| Marlou en Bernard hebben het weer behoorlijk druk! |
| September 2008 | |
  |
|
Of ik mee ging koeien vangen. Ik zat op een dak en had net een rand leien afgeslepen en twijfelde even of ik het wel goed gehoord had. Ons ezeltje Robelló staat met zijn moeder in een kudde op een terrein van 30 hectare in Guils de Cantó, een dik half uur rijden van Sort. Onze vriend Josep, van wie de kudde is, was gebeld door een bevriende herder dat er koeien door de omheining heen waren gelopen. Die koeien moesten van het terrein gedreven worden, de omheining moest worden gerepareerd, en Josep had gevraagd of we konden helpen. Toen we aankwamen waren de koeien alweer terug naar hun eigen terrein. Wel een beetje jammer, ik had me al een beetje verheugd op het cowboytje spelen. We maakten kennis met Jesus de herder, een vriend van Josep die hij al kent sinds Josep 25 jaar geleden met zijn kudde schapen regelmatig van Sort naar Guils liep. Jesus nodigde ons allemaal uit voor een barbecue waarvoor hij een schaap zou slachten. We repareerden het schrikdraad, waarvoor we enigszins anachronistisch via de mobiele telefoon met Jesus communiceerden, en genoten van het fantastische landschap. Daarna gingen we natuurlijk nog even knuffelen met de ezels.
Ook dit jaar werd weer het straattheaterfestival in Tàrrega gehouden en ook dit jaar was het weer de moeite waard. Wegens dikke buik bleven we niet slapen, en zijn we maar één dag gegaan, maar we hebben wel genoten van de sfeer, en we hebben een paar erg leuke voorstellingen gezien, en een enkele niet zo leuke. Het blijft voor iedereen een aanrader. Als het even kan volgend jaar weer, en dan misschien wel meer dagen.
Af en toe roepen we via de dorps-tamtam om dat we nasi met pindasaus koken, en dan doet eenieder erg zijn best om erbij te zijn. Zo ook een mooie dag in september. Het was ook een beetje een afscheid van een aantal mensen die terug gingen naar Chili, Argentinië en Duitsland of die gingen studeren in Barcelona. Het was erg gezellig, we hebben lekker gegeten en er werden behoorlijk flauwe moppen getapt.
Iets minder geslaagd is de Catalaanse Nasi. Dat moet ik even uitleggen. Voor ons project zijn we zoals bekend op zoek naar een stuk grond om op te bouwen. Het politieke en procedurele deel van het hele verhaal verloopt voorspoedig, in principe is het hele zaakje rond zoals je hier kan lezen. Het enige dat nog moet gebeuren is dat er een ontwerp wordt gemaakt waarin staat waar op de betrokken terreinen de huizen komen, waar de wegen, de plantsoenen, en natuurlijk het belangrijkste; waar ons hotel komt. Hiervoor heeft de gemeente iemand uit Barcelona in de arm genomen die Ignacio heet en die wij omgedoopt hebben tot Nasi. En bij deze man gaat het fout. Hij plant ons hotel steeds op plaatsen waar het volgens ons niet kan. De eerste locatie was op het hoogste terrein. Hierdoor zouden onze gasten om naar het dorp te gaan een helling van 10% af moeten, en dan heb ik het nog niet over de terugweg. Om problemen te voorkomen stelden we voor om hem eens op het terrein te ontmoeten. Hij kon dan couleur locale opdoen, en wij konden duidelijk maken wat we precies voor ogen hadden. Op deze manier zouden we voorkomen dat hij steeds iets nieuws bedacht waar wij dan weer wat over te zeuren zouden hebben. Korte lijnen. Dat leek hem ook een goed idee, en dus hebben we hem alweer een tijdje geleden in Llessui ontmoet. We vertelden hem over de gehandicapten, over de ezels, hoeveel ruimte we op de begane grond nodig hebben etc. etc. Op de eerste tekening had hij een weg getekend die door de hele nieuw te bouwen wijk liep. Deze had hij aangesloten op een al bestaand zandpad, maar waar hij de aansluiting had getekend was een niveauverschil van vijf meter tussen het terrein en het pad. Hij was het met ons eens dat de weg beter anders kon lopen, er was al een soort natuurlijke weg, en we gingen uit elkaar met de belofte dat hij een nieuw ontwerp zou maken en dat aan ons zou mailen. Daar ging wat tijd overheen, maar uiteindelijk kregen we dan toch het nieuwe ontwerp. Hij had ons nu aan het zandpad getekend, want we wilden toch lager zitten! Toen we opmerkten dat er daar een niveauverschil is van 5 meter vond hij dat we maar het gebouw in de berg in moesten graven of dat we een lift moesten maken. Dat leek ons geen goed idee omdat we behalve dat we geen lift willen we ook geen lift kunnen betalen. Om over zijn voorstel om de hele benedenverdieping in te graven maar te zwijgen. We hebben hem nog een keer ter plekke ontmoet. Hij had prachtige plannen voor het hele terrein, compleet met een weg van 10 meter breed waarover alle busladingen toeristen aangevoerd konden worden. Hij had ons weer op een ander plekje gezet waarbij het grote voordeel was dat de ezels zonder een weg over te steken de bergen in konden. Dat onze gasten weer een flinke helling voor de kiezen kregen vond hij minder interessant, en dat een weg van 10 meter breed financieel niet echt haalbaar was, zeker niet nu Barcelona het aantal huizen, die uiteindelijk het hele project moeten gaan betalen, verkleind had, wuifde hij ook weg. Het waren immers de voorschriften. Toen we aan Cristian, de gemeentearchitect vertelden dat we er met Nasi niet zo goed uitkwamen leek hij niet echt verbaasd. Ze kennen hem daar waarschijnlijk. Er werd een afspraak gemaakt met Cristian, Nasi en de burgemeester, en dan zouden we spijkers met koppen gaan slaan. Helaas was Cristian op de dag van de afspraak ziek. De burgemeester die veel van zijn taken moest overnemen had ook geen tijd, en weer zaten we alleen met Nasi. Op het terrein waar wij graag wilden moesten de huizen komen, en daar viel niet over te onderhandelen. Hij had ons op een stuk gepland waar we op zich erg graag zouden bouwen. Het enige probleem was dat de weg van 10 meter breed ook over dat stuk land liep, en dat er dan weinig vlakke bouwgrond overbleef. Hij vond het vlak genoeg en breed genoeg, wij niet. We begonnen een beetje geïrriteerd te raken en hij ook. We gingen uit elkaar met de belofte dat we zijn voorstel goed zouden bestuderen. Even raakten we weer begeesterd. Het terrein is prachtig, het uitzicht adembenemend, en er zitten wat terrasjes bij met begroeiing waar we prima een aantal campingplekken kunnen maken. We kunnen dan het hotel wat kleiner bouwen, en het zo goedkoper houden. Probleem was alleen dat we 400 meter bouwoppervlak nodig hebben, en dat we dat moesten realiseren op een terras van nauwelijks 12 meter breed. Met wat gesmokkel heb ik een plattegrond gemaakt waar alles zo'n beetje op paste, en even leek het alsof de zon door de wolken brak. Maar toen we het een tijdje geherkauwd hadden zagen we toch wel heel veel minpunten. Een groot deel van de gevel zou in of tegen de berg aan gebouwd moeten worden met kans op vochtproblemen en zonder daglicht. Een aantal kamers zou daardoor op zijn best uitzicht hebben op een blinde muur. Om te voorkomen dat een terras afkalft door het gewicht van de bebouwing moet je bovendien een eind uit de rand blijven, maar aangezien daar geen ruimte voor is zouden we aan de gang moeten met damwandprofielen. Het terras afgraven en dan met de gewonnen grond een breder en lager terras creëren is ook geen optie, want misschien stuit je op rots, en je gebouw komt dan half op vaste grond te staan en half op de vers gestorte grond die nog moet inklinken. Je moet dan of heien, of je moet een paar jaar wachten tot het goed is ingeklonken. Ook zou er bijna geen tuin overblijven die zonder helling vanuit het hotel te bereiken zou zijn. Al met al zou het veel duurder worden dan noodzakelijk en zouden we teveel concessies moeten doen. Op een bruiloft waar we een ballonnenopdracht hadden kwamen we de burgemeester tegen, en deze beloofde ons dat we zodra we terug zouden komen uit Nederland we met zijn allen om de tafel zouden gaan zitten om spijkers met koppen te slaan.
De Vuelta kwam door Sort! We hebben staan kletsen met de verzorgers van de Rabobank, en hebben de Hollanders flink aangemoedigd.
De Ezels moesten naar een andere wei, maar op die dag hadden onze vrienden net een picknick bedacht. Wat is er nu lekkerder dan een stevige wandeling voor het eten, en dus werd het een hele optocht!
Nadat bij de 12 weken echo en door
middel van allerlei bloedproeven was vastgesteld dat het kindje
hoogstwaarschijnlijk geen bepaalde afwijkingen had, ging deze maand
verder gepaard met rust.
Op internet houd ik nauwkeurig bij wat
er allemaal gebeurd per week met het kindje in mijn buik. Tevens
leenden we bij de bieb een dvd van National Geografic over de groei
van een baby in moeders buik, erg mooie beelden. Langzaam aan wordt
het allemaal wat echter. We denken na of het nou een jongen of een
meisje zal zijn. Onze vrienden en bekenden
laten allerlei theorieën erop los. Zo zou de vorm van mijn
haarlijn in mijn nek er iets over zeggen. En tevens de vorm van mijn
buikje dat langzaam begint te groeien. We lachen er vriendelijk om,
en houden de theorie van Bernard gewoon aan. Je hebt ongeveer 50%
kans op een jongen en 50% kans op een meisje!
En blij dat ik ben dat m’n buik
begint te groeien, als we dan straks in NL zijn, heb ik echt wat om
te laten zien. Ben helemaal trots!
