| Marlou en Bernard gaan voor plan B! |
| November 2008 | |
  |
|
Een tijdje geleden schreef ik al over plan B. Jaco is vanaf dag 1 een advocaat geweest voor het pand in Estac, en op een goede dag hadden we het er weer eens over. Hij vertelde dat hij met Marc, de eigenaar, had gesproken, en dat Marc ons plan wel zag zitten. Waarschijnlijk wilde hij het wel verkopen aan ons. Toen ik op de oprit van Jaco in de auto het nummer van Marc op aan het slaan was in mijn telefoon stond deze opeens naast ons. Ik heb meteen een afspraak gemaakt met hem voor de volgende dag. Marc heeft het huis ooit gekocht om er te gaan wonen, hij heeft al een huis in Lleida, en een huis in Berros, waar Jaco woont. Zijn vrouw zag het echter niet zitten om in de middle of nowhere te wonen, en door de crisis begon het een beetje pijn te doen om de hypotheek te betalen. Hij heeft veel geïnvesteerd in het pand, en hij wilde verkopen zonder winst te maken, maar zeker zonder verlies te lijden. We maakten een nieuwe afspraak voor twee weken later zodat we eens alles rustig konden laten bezinken en natuurlijk om alles eens flink door te rekenen.
Het grote voordeel van Estac is dat er veel grond bij zit waar we een camping op kunnen beginnen. In het huis passen een stuk of 6 kamers. Voor een camping hoef je niet zoveel te investeren, en de investering om het huis af te maken was ook te overzien. Waar we in Llessui minstens twee ton subsidie nodig hadden om de begroting sluitend te krijgen kunnen we hier klein beginnen, en met allebei onze banen erbij is het al te betalen. Als het dan goed gaat lopen, en we moeten vaak nee verkopen dan kunnen we altijd de ruïne opknappen om uit te bereiden.
Na twee weken kwamen we weer bij elkaar, en spraken we af dat we een voorlopig koopcontract zouden gaan opstellen met als ontbindende voorwaarden het niet verkrijgen van vergunningen dan wel financiering. We zijn al meer dan twee jaar op zoek naar een plekje en nu lijkt het er echt op dat we het hebben gevonden! Alles gaat opeens heel snel, en we moeten vergunningen aan gaan vragen, financiering regelen, bouwplannen maken en ga zo maar door. Het is erg spannend! wordt vervolgd!
Een van de hoogtepunten van onze kalender is ieder jaar weer de grote Catalaanse ezelmarkt in Banyoles. We maakten weer van de gelegenheid gebruik om Oscar en Phil op te zoeken, die in de buurt wonen. In Banyoles hadden we afgesproken met Monique en Arjan die we op mijn veertigste verjaardag hadden ontmoet. We hebben heel veel oren gekrabt, lekker geslenterd over de markt, en lekker gekletst. Maar het hoogtepunt van de dag was de ezelkeuring! Onze vrienden Josep en Jesus hadden twee van hun ezels meegenomen, Peregrina en de moeder van onze Gaudí, Presley. Vooral voor Peregrina waren de verwachtingen hoog gespannen, en terecht, want ze won de eerste prijs in haar categorie. Presley viel buiten de prijzen, maar onze vrienden waren behoorlijk tevreden met de eerste prijs van Peregrina, en Josep werd zelfs een beetje emotioneel. We namen afscheid van Monique en Arjan, en toen moesten wij ook weer de lange terugreis aanvaarden. Volgend jaar mag Gaudí misschien wel mee!
Soms heeft Marlou een tijdje geen ballonnen opdrachten, en dan moet ze er weer ineens vol tegenaan. In November hadden we eerst een workshop ballonnen vouwen. Op een feest zouden diverse activiteiten zijn voor ongeveer 400 kinderen, en wij zouden een van die activiteiten zijn. Uiteindelijk zijn er ongeveer 1000 kinderen gekomen, en na twee keer 3 uur kinderen (en ouders) leren om onder andere hondjes en hoeden te vouwen waren we behoorlijk gesloopt en schor.
Het weekeinde daarna was de doop van Jan, het zoontje van Gerard en Ingrid, de eigenaren van Gatzara, het bedrijf dat Marlou veel opdrachten bezorgd in Andorra. Marlou had al geregeld dat de Moeder van Ingrid, die in Sort woont, iets mee zou nemen als verassing, maar controlfreak Gerard houdt niet van verassingen en wilde dat Marlou op de doop zou komen om wat tafelstukken neer te zetten en wat versiering op te hangen. Omdat Clemens er dat weekeinde was kon Marlou niet en uiteindelijk heeft de Moeder van Ingrid een paar vuilniszakken vol met ballonnen meegenomen naar Andorra. De reacties waren enthousiast!
Clemens had een tijdje geleden al geboekt voor een bezoek aan ons, en aan Barcelona, en dat kwam gezien de recente ontwikkelingen in Estac behoorlijk goed uit. We zijn een hele dag daar geweest om alles eens goed te bekijken en plannen te maken, daarna zijn we doorgereden naar het afscheidsfeestje van Karsten. De dag erna hebben we een grote wandeltocht gemaakt met de ezels, en hebben we lekker hout staan hakken. Daarna is Clemens met een hoop huiswerk weer vertrokken richting Barcelona waar hij nog een paar dagen heeft rondgelopen.
Op Catalaanse les heeft Marlou Karsten leren kennen, een Duitser uit Hamburg. Hij is getrouwd met een Catalaanse, Rosa, en ze hebben twee kinderen, Ana en Ake. Rosa heeft ooit met haar toenmalige vriendje een half dorp gekocht voor een appel en een ei, en sinds een jaar of twee wonen ze in een van die huizen. Karsten was politieagent in Hamburg, spreekt geen woord Spaans, was druk bezig om Catalaans te leren, maar sprak dat nog niet genoeg om een goede kans te maken op de arbeidsmarkt hier. Gelukkig had hij van zijn Duitse baan betaald ouderschapsverlof. Rosa was druk op zoek naar een baantje hier, maar kon niets geschikts vinden. Maar aan alles komt een eind, en zo ook aan het ouderschapsverlof. Er moest een besluit genomen worden, terug naar Duitsland, naar een goede baan met vast inkomen, of lekker in de bergen blijven wonen, maar dan zou het financieel een beetje krap worden. Er werd gekozen voor Duitsland, en dus hadden we op een dag in November een afscheidsfeestje. Er zouden een aantal leerlingen komen van de Catalaanse les, en zelfs de juf had beloofd om te komen, maar uiteindelijk waren alleen wij gekomen met Clemens. Het was er niet minder gezellig om. Ik kon met Karsten altijd lekker praten in het Duits, iets dat me nog altijd veel beter af gaat dan het Spaans. We gingen vaak met ze wandelen of andere leuke dingen doen, Kortom, we zullen ze missen.
Ja ja, we zijn al weer 3 jaar samen! En dit moest natuurlijk gevierd worden. Ik kwam precies op 10 november terug uit Nederland en Bernard had thuis uitgebreid gekookt. Lasagne uiteraard. Waarom uiteraard, tja dat willen we je nog wel eens vertellen onder het genot van een goed glas wijn…..het heeft met de allereerste date te maken…..
En na 3 jaar samen is het nog steeds onwijs leuk! Intensief
zijn we van start gegaan door bijna direct samen in Spanje te gaan wonen,
maar misschien hebben we elkaar juist daardoor goed leren kennen. En nog steeds
leren we dingen van elkaar en beleven we veel avonturen samen. En over een paar
maanden komt er ook nog een klein mannetje bij, helemaal geweldig toch!
In eerste instantie zouden we het ledikantje van Ceci gaan lenen, maar die bleek zwanger te zijn van haar tweede kindje, dus die gaat hem lekker zelf gebruiken.
Omdat we al wisten dat we in december met de auto naar NL zouden gaan, ging ik los op Marktplaats! Uren heb ik allerhande babyspullen zitten bekijken. Uiteindelijk kochten we een bedje en commode in Hilversum, wat flesjes en 2 TrippTrapp-stoelen (voor de prijs van één nieuwe). Ook hebben we een draagdoek gekocht, dat lijkt mij echt heerlijk.
Veel eerder hebben we trouwens al herbruikbare luiers en toebehoren gekocht. Hé? Wat? Jullie gaan toch geen luiers wassen???? Jawel dus! We hebben al een aantal keren ons standpunt moeten verdedigen. Onze redenen zijn: financieel, milieu en beter voor de babyhuid. Tevens zijn kids sneller zindelijk. Wil je er meer over weten, google dan maar eens op katoenen luier……. Wij zijn uiteindelijk voor een bamboe-versie gegaan en hebben die tweedehands aangeschaft. Oja en als je het een heel vies idee vindt, tegenwoordig zijn er inlegvellen die je gewoon met poep en al door het toilet kan spoelen! Lekker handig. We zijn benieuwd! Hier is een linkje naar een van de weinige objectieve sites over dit onderwerp.
en gewoon omdat ze zo leuk zijn hier een paar foto's van onze ezels.
