| Marlou en Bernard krijgen weer visite! |
| Mei 2008 | |
  |
|
Op een dag vroeg vriend en collega Robert of wij wilden helpen met een prestatietocht die hij ging organiseren. Het was een tocht over iets meer dan 42 kilometer met een opgeteld hoogteverschil van maar liefst meer dan 2000 meter. De tocht zou lopen van Sort via de port de Cantó naar het hoogste punt, de pic de l´Orri van 2440 meter. Vandaar weer naar beneden, terug naar Sort.
De dag van te voren hebben we alle auto´s ingeladen en hebben we bij een paar van de controleposten de tenten opgebouwd. Ik bemande de start-finish. Marlou moest eerst nog naar Andorra om ballonnen af te leveren, maar zou op de terugweg gaan kijken bij de controlepost op de Port de Cantó. Verrot vroeg, om 06:00 uur in de hele vroege morgen, stond ik met Robert de tenten op te zetten in de Riuet. Die durfden we niet de dag van te voren op te zetten uit angst voor vandalisme. Om 07:00 uur konden de eerste wandelaars van start. Tijd voor een bakkie, nog de laatste plooitjes recht strijken, en om 09:00 uur klonk het startschot voor de echte helden, de wedstrijdlopers. Omdat de beloofde boog van het skistation die de finish moest markeren uiteindelijk onvindbaar bleek, heb ik snel een boog van ballonnen in elkaar geflanst. De beste renners kwamen veel eerder dan verwacht, na slechts viereneenhalf uur! Daarna druppelde alle deelnemers binnen. We waren al begonnen met het opruimen van alle spullen toen Jaco die ook een controlepost bemande, belde dat hij zijn geleende autootje vast had gereden op een hobbelige bergweggetje. Met de Peugeot was het een heel avontuur om hem weer vlot te trekken, maar na een uurtje hobbelen konden we weer opgelucht ademhalen met mooi glad asfalt onder de wielen. ´s Avonds was er een gezellig diner met de meeste lopers en de organisatie. Op een grote flatscreen werden foto´s van de tocht vertoond. Iedereen was erg te spreken over de organisatie en het parcours, volgend jaar weer!
Eind mei bereikte ons plotseling het nieuws dat een goede vriend van ons met spoed was opgenomen op de intensive care van het ziekenhuis in Lleida. Hij lag daar aan de beademing en het gevaar bestond dat hij het niet zou redden. In het dorp Sort deden meteen allerlei wilde verhalen de ronde. Xavi lijdt aan astma en zou tot drie keer toe bij het kliniekje in Sort met astmaklachten weggestuurd zijn omdat er geen arts aanwezig was. De vierde keer dat hij zich meldde, werd hij meteen ingeladen en naar het ziekenhuis in Tremp gereden. Daar werd besloten om preventief te intuberen omdat zijn toestand hard achteruit ging. Gesedeerd en geïntubeerd is hij naar het universitair ziekenhuis in Lleida gebracht. We kregen de goede kant en de slechte kant van een dorpsgemeenschap te zien. Een aantal belangrijke mensen van Sort zijn op hoge poten naar het kliniekje gegaan, en ik kan me zo voorstellen dat er harde woorden gevallen zijn. Er was een mysterieus sms-je van Xavi aan zijn en onze goede vriend Richard over een medicijn wat hem in de kliniek voorgeschreven zou zijn en wat de aanval veroorzaakt zou hebben. Verhalen over andere missers van het kliniekje waaronder een kindje met een flinke tumor die lang werd afgedaan als buikkrampjes, wakkerden het vuurtje nog meer aan. Er werd gesproken over rechtszaken, voor de astmatische Xavi werd vast andere woonruimte geregeld, omdat hij als hij weer beter was niet terug zou kunnen naar het studentikoze stofhol met kat, waar hij nu woonde. Een goede vriend heeft alle specialisten in Spanje en daarbuiten gebeld omdat hij vond dat de behandelend arts zijn werk niet goed deed. De moeder van Xavi en vooral zijn stiefvader waren volgens hem veel te passief en werden erg onder druk gezet om medische hulp van buitenaf in te schakelen. Maar de familie wilde helemaal nog niet nadenken over rechtszaken, revalidatie en inroepen van andere specialisten. Eerst moest Xavi maar eens van de intensive care af.
Andere mensen hielpen op een andere manier. Er werd geregeld dat de moeder van Xavi en later zijn zus die uit Canada moest komen ergens in de buurt konden douchen, wat na een paar dagen dag en nacht rondhangen in de bezoekersruimte van het ziekenhuis erg gewaardeerd werd. Wij zijn zo vaak als we konden langs gegaan om voor wat afleiding te zorgen. We namen spullen mee om lekkere broodjes te maken want het eten in de kantine was ronduit smerig. Het was ontroerend om te zien hoeveel mensen er iedere keer op het bezoekuur waren, temeer omdat het van Sort naar Lleida twee uur rijden is. Na 10 dagen kon Xavi van de beademing af. Inmiddels is hij weer aan het werk, maar is nog wel zwak. Het zal nog wel een maandje of wat duren voordat hij weer de oude is.
Waarschijnlijk heeft hij een allergische reactie gehad op ibuprofen. Het medicijn van het sms-je heeft hij nooit opgehaald. Hij was de eerste keren met klachten van sinusitis naar het kliniekje gegaan en omdat de arts was weggeroepen naar een noodgeval moest hij later maar terugkomen. De ochtend daarna heeft hij waarschijnlijk pas de ibuprofen genomen die de anafylactische shock heeft veroorzaakt. Het was erg indrukwekkend om Xavi zo te zien liggen. In plaats van te raften, biertjes te drinken en achter de meisjes aan te zitten, werd hij in leven gehouden door machines en medicijnen, en moesten we onmachtig afwachten of uiteindelijk zijn lichaam de regie zelf weer zou gaan overnemen. Het was erg slopend voor ons om zo vaak de twee uur heen en twee uur terug naar Sort te rijden om een paar uur rond te hangen in het ziekenhuis zonder echt veel te kunnen doen, en we hebben wel een paar dure tanken brandstof erdoorheen gejaagd, maar dat was het dubbel en dwars waard, omdat het overduidelijk was dat het de familie de broodnodige steun en afleiding gaf. Ik hoop voorlopig even geen ziekenhuis van dichtbij meer te zien!
Na Annette en Robin was het de beurt aan mijn zus en haar familie en aan Sonja en Roeland met kids om op bezoek te komen. Ze kwamen op dezelfde dag aan. Ze verbleven op de camping in twee stacaravans met uitzicht op de rivier. We hadden Gaudí meegenomen naar de camping om iedereen te verwelkomen.
De volgende dag was het Koninginnedag en speciaal voor de gelegenheid hadden wij een oranje verassing meegenomen; Juan Martin, het met peenhaar getooide zoontje van onze vriendin Ceci. Alles was versierd met rood-wit-blauw en oranje. Zelfs de nagels werden in de nationale kleur gelakt! We hebben heel veel oud-Hollandse spelletjes gespeeld.
De rest van de dagen werden gevuld met lekker tapas eten, spelen in de ballenbak of in de Riuet, het verkennen van de omgeving, gieren spotten, uitslapen, lezen en natuurlijk een bezoekje aan Llessui om “ons” terrein te bekijken.
Uiteraard werd ook de verjaardag van Marlou in stijl gevierd. ´s Ochtends cadeautjes, ´s middags een wandeling met Gaudí en ´s avonds een feestje achter ons huis, met als absolute hoogtepunt Twister op een in elkaar geflanst Twisterspel. Er werd Nederlands, Duits, Frans, Spaans, Catalaans en Engels gesproken en iedereen heeft zich prima vermaakt.
Ook moest er natuurlijk geraft worden, er was lekker hoog water, en Merle heeft zelfs het laatste deel van de camping tot voorbij de Campo de Slalom mee mogen varen. Marlou paste op de kinderen en die wilden natuurlijk ook varen.
´s Avonds pasten Marlou en ik op de kinderen, hebben we pannenkoeken gegeten met een rood driltoetje. Daarna pyjama´s aan en met zijn allen op de uitgeklapte slaapbank naar Garfield 2 kijken. BROEKIEEEEEEEE!!!!!!!!!
Maar het leukste was wel het jonge ezeltje dat werd geboren. Iedere ochtend gingen we oren tellen omdat er in de wei naast ons huis drie hoogzwangere merries stonden, en op een dag was het zo ver, daar stond een klein ezeltje nog een beetje onwennig op zijn veel te hoge poten te wankelen. Iedereen kwam langs om te kijken en te knuffelen en te aaien, en zowel moeder als zoon vonden het prima.
Na twee drukke, maar gezellige weken ging het hele spul weer terug naar Nederland. Tot de volgende keer!
De grootste attractie van Sort is natuurlijk de rivier Noguera Pallaresa. Veel mensen verdienen met de rivier hun werk, natuurlijk de Raftbedrijven en Raftgidsen, maar ook de hotels en de camping waar de watersporters verblijven, de cafés en restaurants waar ze hun natje en droogje halen, en indirect de slager, de bakker en de supermarkt. Logisch dus dat de rivier en met name de waterstand een vast onderwerp van gesprek is. Dat was meer dan ooit zo toen eind mei de rivier, na een paar weken met heel veel regen gecombineerd met veel smeltwater, hoger stond dan wij ooit gezien hadden. Er werd vast nagedacht over wat te doen als de rivier uit zijn oevers zou treden, en de gemeente raadde de raftbedrijven af om te raften. Het water in de campo de slalom was zo hoog dat je niet meer onder de kabels waaraan de poortjes hangen door kon varen zonder gevaar van onthoofding, en op de hele rivier was nauwelijks keerwater te vinden waar je in geval van nood kan stoppen. Ter illustratie een foto van toen en eentje van nu van hetzelfde stuk. Toen het water weer een beetje gezakt was hebben we natuurlijk vet geraft!
Eind mei kwamen ook Ronald, Krista en hun kindjes Lennard en Marenne langs. Ook nu was het weer gezellig. We hebben geraft, veulentjes geknuffeld en lekker tapas gegeten. Krista heeft bij het canyoningen helaas haar pootje verzwikt, maar ze was wel zo verstandig om dat op de laatste dag te doen. Helaas zijn we onze camera kwijt en hebben we geen foto's.