| Marlou en Bernard op bezoek bij de paus! |
| Maart 2008 | |
  |
|
Een vriendin van Marlou had een nieuw snowboard gekocht, en dat moet je natuurlijk uitproberen! Nu kun je daarvoor naar Landgraaf of Zoetermeer, maar voor een paar stuivers meer vlieg je lekker een lang weekendje naar Spanje. Gezellig, en om de hoek hebben wij hier twee leuke ski-stations. Het enige probleem was de sneeuw. Er was de hele winter slechts mondjesmaat wat gevallen, en ware het niet voor de sneeuwkanonnen kon er deze winter helemaal niet geskied worden. Gelukkig is er veel meer te doen in Sort. Lekker tapas eten bij José, een expositie van kayakkunst bekijken, en natuurlijk een mooie wandeling maken met de ezels. Die moeten er ook aan wennen dat ze met verschillende mensen op pad moeten. Annette en vooral Robin ontpopten zich als echte ezeltemmers.
Vanwege de slechte weervoorspellingen (heel veel wind) werd het skiën en boarden nog maar weer een dagje uitgesteld, een mooie gelegenheid om eens te gaan kijken in Llessui, op het terrein waar we misschien gaan bouwen.
De volgende ochtend werden we behoorlijk verrast toen we de luiken open deden. Er was ’s nachts een flink pak sneeuw gevallen! Snel de ezels, die een beetje onwennig in het witte goedje stonden eten gegeven, en via de skiverhuur op naar Port-Ainé. Op de bovenste pistes was er te veel wind om lekker te skiën maar de lage (zwarte) piste loopt beschut door de bossen en lag er met het verse pak sneeuw lekker bij. Het nieuwe board functioneerde naar behoren, en na een lekker dagje buitenspelen reden we weer naar Sort. Een lekker lang gezellig weekeinde zat er weer op.
Vorig jaar was Rome er niet van gekome, maar dit jaar wel, De vader van Marlou zou daar de Marathon gaan lopen en hij had ons en Sanne, de zus van Marlou, uitgenodigd om een lang weekeinde Rome te verkennen in ruil voor verzorging tijdens de Marathon. Sanne had een vriendin, Dita, meegenomen. Het eerste op het programma was het ophalen van de startnummers. Eigenlijk mochten alleen de lopers zelf naar binnen, maar met wat charme, wat aandringen en het creëren van een beetje chaos wisten wij ons ook naar binnen te praten. Met wij bedoel ik allereerst de echte helden, Clemens en Jan, die de 42 kilometer en 195 meter door het historische centrum van Rome zouden gaan afleggen. Verder waren er Marianne, de vrouw van Jan en Marlou en ik. Na het in ontvangst nemen van de rugnummers en het grondig inspecteren van het rugzakje met allerlei goodies werden we langs allemaal kraampjes geleid met alles op het gebied van hardlopen, van sokken tot gps-systemen en van camelbacks tot energierepen. De lopers lieten we daarna achter bij hun hotel, dat vlak bij de start lag, en wij gingen boodschappen doen voor de pasta maaltijd die wij zouden gaan koken voor de helden. Vlak voor het eten arriveerden Sanne en Dita, en het feest kon beginnen.
De volgende ochtend moesten wij al vroeg op. Pas na 15 km lagen er bananen bij de verzorgingsposten, maar de vader van Marlou wilde graag juist in die eerste 15 kilometer banaan. Aan ons de schone taak om daarin te voorzien. Maar eerst moesten wij natuurlijk bij de start staan om het hele spul aan te moedigen. Om de sfeer en de herkenbaarheid te verhogen had Marlou de avond ervoor voor de lopers een ballonnenhoed gemaakt, en 's ochtends voor de rest van het spul. Na een stuk met de bus en met de metro kwamen we in vol ornaat aan bij de start. Een bandje zorgde voor de muzikale omlijsting. Na een tijdje begon het te gonzen, zagen we eerst flink wat politie- en andere motoren en daar kwamen de eerste deelnemers langs; rolstoelers! Daarna een bont gezelschap van speciale deelnemers; een aantal achteruitlopers (!), wat langzamere rolstoelers en de Bladerunner, althans iemand met eenzelfde soort protheses. Daarna kwamen de wedstrijdlopers, en achter hen de eerste hazen met ballonnen, gevolgd door een ongelofelijke massa lopers. De hazen, herkenbaar aan de heliumballonnen die ze aan hun petje of shirt hebben vastgemaakt zijn ervoor om je als loper op te richten. Het zijn specialisten die een Marathon heel vlak kunnen lopen, en precies in een bepaalde tijd finishen. Als loper kies je de hazen die jouw streeftijd lopen, herkenbaar aan een bepaalde kleur ballonnen, en je hoeft alleen maar bij hun in de buurt te blijven.
In de massa lopers deden de ballonnenhoeden hun werk en van een afstand zagen we Clemens en Jan al aankomen. Iedereen lachte, klapte, maakte foto's, zelfs lopers stopten om ons met hoeden en spandoek op de foto te zetten. Het zonnetje scheen, de band deed zijn best, en nog niemand had last van blaren, kramp, hongerklop of doorgeschuurde tepels (Marathonkwaal nummer 1).
Toen alle renners voorbij waren begon onze marathon. Wij moesten op tijd op het 5 en 10km punt staan om de bananen en de sportdrank aan te geven. Wij konden weliswaar afsnijden, maar erg veel tijd hadden we niet. We splitsten ons op in twee groepen. Sanne, Dita en Marianne gingen naar het 5 kilometerpunt, en Marlou en ik naar het 10 kilometerpunt. Er volgde een dolle tocht door het historische centrum van Rome om zo vaak mogelijk de helden voorbij te zien komen om ze aan te moedigen en van een natje en een droogje te voorzien. We maakten, erg herkenbaar met onze hoeden, een hoop vrienden. Een hoop lopers haalden zichtbaar kracht uit alle toejuichingen uit het publiek. Alle Nederlanders werden uit volle borst aangemoedigd. De Catalanen, die we onvergeeflijk de eerste keer een vrolijk vamos España toeschreewden, konden daarna rekenen op een visc Cataluña! (leve cataluña), maar ook de spanjaarden werden trouw aangemoedigd. Vier uur na de start zorgden we dat we bij de finish waren om onze helden op te vangen. Het duurde even voordat ze uit het afgesloten park voor de lopers kwamen, maar uiteindelijk zagen we eerst Clemens en daarna Jan vermoeid , maar met medaille naar ons toe komen. Beiden waren niet heel tevreden over hun tijd, het was behoorlijk tegengevallen, en Jan had met kramp een stuk moeten lopen, maar toch, petje af, ik doe het ze niet na.
De dagen erna hebben we de eeuwige stad bezocht met als hoogtepunt het Vaticaans museum. We hebben lekker gelezen, lekker gegeten en hebben de halve stad afgelopen naar een kaasraspmolen om als souvenir mee te nemen. De andere helft hebben we per bus doorkruist op zoek naar een hele speciale kerk die Clemens in aanbouw had gezien, en die nu af, en inderdaad erg mooi was.
