| Marlou en Bernard met hun neus in de poeder! |
| Januari 2008 | |
  |
|
Het is al weer meer dan een jaar geleden dat ik bij Jaco aan de slag kon als bouwvakker. Voor Spaanse begrippen heb ik onwijs goede arbeidsvoorwaarden. Ik werk van 's ochtends 08:00 uur tot 15:00 uur. Om een uur of elf 10 minuten pauze om een boterhammetje te eten maar verder wordt er aan een stuk doorgewerkt. Iedere vrijdag heb ik vrij. De gemiddelde bouwvakker werkt hier van 08:00 uur tot 14:00 uur met een ontbijt en koffiepauze (met een likeurtje erbij). Dan is het tijd om warm te eten (met een biertje en wat huiswijn erbij) totdat om 16:00 uur de kettingzagen weer worden opgestart. Om 20:00 uur is de dag dan weer gedaan. Vaak wordt, zeker in andere bedrijfstakken, ook nog op zaterdag gewerkt. Op die manier zouden we erg weinig tijd meer over hebben voor ons project en de leuke dingen van het leven, dus ik ben nog steeds erg blij dat Jaco me dit baantje aanbood. Daar komt bij dat het erg afwisselend werk is. Jaco neemt veel klussen aan waar de grote bedrijven geen zin in hebben, en we doen alles met maar een paar man. Daardoor ben ik de ene dag aan het dakdekken, dan met gipsplaten in de weer, dan ben ik aan het schilderen, aan het loodgieten, elektra aan het aansluiten, cement aan het maken, en ga zo maar door. Sinds oktober zijn we aan het werk in Gabás, een dorpje op 1400 meter hoogte een kleine 40 minuten ten noorden van Sort. De schoorsteen van een huis dat pas net af was, vloog een paar jaar geleden in de fik, en in afwachting van allerlei rechtszaken bleef het pand met een half afgebrand dak wachten totdat Jaco de opdracht binnenhaalde om een nieuw dak te plaatsen. De eerste keer dat we er binnenkwamen stonden er nog bedden met halfverbrande matrassen, stonden er in de badkamer nog allerlei toiletartikelen, en groeide er op het puin van het ingestorte dak allerlei onkruid. We zijn begonnen met het slopen van alle binnenmuren en met de resten van het dak. Daarna hebben we een paar containers puin afgevoerd, wat zwaar werk was, omdat we niet met zwaar materieel bij het huis kunnen komen. De container stond aan het begin van het dorp, die vulden we met een klein dumpertje dat net een stukje het steile steegje naast het huis in kon rijden, en de rest ging met kruiwagens die we via een oprijplank konden lossen in de dumper. Ook de aanvoer van alle spullen moest grotendeels met de hand. Alle dakhout, cement, bakstenen en ander materiaal hebben we te voet omhoog moeten lopen. Omstreeks deze tijd kreeg ik een nieuwe telefoon met camera en heb ik regelmatig foto's gemaakt van de vooruitgang. Beelden zeggen meer dan woorden, dus hier komt een kleine bloemlezing:
Vervolg op Burgemeesters 1 en Burgemeesters 2
Nadat we te horen hadden gekregen dat zowel de gemeente Sort als de Catalaanse overheid enthousiast waren over ons plan én dat Gloria, de eigenaresse van de grond, wel wilde verkopen waren wij even gerustgesteld. De burgemeester wilde zelf eerst met Gloria spreken en dan een goede strategie bedenken om de onderhandelingen in te gaan.
Half december, vlak voordat we naar NL gingen hadden we, op mijn aandringen, wederom een afspraak met de burgemeester en Cristian om de stand van zaken door te nemen. Voor de aardigheid nam ik een ballonnenkerstboom mee voor het gemeentehuis.
Ze vertelden gedetailleerder over de bestemmingsveranderingen van de grond. De eigenaren van een aantal stukken grond hadden tot eind november de tijd om een stokje te steken voor de complete bestemmingswijziging. Er bleek een groep te zijn die dit had gedaan en waarvoor de gemeente een plannetje had bedacht. Ze waren reeds in Barcelona bij de Generalitat geweest (de Catalaanse overheid) en deze hadden gezegd dat ze op die grond alleen maar hotels wilden. Hotels zijn goed voor de ontwikkeling van het toerisme in het gebied. Zie je het al voor je, in een dorpje met een bewonersaantal van 116 mensen opeens 5 hotels…….. niet echt logisch. En tevens zou dat een echte aderlating voor de grondeigenaren zijn. In plaats van minstens €200,- per m2 als bouwgrond, zouden ze nu moeten wachten op mensen die een hotel willen beginnen. Maar goed, het zou nog altijd beter zijn dan terug naar landbouwgrond à €5,- per m2.
De gemeente besloot dat de eigenaren een vereniging moesten worden. Iedereen zou zijn grond inbrengen, voor het gehele gebied zou dan een compleet plan gemaakt worden. Een deel zou bouwgrond worden voor woningen, een deel voor hotels en een deel zou groen blijven. Zo zou er voor iedereen wat uit te halen zijn. We werden verzocht in het nieuwe jaar maar weer langs te komen voor de update.
Nadat we in Nederland waren geweest en veel met mijn vader, de architect, hadden gesproken over alle plannen, hadden we veel zin om weer eens naar het terrein van onze eerste keus te gaan kijken. We wisten namelijk dat er een soort bult in zat, maar hoe groot en hoog die precies was wisten we niet meer. En inderdaad de bult was best groot, maar ach het is voor ezels erg goed om bergje op en af te lopen, dus dat kwam wel goed. En een deel van het hotel zou ook wel in de berg kunnen vallen, daar hadden we het al over gehad. Je bent tenslotte in de bergen. Maar het kan allemaal wel, er lag een laagje sneeuw op het terrein, er kwam een kudde schapen voorbij en we genoten van een prachtig uitzicht op ongeveer 100 meter lopen waar een bankje staat. Het zou toch geweldig zijn als dit gaat lukken………
Begin, half en eind januari ging ik bij Mari, de secretaresse in het gemeentehuis, langs om te vragen of de grote vergadering met de grondeigenaren al geweest was. Steeds zocht zij dan even contact met Cristian en uiteindelijk vertelde ze me dat de vergadering 6 februari zou plaats gaan vinden en we dan de 8ste maar langs moesten komen…....
Wordt vervolgd!
En eindelijk ging het sneeuwen! Waar we vorig jaar echt lang moesten wachten, viel er begin dit jaar een aardig pak sneeuw. Wij twijfelden enorm of we nou een seizoenspas zouden kopen of niet, en zo ja van welk gebied? Er zijn hier op een ½ uurtje rijden twee ski-gebiedjes. Ik zeg gebiedjes want als je het vergelijkt met de Alpen waar wij verwende Nederlanders naar toegaan, is dit echt peanuts. Hier heb je Port-Aine (www.port-aine.com) en Espot (www.espotesqui.net) , beiden zo’n 25 begaanbare pistes mits er voldoende sneeuw ligt. Espot is al een aantal jaren van de overheid, Port-Aine echter was tot dit jaar van een particulier. Deze eigenaar had allerlei regelingen gekregen om op termijn zijn achterstand te betalen, maar helaas dit jaar kon hij dat niet waar maken en ging hij failliet. Jammer voor hem, maar goed voor De Pallars (de streek waar wij wonen). De gemeente kocht ook dit skistation en bracht tot onze vreugde een pas uit voor beide skistations, ze noemen het nu GranPallars! (www.GranPallars.com) Nadat dit echt definitief bleek te zijn, hebben we besloten om een seizoenspas te kopen! Heerlijk, nu hoefden we tenminste niet steeds echt de hele dag te gaan om de €30 van een dagpas eruit te halen.
De eerste keren lag er nog echt goede poedersneeuw en daar hebben we heerlijk ingeboard, het suizen van je board in die maagdelijke sneeuw is niet te omschrijven. Nu een aantal weken later is er helaas niet veel sneeuw bijgevallen en moeten we ons behelpen met oude en kunstsneeuw. In Port-Aine liggen er nu te veel stenen, maar Espot is echt nog heel goed en daar maken we dan ook dankbaar gebruik van. Sneeuw is hier zoiets wezenlijks, als er niet voldoende sneeuw valt, dan kunnen straks in het voorjaar de stuwmeren niet vollopen, die kunnen dan geen water “loslaten” voor het wildwater gebeuren en tegelijkertijd hebben alle lager gelegen gebieden te weinig water……..Ik hoorde zelfs laatst dat ze in de haven van Barcelona water in grote zeecontainers met drinkwater laten aanslepen……..
Maar wie weet, alles verandert en straks sneeuwt het weer in maart!
