Oktober 2008
	Mannenweekend Merc Everaerd-golf 40 Vlees De buik #5

Mannenweekend

Het eerste weekeinde dat we in Nederland waren vond het onovertroffen bijna jaarlijkse mannenweekend plaats. We verzamelden in Lemmer waar we copieus dineerden en daarna een aantal kroegen verkenden. ´s Ochtends was er een traditioneel ontbijt met sandwich-spread en eieren met spek. We namen afscheid van Dirk die andere verplichtingen had en postuum van Tuur die al op een onmogelijk tijdstip terug was gereden richting het zuiden. We lichtten het anker en zetten koers naar Enkhuizen. Op de motor voeren we door de sluis, en eenmaal op het IJsselmeer konden de zeilen gehesen worden. Met de jaren lijkt ook de luxe te stijgen, want deze keer was ons schip uitgerust met flatscreen, magnetron, GPS en automatische piloot. Deze laatste werd aan het werk gezet terwijl wij allerlei wereldproblematiek oplosten en mijmerden over toch maar weer een keer (echt) gaan zeilen in Valkjes. We genoten van chips, warme choco en een paar koele blondjes, en na een uurtje of 6 kwam de toren van Enkhuizen in zicht. Ook hier werd copieus gedineerd en werden de kroegen voorzover ze te vinden waren verkend. De volgende morgen herhaalde het hele tafereel zich in omgekeerde richting. Uitgewaaid en bijgekletst namen we afscheid van elkaar. Volgend jaar weer!!!



Terwijl ik lekker aan het zeilen was, had Marlou een leuk weekeindje met haar vriendinnen waar neem ik aan behoorlijk gegiecheld is. Op de foto ziet het er in ieder geval gezellig uit.

Merc

Je hebt het al kunnen lezen, we rijden al weer een tijdje rond in een saaie, degelijke maar o zo praktische auto. De Merc stond hier een beetje stof te happen en kwam alleen in actie als er eens een logistiek autoprobleem ontstond. Maar het moest er een keer van komen, en dus werd besloten om de oude dame terug te rijden naar Nederland. Daar zou Dirk haar gaan verkopen. Voor de laatste keer werd het beestje beladen, en zoals altijd reden we zonder problemen over de hoge bergen richting het kikkerlandje. We hebben met de Merc veel leuke avonturen beleefd. We hebben er dikwijls in overnacht, we hebben er Europa mee doorkruist, van Nederland tot aan Portugal. Maar aan alles komt en eind, en dus heb ik haar met een nostalgisch gevoel bij Dirk achtergelaten. Het einde van een tijdperk!

Everaerd-golf

Mijn tante Rieke organiseert zo nu een dan een golf-dag voor de hele familie Everaerd en aanhang. Ondanks mijn vorderende buikje, hebben wij ons opgegeven. De golfdag is zelfs speciaal verzet zodat wij erbij kinden zijn. In de loop van de ochtend wordt er verzameld en onder het genot van een kopje koffie worden de “flights” en starttijden verdeeld. Alle stelletjes worden uit elkaar gehaald, zodat er goed geïntegreerd kan worden. We zijn een flink aantal ballen kwijtgeraakt, maar het was erg leuk om al kletsend een eind te wandelen.

Voor de golf-fanaten onder jullie, we spelen dus op een speciale baan in Spaarnwoude, waar mensen zonder handicap ook welkom zijn. Wat een ingewikkeld gedoe, hoe moet dat dan als je gehandicapt bent, golft, maar géén handicap hebt?????

Na een paar uur lekker buiten gespeeld te hebben, wint de beste. De uitslag werd bekend gemaakt onder het genot van een heerlijke maaltijd bereidt door tante Bets.

40

En toen was het zover, mijn achtste lustrum was gekomen, mijn vierde decennium zat erop. ´s Avonds zouden we het vieren bij mijn zus in Eindhoven, maar eerst zouden we nog even langs bij Marlou´s tante Tineke waar wij onze spullen in de opslag hebben staan. Op weg naar sint Oedenrode moest ik opeens afslaan van Marlou om eerst nog even ergens anders langs te gaan. Na wat heen en weer gerij over een van Brabants prachtige landwegen kwamen we dan eindelijk aan waar we moesten wezen, en tot mijn verbazing stonden vrienden en familie ons daar in grote getale op te wachten. Het feest werd nog completer toen we de hoek omliepen, en er een aantal langoren klaar stonden om met ons te gaan wandelen. Een verjaardag zonder ezels kon natuurlijk niet en daarom hadden Marlou en Luke dit plan bedacht.. Na wat gekletst te hebben met Monique en Arjan van het skonste plekje, na taart en koffie en na in alle oren te hebben gekrabd gingen we op pad. We wandelden met groot en klein al kletsende dik een uur door het Brabantse landschap. Toen was het tijd voor de picknick. Iedereen had wat meegenomen, en zo konden we genieten van een gevarieerd aanbod aan lekkernijen. Nog een dik uur terug wandelen, en iedereen was weer bijgekletst en uitgewaaid. Bij het napraten met Monique en Arjan vertelden wij dat wij hun ezeltjes zo klein vonden in vergelijking met onze Catalanen. Arjan vertelde dat ze misschien ook wel een paar grote ezels wilden. Toen wij vertelden dat binnenkort de grootste Catalaanse ezelmarkt weer gehouden zou worden besloten ze dat ze nog wel een weekendje weg verdienden. We spraken af in Banyoles, namen afscheid van hun, onze vrienden en natuurlijk van alle viervoeters en togen naar Eindhoven voor een lekkere bak Chinees.



Wil je ook ezelwandelen?

http://www.hetskonsteplekske.nl/index.html

Vlees

Je hebt het de vorige keer al kunnen lezen, we waren door de herder Jesus uitgenodigd voor een barbecue. Jesus woont in Guils de Canto, in een huis waar het lijkt alsof de tijd heeft stilgestaan. In een klein kamertje naast de keuken brandde een vuur. In dit kamertje bracht men vroeger de koude winteravonden door op banken naast het vuur. Het was geen doen om het hele huis warm te krijgen. Op het vuur gingen de schapeboutjes, er werd een levensgrote salade bereid, en op de lange tafel verschenen stukjes kaas, worst, olijven, chips, brood, bier, wijn en fris. Wij zorgden voor een bak versgeplukte bramen voor bij het toetje, een coca, een typisch streekgerecht. Aanwezig waren allereerst natuurlijk de gastheer Jesus en zijn vrouw. Verder waren onze ezelvrienden Josep en Jesus er met hun vrouwen en hun kinderen. Onze buren Lluis en Marguerita, de ouders van Josep, waren er ook, en tot slot Santi met zijn vrouw, de tante van Jesus. Santi kennen wij dan weer omdat hij een moestuin heeft waar we vaak langs lopen en dan een praatje maken. Alles ging vlot naar binnen en we hebben gezellig gekletst, half in het Catalaans, half in het Spaans. We beginnen al een beetje ingeburgerd te raken.

De dag erna stond er weer vlees op het programma. We reden naar Mencui om Rosa en Karsten op te zoeken. Na een wandeling werd er weer lekker gegeten en gekletst.

De buik #5

Na de hele Mercedes te hebben volgestopt met wat we mee wilden nemen, gingen we ’s ochtends op pad. De echo zou plaatsvinden in Lleida (op 2 uurtjes rijden zuidwaarts) omdat ze daar beschikken over geavanceerdere apparatuur. Door vrienden waren we destijds gewaarschuwd dat de vader niet mee naar binnen mocht bij deze echo. Wij begrepen niet waarom en vroegen dit aan Elena, de verloskundige in Sort. Zij vertelde dat dat kwam omdat er problemen waren geweest met een aantal mannen die niet wilden dat een (mannelijke) gynaecoloog hun vrouw betaste. Maar sinds 1 januari 2008 mochten de mannen onder voorwaarden weer mee naar binnen. Gelukkig maar!

Het ziekenhuis in Lleida is dan wel academisch, maar het doet toch echt flink onder voor het UMC/WKZ in Utrecht. Wat een chaos, oud gebouw en drukte door nauwe gangen. Maar goed, alles voor het goede doel.

Na even te hebben gezocht en gewacht, werden we vriendelijk ontvangen door de gynaecoloog en zijn Turkse stagiair. Bernard werd verzocht even te wachten terwijl een assistente mij in de kamer ernaast klaarmaakte voor de echo. Oftewel, ze vroeg me de bovenste knoop van mijn broek los te maken en te gaan liggen en ze spoot vast wat gel op mijn buik. Oehhhh, nee dat mag Bernard natuurlijk niet zien….hahaha

De mannen kwamen binnen en de gynaecoloog zette het apparaat op mijn buik en zegt: “Weten jullie al wat het wordt?” “Nee” zegt Bernard. “Nou, kijk maar! Helemaal duidelijk, een jongen!” Helemaal leuk natuurlijk! Hierna begon hij z’n uitgebreide onderzoek, waarbij we ook allerlei gekleurde dingen in beeld zien. Dit zijn de stromingen van het bloed. Helaas hing het meekijkscherm achter mijn hoofd en kon ik niet goed meekijken, Bernard gelukkig wel.

Bij de voeten aangekomen hadden we het over de maat skischoenen die we voor hem moeten gaan kopen! De gynaecoloog en vooral zijn stagiair vonden het erg interessant dat wij als Nederlanders in de Spaanse Pyreneeën zijn gaan wonen! Aan het einde liet de stagiair aan mij ook nog wat beelden zien.

Enfin, de baby wordt goedgekeurd en we krijgen 2 foto’s en een uitgebreide brief mee over alle bevindingen. Helemaal blij en gelukkig stappen Bernard en ik in de auto om de grote reis naar Nederland te beginnen. Nu kunnen we serieus over namen gaan nadenken, wel 2 dagen lang!

Die avond in een romantisch Formule1-hotel, voelde Bernard voor het eerst de baby schoppen!!

Omdat we helemaal in Spanje wonen en de mensen in NL weinig meekrijgen van mijn zwangerschap besluiten we om met Sanne en Ine een pretecho te laten doen. Sanne zit in het complot, maar Ine wordt verast. Op woensdagochtend, 1,5 week na de andere echo, laden we haar in en rijden naar Overvecht, het industrie-terrein. Ze begrijpt er weinig van, denkt dat we een auto gaan kopen, totdat we het bord zien van Echo-bureau Utrecht. We worden vriendelijk ontvangen en genieten zo’n half uur van beelden van onze zoon! Het is erg fijn om ook een keer alle dingen in het Nederlands te horen. Na afloop krijgen we wederom foto’s maar ook een DVD, zodat we nog een keer kunnen nagenieten en de beelden aan anderen kunnen laten zien, erg leuk. Een kort stukje kun je hier vinden.

Verder showen we mijn buik in Nederland aan iedereen die het wil zien. Vooral de meiden van Luke en Leo zijn reuze geïnteresseerd hoe dat nou allemaal zit daarbinnen. Ze toveren een grote-mensen-boek te voorschijn over zwangerschap en samen bladeren we er doorheen. Hoe de baby gemaakt wordt (verliefd worden hihihihi) en dan hoe hij langzaam groeit. Vooral mijn uitleg over het feit dat de baby plast in het vruchtwater en het dan weer opdrinkt, wordt met veel hilariteit ontvangen…….. gatver!