April 2008
	Lente George!

Lente

April, het begin van de lente. Op de dakdragers van de auto's hadden de ski's en snowboards plaats gemaakt voor de kayaks. Het eerste weekeinde van April was het erg lekker weer, en dus trokken we eropuit.

Vrijdag kwamen Rosa en Karsten bij ons picknicken. Marlou kent Karsten van de cursus Catalaans. Karsten is Duitser en getrouwd met Rosa. Ze hebben twee kindjes, Ana en Ake. Rosa is Catalaanse, en heeft in de goede tijd een half dorp gekocht. Deze ruïnes zijn ze nu aan het opknappen, en er is een half plan om er een hostel in te maken, en misschien iets met ezels te gaan doen. Klinkt bekend? Probleem is dat er naar Mencui nog geen verharde weg ligt en dat je om er te komen eerst 20 minuten lekker door elkaar geschud wordt. Verder is de Hamburger Karsten eigenlijk een zeeman, en kan hij als ex-rechercheur hier tot nu toe geen werk vinden. Misschien gaan ze dan ook ooit aan de kust wonen, dichter bij de zee en met meer kans op werk. Maar tot dan wonen ze hier, en kwamen ze lekker picknicken. Gaudí mocht uit de wei om zich tegoed te doen aan het hoge gras rond de picknicktafel achter ons huis. Af en toe kwam hij even kijken of er iets te schooien viel, een worteltje of een knuffel, en dan ging hij weer lekker grazen tot groot vermaak van alle buren.

Op zaterdag besloten we het kleine ezeltje Titus op te gaan zoeken. Deze stond met zijn moeder en nog een paar ezels en een paar paarden ergens in de bergen.

Zondag gingen we met een stel vrienden lekker picknicken op de port de Cantó, een col richting Andorra. Erg leuk, en erg gezellig, alleen stapte ik na 5 minuten rennend achter een frisbee aan in een kuil, en verzwikte mijn linker enkel. Gevolg; twee weken in de ziektewet. Gelukkig heb ik een extra arbeidsongeschiktheidsverzekering. Deze wilde alleen niet uitbetalen omdat het geen bedrijfsongeluk was, maar het in mijn vrije tijd was gebeurt. De standaard verzekering betaalde wel, maar liefst €214 voor twee weken bankzitten.

Ik kon wel mooi model zijn voor de ooievaar die Marlou een week later moest maken voor een doopfeestje in Andorra. Gelukkig leverde dat het equivalent op van 5 dagen bankzitten zodat er nog iets binnenkwam.

De rest van de maand hebben we veel gewandeld met Gaudí, dat wil zeggen toen het weer wat beter ging met mijn pootje. Gaudí vind het erg leuk om te wandelen. Om hem te trainen nemen we hem vaak mee naar het dorp. Zo kan hij vast wennen aan het verkeer en aan drukte. Hij vind het erg leuk, iedereen moet besnuffelt worden, vooral kinderen en kinderwagens. Bij de groentewinkel krijgt hij soms iets lekkers wat over is. Een keer kreeg hij abrikozen met wat rotte plekjes. Die gingen in zijn geheel naar binnen, en na wat gesmek spuugde hij de afgekloven pit op de grond. Ook zijn we een keer op bezoek geweest bij het kindercafé van Ceci, waar ons pluizige vriendje gewoon naar binnen liep tot hilariteit.

George!

Op 21 april was het dan eindelijk zover, George werd geboren! Na 9 maanden in blijde verwachting te zijn geweest, konden mijn broer Mark en zijn vrouw Sharon, in de Zwitserse Alpen, een schat van een baby is hun armen sluiten. George kwam gepland op die dag, omdat hij met de keizersnede werd gehaald. Hierdoor was het voor het bezoek goed te plannen om te komen. Mark vroeg mij of ik gelijk het eerste weekend wilde komen, en daar zei ik natuurlijk geen nee tegen. In het ziekenhuis veraste ik hen met een zelfgemaakt cd-tje waarop Bernard alle muziek/films en plaatjes van beroemde George's had gezet. Na een aantal dagen ziekenhuis mochten George en Sharon naar huis. Aldaar wachtte een grote ballonnen ooievaar en een versierd huis op hen.

Sharon en Mark moesten nog even hun draai vinden tussen flesjes geven, kolven, luiers verschonen en één en ander steriliseren. George was lekker tevreden.

Op zaterdagmiddag hadden Mark en ik een hoger doel. Zoals de Zwitserse traditie luidt, moet er voor ieder geboren kind een boom worden geplant. Nee, geen echte boom. De bedoeling is dat je het bos in gaat, er eentje omhakt en die vervolgens in de tuin zet. Zo gezegd, zo gedaan. Mark had al een stukje bos uitgezocht waar wat dode omgevallen bomen lagen. Wij daarheen en het nog resterende vaste deel omgezaagd! Twee bomen op de auto, want volgens de traditie, krijg je ook bomen van anderen, dus ik besloot er één te geven namens Sanne en onze aanhang. Thuis gekomen flanste ik nog even een bord in elkaar. Op zondagochtend nadat baby George in bad was geweest, hebben we de bomen versierd, de borden er aan vast gemaakt en toen een mega-gat gegraven. Mark zijn vriend Hendrik-Jan heeft nog geholpen om een goede constructie te maken en voilá, met wat manskracht hadden we de eerste boom zo staan. Daarna hebben we lekker beschuit met muisjes gegeten terwijl George heerlijk in z'n Bugaboo lag te slapen. Maar nadat Mark z'n boom er stond, moest de mijne nog. Maar ook dat lukte prima en samen met Mark hebben we hem er zo ingezet. De bomen mogen gewoon lekker lang blijven staan en vanaf de straatkant en hun huiskamerraam kan je ze bewonderen.

Nadat ik George nog een flesje had gegeven, ging ik maandag weer naar huis. Toch wel jammer nu dat we zover van elkaar af wonen. Gelukkig komen ze in juli naar Burgos in Spanje en maken wij van die gelegenheid gebruik om George en Mark en Sharon weer te zien, dan zal Bernard ook kennismaken met hem.