vooronder namen we maar voor lief en hoopten op het beste. Het was wel heel erg koud, maar met een dekbedje erbij konden we lekker nog effe slapen. De eerste dagen verbleven we in Eindhoven omdat Luke en co op vakantie gingen. Nadat we door de tandarts goedgekeurd waren, hebben we met de meiden gespeeld en onze nieuwe avonturen verteld en niet te vergeten ons lieve ezeltje Gaudí door middel van foto’s en filmpjes geshowd.
Er volgden 2 weken met veel gezellig bijeenkomsten met veel verschillende mensen.
Een onwijs gezellig etentje bij Bernard's Tante Joke in Amsterdam. Ik nam een bos ballonnen bloemen voor haar mee en kreeg een leuke reactie: “Oehhh zei ze, ik had het zo gehoopt, maar ik durfde het niet te vragen, ik had al die mooie dingen op je website gezien, hier ben echt heel erg blij mee!”
Sanne en ik kookten een lekker maaltje voor onze mannen.
Wij organiseerden wederom een grote maaltijd op de Israëlslaan, met heerlijke eend!
Eerste kerstdag met mijn vader het bos in waar alle plannen voor ons hostel werden doorgesproken en later heerlijk eten, samen met Jesse en Sanne
Tweede kerstdag na een hele dag parket slopen en tapijtverwijderen bij Mark en Sharon, aten we lekker Indonesisch.
Op zaterdag werden wel 3 verjaardagen gevierd. Mijn vriendin Mirjam kreeg een hok voor 2 hangoorkonijnen. Gera en Dirk hadden heerlijk Mongools eten bereid. En tot slot was er een Mojito-feestje bij Sanne.
Die nacht gingen we op kraambezoek bij Evelien en Gigo (vrienden die ik ken uit Chili) en bewonderden we hun Noa. De dag erna hielpen we hen met verhuizen en konden we 2 jaar bijkletsen.
Oud en nieuw vierden we in Houten, samen met Bernard's vrienden en hun kids. Er werd heerlijke pasta geserveerd en enthousiast getriviant. Helaas verloor ik en won Bernard.
In het nieuwe jaar hadden we direct een afspraak met onze architect oftewel mijn vader. Hij had een mooi stappenplan voor ons geschreven en in alle rust hebben hem kunnen uitleggen wat onze ideeën zijn. Weer veel geleerd en er is weer werk aan de winkel.
Na baby Daan te hebben bewonderd in Den Bosch, zijn we na een nachtje Son weer naar huis gevlogen. Jammer toch dat vliegen, hier in de buurt ligt ook een dorpje Son en het zou toch geweldig zijn als we gewoon daar door een tunnel/space-cabine/deur konden gaan en dan in Son-NL uit zouden komen……………..
De Mercedes bracht ons weer naar huis, en...... het verontrustende geluid was toen we thuis kwamen weer verdwenen!
