| Marlou en Bernard met hun neus in de poeder! |
| Februari 2008 | |
  |
|
Het was natuurlijk al langer het plan om een paar ezels te gaan houden, maar dat zou allemaal wel komen als we een eigen terrein zouden hebben. Tot die tijd zouden we het wel doen met onze adoptie-ezels. We hadden wel allebei onafhankelijk van elkaar Teryses gepolst of hij het ezeltje Titus, waar we in juli over hebben geschreven, niet wilde verkopen, maar hij was daar zoals wel vaker behoorlijk vaag over, dus dat leek op niets uit te lopen. En toen stond in de wei naast ons huis opeens dat kleine pluizige ezeltje, en kon Marlou zich niet beheersen. Een beetje impulsief, een beetje prematuur misschien, maar afgezien van het feit dat het gewoon onwijs leuk is, het heeft toch veel voordelen om nu al een ezeltje te hebben. Zo zijn we nu al bezig met de basistraining. Omdat de moeder al getraind is, is dat extra makkelijk. We willen later wandelingen met ezels gaan aanbieden, en daarom is het goed dat Gaudí nu al leert dat auto's niet naar zijn benen willen happen, dat er niet onder elke kartonnen doos op straat een monster woont en dat een plas regenwater niet oneindig diep is. De meeste dingen leert de kleine van zijn moeder. Als moeder het niet eng vindt, dan is het goed. Maar vaak is Gaudí zelfs wat ondernemender dan zijn wat schichtige moeder. Voorbij rijdende auto's vindt hij reuze interessant, en aan een kinderwagen moet altijd even gesnuffeld worden. Ook honden en de vele paarden langs de route zijn altijd een onderzoekje waard. Dat ze het echt leuk vinden om te gaan wandelen blijkt wel uit het feit dat als we met de halsters aan komen lopen, ze al in de rij gaan staan om mee te mogen. In het begin gingen we met Gaudí en zijn moeder steeds grotere rondjes lopen tot we ze op een dag rijp bevonden voor de grote Vernedes ronde. Dat is een rondje van een kilometer of 4. Op het keerpunt zit de pièce de la résistance, er moet twee keer een riviertje overgestoken worden. De eerste keer is dat een betonnen bak waar ook auto's doorheen rijden. Na 500 meter moet je hetzelfde stroompje stroomopwaarts nog een keer oversteken. Ditmaal is het een echt bergstroompje, met een houten bruggetje erover. De eerste hindernis werd met glans genomen. Na even snuffelen liep Gaudí het water in en bleef daar zelfs een tijdje stilstaan. Na nog wat gesnuffel liep hij achter zijn moeder aan die al stoïcijns was doorgelopen. Nu de volgende hindernis. Wij hadden het plannetje opgevat om te proberen de kleine via het bruggetje te laten oversteken. Ik was met zijn moeder al door het water overgestoken terwijl Gaudí nog wat aan het snuffelen was aan wat lekkere polletjes gras. Marlou leidde de kleine naar het bruggetje. Met zijn moeder al aan de overkant was hij wel geneigd om ook de oversteek te maken. Een stukje wortel lokte hem met vier pootjes op het bruggetje. Dat zag er allemaal goed uit! Marlou draaide zich om om verder te gaan, maar daar had ons vriendje geen zin in. Hij nam een typische ezelpose aan. Oren in de nek, nek gestrekt, lijf naar achter gezakt en de poten naar voren. Marlou trok een beetje aan het touw, Gaudí zette zich extra schrap en deed daarbij met zijn achterpoten een stapje opzij, ....... en viel van het bruggetje. Geschrokken wisten we na wat getrek de kleine naar de overkant te halen. De schade viel mee. Een nat geschrokken ezeltje, twee geschrokken baasjes en een terugval in het trainingsprogramma. Met een natte kont en pootjes bleek ons kleine ezeltje een stuk minder fors dan hij er normaal uitzag, getuige de foto's!
Inmiddels hebben we nog een paar keer het rondje gedaan, zonder problemen, maar we zijn niet meer via het bruggetje overgestoken. Ook gaat de kleine steeds vaker alleen met ons op stap, hij moet er tenslotte al aan gaan wennen dat hij op een dag weg moet van zijn moeder. Steevast staat deze laatste dan beteuterd te kijken als we het hek net voor haar neus weer dicht doen. Gaudí gaat nog niet van harte alleen mee. Het hek uit is geen probleem, maar zodra we het pad oplopen dat hem van zijn moeder wegleidt, wil hij niet meer verder. We lokken hem dan met wat lekkers, en zo krijgen we hem dan wel een flink eind mee. Af en toe blijft hij dan staan voor een hartverscheurend balkje richting zijn moeder. Zodra we het keerpunt van de wandeling hebben gehad trekt hij ons in plaats van wij hem. Hij weet donders goed wanneer we weer richting moederlief gaan. Soms wil hij zelfs in volle galop terug naar huis, maar dat mag niet. Eenmaal in de wei rent hij dan vaak in galop een paar rondjes en schopt hij tijdens het rennen met zijn achterpoten in de lucht. Daarna gaat hij snel op zijn moeder af om even wat te drinken! Dat de training zijn vruchten af begint te werpen blijkt wel uit de laatste foto!
Alweer bijna twee jaar geleden hebben we een heel aantal mensen voorgesteld. Maar uiteraard heeft de tijd niet stil gestaan en hebben we nog meer leuke mensen leren kennen…….
Waar ik in Nederland allemaal losse leuke vriendinnen heb, ben ik hier sinds kort “lid” van een meidenclub. Een aantal van deze meiden kende ik al, en met name met Ceci (van het kindercafé) was ik al bevriend. Via haar ben ik in contact gekomen met Mariela (haar heb ik vervangen als lerares Engels), Jezabel en Rosa alias Florins (die bij mij Engelse les volgen) en Barbara.
Het clubje werd met name hechter nadat Barbara had bedacht om voor Jezabel een surpriseweekend te organiseren. Ik werd gevraagd om mee te gaan en daar zei ik natuurlijk geen “nee” tegen! Vanaf een maand van te voren werden er allerlei smoezen bedacht rondom het betreffende weekend, en wij allemaal verheugden ons erop. Jezabel dacht dat ze dat weekend haar theaterstuk met Barbara zou gaan uitvoeren………
Maar voordat het zover was, werd er eerst het weekend van te voren carnaval gevierd! Dit jaar hadden wij geen superkostuum gemaakt, maar deden we mee met een groep vrienden. De meiden gingen met z’n allen als roodkapjes, de mannen moesten zich aan ons aanpassen! Er werd veel rode stof gekocht, prachtige tule, blonde pruiken en lange wimpers. Met elkaar hebben we de rokjes en capes in elkaar genaaid, het resultaat mocht er zijn! Voor Bernard zijn we even naar het Rode Kruis geweest en toen had ook hij z’n outfit bij elkaar.
Op DE avond werd er bij ons thuis gegeten en omgekleed en togen we om een uurtje of twaalf richting de sportzaal waar het feest zou zijn! Daar was er echter om 0:33 echt nog niemand (behalve de barman dan)………… eerst dus maar even indrinken in de kroeg. Toen we daar binnenkwamen kregen de 7 roodkapjes erg veel aandacht…… Maar ook oma kreeg haar complimenten! Later zijn we nog naar de sporthal teruggegaan, waar het nu wel lekker druk was. Er speelden twee bands, en het feest ging door tot in de stille uurtjes. Eén roodkapje belandde zelfs op het podium!
Precies een week hierna stond San Sebastian op het programma. Barbara had een hotelletje geregeld en de afspraak was dat zij met Jezabel langs de Corralet (kindercafé) zou rijden en wij dan gewoon ook in de auto zouden stappen! Die middag stond ik nog met Jezabel op de skipiste en wenste haar succes met optreden, een paar uur later zaten we in de auto op weg naar de kust!
Even voorstellen: vlnr, Florins, Ceci, Barbara en Jezabel
De eerste avond werd er heerlijk gedanst….
Verder heerlijk geslenterd, met de voetjes in de zee, gelachen, gegeten, een openlucht museum bezocht en geouwehoerd!! We hebben besloten om minstens één keer per jaar met z’n allen een weekend weg te gaan!
Je hebt het al kunnen lezen, de Merc begon wat problemen te vertonen. Daar komt bij dat we al twee keer aangehouden zijn door één en dezelfde agent van de Guardia Civil. Hij zag het deze twee keer door de vingers, maar eigenlijk moesten we de Merc op Spaans kenteken zetten, omdat we al meer dan een half jaar hier wonen. Dat zou nogal wat geregel met zich mee brengen, en de technische keuring die de oude dame moet ondergaan voordat ik haar kan importeren is niet voor de poes. Voeg daarbij het feit dat ik al een tijdje iedere dag een dikke 70 kilometer van en naar mijn werk moet rijden en dat de Merc tijdens die kilometertjes heel wat superslobber naar binnen werkt en bijna evenveel 15w40 en de businesscase voor vervanging is compleet. Op zoek dus naar een economische auto met een beetje laadruimte en een trekhaak. Binnen een straal van twee uur rijden wonen ongeveer 5000 man, dus je kunt je voorstellen dat de tweedehands auto's niet heel dik gezaaid zijn. Maar op een goede dag zagen we een grijze Peugeot 306 station te koop staan. Ik sloeg het nummer wat op het papiertje stond op in mijn telefoon, en ontdekte tot mijn stomme verbazing dat ik dat nummer al in gebruik was. Het was het nummer van Juan, een Argentijn die hier met zijn gezinnetje woont. Hij heeft een marktkraam, en Marlou heeft de Engelse lessen van zijn vrouw Mariela overgenomen toen zij zwanger was van hun 3e kindje. De prijs was goed, de auto ook, en zo kan het gebeuren dat we tegenwoordig in een uiterst saaie maar degelijke wagen op Spaans kenteken rondrijden. Waar we in de Merc al vanaf een kilometer ver toegezwaaid werden, herkent in deze wagen ons geen hond meer. Zelfs Juan en Mariela rijden hun oude auto straal voorbij. Ik mis het rijden in de Merc wel, maar het afrekenen bij de pomp maakt een hoop goed. Ook uit milieuoogpunt is het beter zo.
