| Marlou en Bernard terug in Nederland! |
| Januari 2009 | |
  |
|
Nadat we een goed oud en nieuw hadden gevierd, hadden we nog een paar dagen in Nederland. De laatste ham werd verdeeld, er werd nogmaals geschaatst en we vierden Merle's verjaardag. Vooral baby Tijs van Bernard z'n broer Dirk kreeg lekker veel aandacht.
Daarna maakten we ons op voor de
terugreis. De caravan werd opgehaald bij tante Tineke, en nadat we de
groene aanslag eraf gepoetst hadden kon hij mee naar Eindhoven. Bij
mijn zus op de oprit werden de banden opgepompt, werd de lading
verdeeld, en werden de lampjes gecontroleerd. Het begon inmiddels
flink te sneeuwen, en even overwogen we om de reis uit te stellen.
Aangezien de voorspellingen voor de dagen erna niet veel beter waren
gingen we toch maar op pad. De sneeuw bleef de hele dag aanhouden, en
iets eerder dan gepland sliepen we tussen de vrachtwagens met kleren
aan in de ijs- en ijskoude caravan. De volgende dag was het weer
stukken beter, en dat bleef zo totdat we de bergen inreden. Tot
Vielha was het allemaal wel te doen, maar op de pas zouden we
sneeuwkettingen om moeten. Dat zagen we niet zo zitten met een
caravan, en dus zijn we omgereden via de tunnel. Alleen het laatste
colletje dat we over moesten om in onze vallei te komen verraste ons
nog met een hele flinke sneeuwbui. Het werd even echt spannend maar
stoere Bernard legde gewoon de sneeuwkettingen om en zorgde ervoor
dat we veilig en wel beneden kwamen, chapeau! Eenmaal thuis genoten
we van ons warme bedje en hadden we de volgende dag weer flink wat
zooi erbij in huis, maar ook een schuurtje op wielen..........
Nadat we terug kwamen uit Nederland konden we ons gelijk weer melden bij de verloskundige hier in Sort. Wegen, bloeddruk, kindje voelen. Alles was goed. Diezelfde avond werden we op de eerste pufles verwacht, inclusief Bernard, we waren benieuwd! Er waren een vijftal meiden en ook nog een andere toekomstige vaders. Na een beetje te hebben kennis gemaakt, begon Elena aan een verhaal over de bevalling. Lekker theoretisch. Daarna moesten we echt aan de slag met puffen. De mannen moesten de ruggen masseren terwijl de vrouwen in verschillende positief aan het puffen gingen. Ik kreeg echt de slappe lach, het was zoals in een film, samen zwaar ademend en puffend je bevalling voorbereiden. Wat een grap!
Tijdens de rest van de lessen kwamen steeds verschillende onderwerpen aanbod en daarna moesten we dan weer oefenen met puffen, op handen en knieën, op de bal of op het puntje van de stoel. Eén avond hebben we werkelijk 3 videobanden (jeweetwel die grote zwarte doosjes) over borstvoeding bekeken en vielen we echt in slaap. Een andere keer ging ze (met echt heel veel te veel overgewicht) even vertellen wat gezonde voeding is en dat je veel moet bewegen als zwangere, (terwijl zij altijd de lift neemt naar de eerste verdieping!) Ach ja, het is mijn type niet, en ik heb best wat van haar geleerd, maar een hoop was ook overbodig.
Het leukste kwam eigenlijk pas thuis, net na onze les begon “Boer zoekt vrouw” in het Spaans en een jongen uit de regio deed mee, en dat was precies het niveau waar we na de puflessen behoefte aan hadden.
Ondertussen waren we ook heel druk bezig met de voorbereidingen voor de komst van de kleine .... Het bedje kon in elkaar, alle spullen konden worden ingeruimd in de commode, beide voor een prikkie gekocht op marktplaats.
Sinds oktober is ook Ceci zwanger en we hebben nog een leuke buikenfoto kunnen maken, begin juli verwacht zij haar Maximo.
Onze Rovelló had de hele zomer en herfst in een grote kudde gestaan in een dorpje in de bergen een klein uurtje rijden van Sort. In de winter konden ze daar niet blijven vanwege de sneeuw, en dus werden ze in december weer naar Sort gehaald. Zijn mama was al weer drachtig, daar laten ze hier geen gras over groeien, en omdat hij inmiddels zes maanden oud was vonden onze ezelvrienden Josep en Jesus het tijd dat de kleine langoor weggehaald zou worden bij zijn moeder. Een beetje snel vonden wij, maar het was nou eenmaal niet anders. Gaudí en Pedro stonden met Nero en Elegante in de wei achter ons huis, Rovelló stond met zijn moeder tien minuten wandelen verderop. Het leek ons geen goed idee om Rovelló alleen van de ene wei naar de andere te wandelen, dat zou waarschijnlijk een groot drama worden. Daarom besloten we om hem met Pedro, die makkelijk meeloopt, te gaan halen. We moesten de kleine inderdaad letterlijk de wei uitsleuren, wat we niet zo leuk vonden om te doen. Hij ging meteen naast Pedro staan die stoïcijns bleef doorsnoepen van een groen polletje gras in de berm. Ik begon te lopen met Pedro, en Marlou spoorde Rovelló aan. Tot aan de weg, op ongeveer de helft van de rit, moesten we het kleintje met een beetje geweld overtuigen dat hij toch echt met ons meeging. Maar na het oversteken van de weg besloot hij om Pedro te volgen, en met zijn neus zowat in die laatste zijn kont liep hij zonder problemen mee. In de andere wei stonden de anderen al nieuwsgierig te kijken, en Rovelló werd uitgebreid besnuffeld. Hij bleef een beetje steun zoeken bij Pedro, maar die geloofde het allemaal wel. Gaudí voelde zich misschien een beetje bedreigd, want hij werd heel erg knuffelig en aanhankelijk, en duwde zich tussen Rovelló en ons. We zijn daarna vaak gaan wandelen met Gaudí en Rovelló, en waar Gaudí voorheen nog wel eens wilde blijven hangen bij een lekker polletje gras of een interessante paardebloem, wilde hij nu perse voorop en bij ons lopen. Inmiddels zijn Pedro, die altijd een beetje alleen in de groep stond, en Rovelló onafscheidelijk, ook al komt de liefde waarschijnlijk meer van de kleine Catalaan dan van de oude brompot.
